ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Ελένη Τσαβαρή: «Θα συμμετάσχω και φέτος σε αγώνες»

news room 5 λεπτά ανάγνωση

Συνέ­ντευξη στην ιστο­σε­λίδα womensports.gr, έδωσε η πρω­τα­θλή­τρια του ΠΣΡ Μεσό­γειος, Ελένη Τσαβαρή. Η έμπειρη Ροδί­τισσα αθλή­τρια μίλησε για όλα στη Σοφία Κυρια­κί­δου, ανα­φέ­ρο­ντας μεταξύ άλλων τα εξής:

-Πόσο δύσκολο είναι να ασχο­λεί­σαι στην Ελλάδα με ένα άθλημα που δεν είναι γνωστό και δεν έχεις καν τις κατάλ­λη­λες υπο­δο­μές να προ­πο­νη­θείς;

«Θεωρώ ότι η ποδη­λα­σία στην Ελλάδα δεν είναι τόσο άγνωστη, όσο πιστεύ­ουμε. Δεν έχει βέβαια την δημο­τι­κό­τητα που έχει το ποδό­σφαιρο ή το basket , αλλά ένα άθλημα που μας αντι­προ­σω­πεύει από το 1896 στην ολυ­μπιάδα της Αθήνας, έχει ολυ­μπια­κές δια­κρί­σεις , παγκό­σμιου πρω­τα­θλη­τές κλπ , μόνο άγνωστο δεν είναι.

Εκεί που πάσχει δεν είναι οι υπο­δο­μές, εξάλλου δόξα τω Θεό, δρόμοι υπάρ­χουν, ωραίες δια­δρο­μές για MTB υπάρ­χουν, ενώ όσο αφορά τη πίστα, εγώ στη Ρόδο έχω τη τύχη να έχω όπως κι όλοι οι Ροδίτες, κλη­ρο­νο­μιά από τους Ιταλούς, το ποδη­λα­το­δρό­μιο του νησιού.

Για μένα η δυσκο­λία έγκει­ται στην αδια­φο­ρία των αρμο­δίων και περισ­σό­τερο της Ε.Ο.Π. , στην δημιουρ­γία κινή­τρων, εθνικών ομάδων, οργά­νω­σης σοβαρών αγώνων που μέσα από τον αντα­γω­νι­σμό θα ανέβει το επίπεδο.

Με τι κίνητρα να κρα­τή­σεις ή να σπρώ­ξεις στο άθλημα νέα κορί­τσια; Εθνικές ομάδες δεν υπάρ­χουν, κίνητρα για επαγ­γελ­μα­τική απο­κα­τά­σταση μέσα από το ποδή­λατο δεν υπάρ­χουν, σοβαροί αγώνες με υψηλό αντα­γω­νι­σμό, εκτός από το πανελ­λή­νιο και ίσως τα Καλά­βρυτα(αγώνας υψηλής ποιό­τη­τας αντα­γω­νι­σμού) δεν υπάρ­χουν, εθνικός προ­πο­νη­τής γυναι­κών δεν υπάρχει.

Δείτε την πρώτη εξάδα του πανελ­λη­νίου και θα κατα­λά­βετε, εκτός από την Αργυρώ και την Βαρβάρα που είναι κάτω από τα 30, όλες οι άλλες είμαστε 35+, κι αν βάλουμε πόσες 35+ υπάρ­χουν στις 28-30 συμ­με­τέ­χο­ντες, αν λεί­ψουμε δεν μαζεύ­ο­νται συμ­με­το­χές!

Δείτε στην κατη­γο­ρία νεα­νί­δων σε πίστα και δρόμο, πόσα κορί­τσια συμ­με­τέ­χουν, σε σημείο που πολλές φορές, δεν γίνο­νται πανελ­λή­νια πρω­τα­θλή­ματα λόγω ελλεί­ψεως συμ­με­το­χών.

Κι όμως κανένας αρμό­διος δεν νοιά­ζε­ται. Εγώ κάνω ποδή­λατο γιατί είναι η ζωή μου , σε όλες τις δια­στά­σεις. Μέσα από αυτό γνώρισα τη δόξα και την κατα­ξί­ωση, την επαγ­γελ­μα­τική απο­κα­τά­σταση, την οικο­γε­νειακή απο­κα­τά­σταση, καθώς μέσα στους αγώνες γνώρισα και το σύζυγο μου! Αλλά για τα νέα κορί­τσια, αν δεν αλλάξει κάτι, βλέπω την συνέ­χεια δυσκο­λό­τερη για τη γυναι­κεία ποδη­λα­σία!».

-Έπαιζες πριν την ποδη­λα­σία μπάσκετ. Σε ‘γέμιζε’ όσο η ποδη­λα­σία;

«Εννο­εί­ται ότι με γέμιζε, γι’ αυτό και έπαιζα σε υψηλό αντα­γω­νι­στικό επίπεδο για 12 χρόνια στα περι­φε­ρειακά πρω­τα­θλή­ματα. Δεν κάνω ποτέ κάτι με πάθος αν δε με γεμίζει».

-Πως πήρες την απόφαση να μετα­πη­δή­σεις από ένα ομαδικό άθλημα σε ένα ατομικό;

«Ο κύκλος της ομάδας και τον συνα­θλη­τριών μου είχε κλείσει, κι έψαχνα κάτι εναλ­λα­κτικό, για να ασχο­ληθώ που να με γεμίζει. Δοκί­μασα γυμνα­στή­ριο, κολύμπι, water polo αλλά όχι σοβαρά, δε ‘’κολλούσα’’. Ώσπου στο γυμνα­στή­ριο που δούλευα τότε, έρχο­νταν για μυϊκή ανά­πτυξη μια τοπική ομάδα και μια μέρα, ο προ­πο­νη­τής τους μου πρό­τεινε να πάω για μερικές προ­πο­νή­σεις μαζί τους! Ε, αυτό ήταν κόλλησα , κι αυτό κρατάει 14 χρόνια τώρα».

-Πίστα ή δρόμος; Και γιατί;

«Μου βάζεις δύσκολα, αλλά θα σου απα­ντήσω. Λατρεύω το δρόμο, εξάλλου ο δρόμος είναι ο ‘’βασιλιάς’’, αλλά η πίστα είναι η μεγάλη μου αδυ­να­μία. Στο δρόμο, μου αρέσει να κάνω προ­πό­νηση, αλλά να τρέχω αν γίνο­νταν μόνο ατο­μι­κές χρο­νο­με­τρή­σεις , που τις λατρεύω. Στη πίστα, αν γινόταν, θα έτρεχα τα πάντα, ακόμα και 200m.».

-Μπορείς να μας πεις κάποιους λόγους ώστε κάποιο κορίτσι να ασχο­λη­θεί με την ποδη­λα­σία; Τι έχει να κερ­δί­σει θεωρείς;

«Νομίζω ότι στη πρώτη ερώτηση, σου έδωσα την απά­ντηση γιατί, από θέμα φιλο­δο­ξιών, δε θα μπο­ρούσα, σήμερα κι έτσι όπως είναι τα πράγ­ματα στο χώρο της ελλη­νι­κής ποδη­λα­σίας. Από την άλλη, αν θέλει κάποια κοπέλα να δοκι­μά­σει τον αθλη­τι­σμό μέσα από το ποδή­λατο, θα το συνι­στούσα ανε­πι­φύ­λα­κτα. Εγώ πολλές φορές, έχω μετα­νιώ­σει που γνώρισα την αγω­νι­στική ποδη­λα­σία στα 28. Μακάρι να ξεκί­ναγα στα 15 ή 16. Αρκεί, όταν θα ξεκι­νή­σει κάποιος την ποδη­λα­σία σαν αθλητής, να είναι τυχερός να ‘’πέσει σε καλά χέρια. Εγώ εκτός ότι ξεκί­νησα αργά, τα δύο πρώτα χρόνια πήγαν σχεδόν χαμένα, δεν έπεσα για το σημείο που ξεκί­ναγα και την ηλικία, στον ακριβώς κατάλ­ληλο! Ευτυχώς , μετά δύο χρόνια, βρήκα το Σπύρο κι έτσι κατά­φερα να φτάσω γρήγορα ψηλά!».

-Προπονήτρια ή αθλή­τρια; Ποιο θεωρείς ότι σου ται­ριά­ζει περισ­σό­τερο;

«Αθλή­τρια, ακόμα δεν έχω μπει στη νοο­τρο­πία της προ­πο­νη­τι­κής. Εξάλλου απο­φά­σισα να συμ­με­τά­σχω και φέτος σε αγώνες! Οπότε αφήνω την προ­πο­νη­τική για την επόμενη χρονιά!».

-Τελείωσες την καριέρα σου με τη νίκη στην ατομική χρο­νο­μέ­τρηση και τη δεύτερη θέση στην αντοχή του Γύρου «Θυσίας» για όσο αφορά την Ελλάδα και για το εξω­τε­ρικό την συμ­με­τοχή σου στο Παγκό­σμιο Πρω­τά­θλημα ποδη­λα­σίας ELITE στη Νορ­βη­γία, όπου για πρώτη φορά φόρεσες το εθνό­σημο. Αρχικά ποια τα συναι­σθή­ματα σου; Γιατί θεωρείς ότι δεν σου δινόταν μέχρι τώρα η ευκαι­ρία να αγω­νι­στείς με τα ελλη­νικά χρώματα;

«Μάλλον είσαι λάθος πλη­ρο­φο­ρη­μένη. Τελεί­ωσα την περυ­σινή χρονιά με τρεις φανέλες πρω­τα­θλή­τρια Ελλάδος στην ατομική χρο­νο­μέ­τρηση στο δρόμο, στα 3000m. ατομικό pursuit και στο scratch στη πίστα. Ο ΓΥΡΟΣ ΘΥΣΙΑΣ είναι ένας αγα­πη­μέ­νος μου αγώνας σαν προ­πο­νη­τι­κός στόχος. Στο BERGEN δεν ήταν η πρώτη φορά που χρη­στικά διεθνής, έχω συμ­με­τά­σχει με τα ελλη­νικά χρώματα και στο πανευ­ρω­παϊκό πίστας στο Gretchen της ΕΛΒΕΤΙΑΣ. Έχω στο ντου­λάπι μου 22 φανέλες πρω­τα­θλή­τριας Ελλάδος από το 2008 και πόσα αση­μέ­νια και χάλκινα πανελ­λή­νια! Με αυτές τις επι­δό­σεις θεωρείς δίκαιο μα έχω φορέσει δύο φορές το εθνό­σημο και μάλιστα με έξοδα δικά μου; Αφήνω τα συμπε­ρά­σματα στο κοινό που μας δια­βά­ζει!».

-Τα σχέδια σου από εδώ και πέρα;

«Κοίτα, πραγ­μα­τικά είχα πάρει την απόφαση να στα­μα­τήσω την ενεργό δράση, όχι το ποδή­λατο, αλλά απο­φά­σισα να κυνη­γήσω ένα τελευ­ταίο όνειρο, που μου το στέ­ρη­σαν φέτος, να καταρ­ρίψω το πανελ­λή­νιο ρεκόρ στα 3000m ατο­μι­κής κατα­δί­ω­ξης στη πίστα. Έτσι, με το προ­πο­νητή μου, έχω βάλει κάποιους στο­χευ­μέ­νους αγώνες που θα συμ­με­τά­σχω φέτος, έως το πανελ­λή­νιο της πίστας! Αν τα κατα­φέρω, τότε θα είμαι καλυμ­μένη».

-Και μια ερώτηση για την Εθνική Ελλάδος Ποδη­λα­σίας. Υπάρ­χουν θεωρείς πράγ­ματα που δεν κάνουν στην ομο­σπον­δία ώστε να ενι­σχυ­θεί η προ­σπά­θεια των αθλητών;

«Ποια εθνική ομάδα; Υπάρχει και δεν το ξέρω; Αν εννοείς το όποτε το θυμάμαι, μαζεύω ή φωνάζω ένα ή δύο κορί­τσια, τους λέω να πλη­ρώ­σουν τα ρούχα τους και τα έξοδα τους και των συνοδών τους για να εκπρο­σω­πή­σουν την πατρίδα τους, αυτή δεν είναι η εθνική ομάδα που πιστεύω ονει­ρεύ­ε­ται ο κάθε αθλητής. Αν θέλεις μπορώ να σου πω πολλά που θα έπρεπε να υπήρχαν και δεν υπάρ­χουν, οπότε από τη στιγμή που δεν υπάρ­χουν τι να ενι­σχύ­σουμε, την απόλυτη αδια­φο­ρία ή το απόλυτο τίποτα!».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.