Απαγόρευση των πάσης φύσεως καταδιωκτικών μέτρων κατά της περιουσίας της και των εταίρων γνωστής εταιρείας της Ρόδου

Με την υπ’ αρίθμ. 3/2018 από­φα­ση, που εξέ­δω­σε χθες το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, έγινε δεκτή η αί­τη­ση γνω­στής ανώ­νυ­μης εμπο­ρι­κής βιο­τε­χνι­κής εται­ρεί­ας της Ρόδου, για την απα­γό­ρευ­ση των πάσης φύ­σε­ως κα­τα­διω­κτι­κών μέ­τρων κατά της πε­ριου­σί­ας της και των εταί­ρων της λόγω αι­τή­μα­τος για την υπα­γω­γή της στην προ­στα­σία του πτω­χευ­τι­κού κώ­δι­κα.

Στην δια­δι­κα­σία άσκη­σαν κύ­ριες πα­ρεμ­βά­σεις το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο και ο ΕΦΚΑ, ζη­τώ­ντας την απόρ­ρι­ψη του αι­τή­μα­τος, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η αί­τη­ση της εται­ρεί­ας τυγ­χά­νει νο­μι­κά και ου­σια­στι­κά αβά­σι­μη.

Το δι­κα­στή­ριο με την από­φα­σή του απέρ­ρι­ψε τις ασκη­θεί­σες κύ­ριες πα­ρεμ­βά­σεις και έκανε δεκτή εν μέρει την αί­τη­ση της εται­ρεί­ας.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να με την από­φα­ση, που εκ­δό­θη­κε, απα­γο­ρεύ­ε­ται η εται­ρεία να προ­χω­ρή­σει σε οποια­δή­πο­τε διά­θε­ση ή με­τα­βο­λή της νο­μι­κής ή πραγ­μα­τι­κής κα­τά­στα­σης οποιου­δή­πο­τε πε­ριου­σια­κού της στοι­χεί­ου, είτε αυτό χρη­σι­μο­ποιεί­ται για τη λει­τουρ­γία της ανα­φε­ρό­με­νης στο σκε­πτι­κό επι­χεί­ρη­σης, είτε όχι.

Πε­ραι­τέ­ρω ανα­στέλ­λει τις ατο­μι­κές διώ­ξεις των πι­στω­τών και των μέ­τρων ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης κατά της εται­ρεί­ας και των εγ­γυ­η­τών της, τα μέτρα εκ­κρε­μή ή μη ατο­μι­κής ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης κατά της εται­ρεί­ας και των εγ­γυ­η­τών της για την ικα­νο­ποί­η­ση των απαι­τή­σε­ων των πι­στω­τών, τη λήψη κάθε μέ­τρου συλ­λο­γι­κής ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της κή­ρυ­ξης αυτής και των εγ­γυ­η­τών της σε κα­τά­στα­ση πτώ­χευ­σης και τη λήψη οποιου­δή­πο­τε ασφα­λι­στι­κού μέ­τρου και έκ­δο­σης προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής κατά της αι­τού­σας και των εγ­γυ­η­τών και της εγ­γρα­φής προ­ση­μεί­ω­σης πλην των συ­ναι­νε­τι­κών προ­ση­μειώ­σε­ων.

Το δι­κα­στή­ριο ανα­φέ­ρει στην από­φα­σή του ότι τα ως άνω προ­λη­πτι­κά μέτρα ισχύ­ουν έως την κα­τά­θε­ση της αί­τη­σης επι­κύ­ρω­σης της συμ­φω­νί­ας εξυ­γί­αν­σης και σε κάθε πε­ρί­πτω­ση κατ’ ανώ­τα­το όριο έως τέσ­σε­ρις μήνες συ­νο­λι­κά από την έκ­δο­ση της από­φα­σης.

Θυ­μί­ζου­με ότι η όλη δια­δι­κα­σία επι­κύ­ρω­σης της συμ­φω­νί­ας συν­διαλ­λα­γής της εται­ρεί­ας με τους πι­στω­τές της, πα­ρό­τι έχει γνω­στο­ποι­ή­σει, ότι έχει ήδη έλθει σε συμ­φω­νία με το 79,59% αυτών, έχει εξε­λι­χθεί σε πραγ­μα­τι­κό «θρί­λερ» για τους με­τό­χους της.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να η πρώτη αί­τη­ση της εται­ρεί­ας για την υπα­γω­γή της στην προ­στα­σία του πτω­χευ­τι­κού κώ­δι­κα απορ­ρί­φθη­κε.

Η έκ­δο­ση από­φα­σης εκ­κρε­μού­σε επί σει­ράν ετών ενώ­πιον του ίδιου δι­κα­στη­ρί­ου, η δι­κο­γρα­φία αφαι­ρέ­θη­κε από τον δι­κα­στή, που την είχε χρε­ω­θεί ως ει­ση­γη­τής, επα­νεκ­δι­κά­στη­κε και απορ­ρί­φθη­κε με το αι­τιο­λο­γι­κό ότι είχε υπο­βά­λει ισο­λο­γι­σμούς της χωρίς να έχει προ­σκο­μί­σει και να επι­κα­λεί­ται από­φα­ση γε­νι­κής συ­νέ­λευ­σης περί εγκρί­σε­ώς τους. Επι­πλέ­ον οι ισο­λο­γι­σμοί των ετών 2010 και 2011 δεν έφε­ραν βε­βαί­ω­ση ως προς την ακρί­βεια του πε­ριε­χο­μέ­νου τους.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι τα έγ­γρα­φα που είχαν κα­τα­τε­θεί δεν πλη­ρού­σαν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις του νόμου και απέρ­ρι­ψε την αί­τη­σή της.

Η εται­ρεία πα­ραι­τή­θη­κε από την άσκη­ση έν­δι­κων μέσων κατά της απορ­ρι­πτι­κής από­φα­σης της πρώ­της της αι­τή­σε­ως και υπέ­βα­λε άλλη άμεσα.

Το αί­τη­μα εκ­δό­σε­ως προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής επί της δεύ­τε­ρης αι­τή­σε­ώς της απορ­ρί­φθη­κε ομοί­ως για τυ­πι­κό λόγο και συ­γκε­κρι­μέ­να διότι δεν είχε δη­μο­σιεύ­σει πε­ρί­λη­ψη αυτής, ως όφει­λε, στο δελ­τίο δι­κα­στι­κών δη­μο­σιεύ­σε­ων.

Με το που δη­μο­σιεύ­θη­κε και η νέα απορ­ρι­πτι­κή από­φα­ση, η εται­ρεία υπέ­βα­λε νέα που μένει να συ­ζη­τη­θεί την ημε­ρο­μη­νία που προ­α­να­φέ­ρα­με.

Όπως έγρα­ψε η «δ», η συ­γκε­κρι­μέ­νη εται­ρεία, προ­σέ­φυ­γε στο Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο μετά τη δυ­σχε­ρή θέση στην οποία πε­ρι­ήλ­θε εξαι­τί­ας κυ­ρί­ως της κρί­σης που μα­στί­ζει την κτη­μα­τα­γο­ρά.

Η εται­ρεία συ­στά­θη­κε το 1983 και το με­το­χι­κό της κε­φά­λαιο ανήλ­θε στην πο­ρεία μετά και από συγ­χω­νεύ­σεις με άλλες εται­ρεί­ες των ίδιων συμ­φε­ρό­ντων στο ποσό των 3,8 εκατ. ευρώ. Με­τα­ξύ των άλλων δρα­στη­ριο­τή­των της επέν­δυ­σε δυ­να­μι­κά σε ακί­νη­τα στο νησί της Ρόδου και εξα­σφά­λι­σε ένα πλού­σιο χαρ­το­φυ­λά­κιο στην πόλη της Ρόδου και στα γύρω χωριά.

Η πο­ρεία της υπήρ­ξε από συ­στά­σε­ώς της κερ­δο­φό­ρα και επι­κερ­δής αλλά το ξέ­σπα­σμα της χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής κρί­σης, που έπλη­ξε πρω­τί­στως την αγορά ακι­νή­των, καθώς δη­μιούρ­γη­σε αρ­νη­τι­κή ψυ­χο­λο­γία και φόβο στους υπο­ψή­φιους επεν­δυ­τές και ταυ­τό­χρο­να έκλει­σε την στρό­φιγ­γα του δα­νει­σμού από τα χρη­μα­το­πι­στω­τι­κά ιδρύ­μα­τα, πε­ριό­ρι­σε τα έσοδά της.

Δη­μιουρ­γή­θη­κε έτσι έλ­λει­ψη ρευ­στό­τη­τας με απο­τέ­λε­σμα να μην έχει πλέον επαρ­κείς πό­ρους για να αντε­πε­ξέλ­θει σε ερ­γα­σί­ες κα­τα­σκευών που έχει σχε­διά­σει αλλά και στις οι­κο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις της ενώ ακο­λού­θη­σαν δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με πι­στώ­τριες τρά­πε­ζες για την ανα­διάρ­θρω­ση του δα­νει­σμού της.

Βρέ­θη­κε εξάλ­λου αντι­μέ­τω­πη με απρό­βλε­πτα εμπό­δια στην εξέ­λι­ξη των επι­χει­ρη­μα­τι­κών της σχε­δί­ων κυ­ρί­ως με την ανα­στο­λή τους λόγω πο­λε­ο­δο­μι­κών προ­βλη­μά­των σε κε­ντρι­κό ακί­νη­το στο νησί της Ρόδου. Τα δά­νειά της φέ­ρο­νται να ανέρ­χο­νται σε 45 εκατ. ευρώ, ενώ έχει προ­βεί στη σύ­να­ψη και χρη­μα­το­δο­τι­κών μι­σθώ­σε­ων για τις οποί­ες υπάρ­χουν οφει­λές ενός εκατ. ευρώ πε­ρί­που. Οι οφει­λές της σε προ­μη­θευ­τές αγ­γί­ζουν τα 4 εκατ. ευρώ και σε επι­τα­γές τα 600.000 ευρώ. Οι οφει­λές της στην εφο­ρία ανέρ­χο­νται σε 290.000 ευρώ πε­ρί­που και σε ασφα­λι­στι­κούς ορ­γα­νι­σμούς σε 370.000 ευρώ πε­ρί­που.

Η εται­ρεία εκτι­μά ότι, παρά τη δυ­σμε­νή οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση στην οποία έχει πε­ριέλ­θει και υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση συ­νέ­χι­σης των ερ­γα­σιών της δε­δο­μέ­νου ότι, απο­τε­λεί μία βιώ­σι­μη επι­χεί­ρη­ση, αλλά και υπό την πρό­σθε­τη προ­ϋ­πό­θε­ση εύ­λο­γης συμ­φω­νί­ας δια­κα­νο­νι­σμού με τους πι­στω­τές της, μπο­ρεί να εξυ­γιαν­θεί και να κα­τορ­θώ­σει να απο­πλη­ρώ­σει ολο­σχε­ρώς όλες τις συσ­σω­ρευ­μέ­νες οφει­λές της. Πέραν της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας της, ιδιαι­τέ­ρως με­γά­λης αξίας, δια­θέ­τει εξο­πλι­σμό αξίας άνω των 280.000 ευρώ, εμπο­ρεύ­μα­τα αξίας άνω των 400.000 ευρώ, ενώ οι απαι­τή­σεις της ένα­ντι πε­λα­τών της ξε­περ­νούν τα 18 εκατ. ευρώ.

Το δι­κα­στή­ριο με την από­φα­ση του εκτι­μά ότι η επί­τευ­ξη συμ­φω­νί­ας εξυ­γί­αν­σης πι­θα­νο­λο­γεί­ται ότι θα ευ­δο­κι­μή­σει, αφε­νός διότι η «ΤΡΑ­ΠΕ­ΖΑ ΠΕΙ­ΡΑΙΩΣ Α.Ε.» η οποία συ­γκε­ντρώ­νει πο­σο­στό 48,48183% επί του συ­νό­λου των απαι­τή­σε­ων της εται­ρεί­ας συ­ναι­νεί στη λήψη των αι­τού­με­νων προ­λη­πτι­κών μέ­τρων, αφε­τέ­ρου διότι από το με ημε­ρο­μη­νία 31.03.2017 πλάνο ανα­διάρ­θρω­σης τρα­πε­ζι­κού δα­νει­σμού (Head of terms) το οποίο υπε­γρά­φη από τους βα­σι­κούς πι­στω­τές της εται­ρεί­ας, που εκ­προ­σω­πούν το 79,59213 % των συ­νο­λι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων της, στο οποίο πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται το σα­ρά­ντα τοις εκατό (40%) των τυχόν εμπραγ­μά­τως ή με προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης εξα­σφα­λι­σμέ­νων απαι­τή­σε­ων το Δι­κα­στή­ριο ευ­χε­ρώς δύ­να­ται να πι­θα­νο­λο­γή­σει ότι οι βα­σι­κοί πι­στω­τές της αι­τού­σας θα συ­ναι­νέ­σουν σε τυχόν κα­τάρ­τι­ση συμ­φω­νί­ας εξυ­γί­αν­σης αυτής.

Την εται­ρεία εκ­προ­σω­πούν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Α. Αση­μα­κό­που­λος και Αικ. Βο­λο­νά­κη.