Μετά τα λουκέτα, ζητήθηκαν και πληρώθηκαν «αέρηδες» έως και 50.000 ευρώ για μικρομάγαζα στην Π. Πόλη

Γράφει

ο Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Αμέσως με το κλεί­σιμο της του­ρι­στι­κής περιό­δου έπεσαν βροχή τα εξώδικα απαί­τη­σης ενοι­κίων και πολλά κατα­στή­ματα στη Μεσαιω­νική Πόλη οδη­γή­θη­καν σε λουκέτο. Κι ενώ υπήρχε η αίσθηση ότι έχει ξεκι­νή­σει η συζή­τηση για τον εξορ­θο­λο­γι­σμό των υπέ­ρο­γκων ενοι­κίων, αυτή τερ­μα­τί­σθηκε απότομα από το ενδια­φέ­ρον και­νούρ­γιων ενοι­κια­στών που όχι μόνο υπέ­γρα­ψαν συμ­βό­λαια υψηλών απαι­τή­σεων, αλλά επι­πρό­σθετα έβαλαν βαθιά στο χέρι στη τσέπη για να πλη­ρώ­σουν «αέρα».

Την ίδια στιγμή οι παλιοί έμποροι δια­πι­στώ­νουν ότι «πλέον είναι αδύνατο να λει­τουρ­γή­σουν το χειμώνα τα κατα­στή­ματα της Μεσαιω­νι­κής Πόλης με τις μπάρες εισόδου κλει­στές».

Πιο συγκε­κρι­μένα, με το τέλος της του­ρι­στι­κής περιό­δου πολλά κατα­στή­ματα της Μεσαιω­νι­κής Πόλης έβαλαν λουκέτο ορι­στικά. Εισπρα­κτικά η σεζόν δεν πήγε καλά και αυτό φάνηκε στους μήνες Νοέμβρη και Δεκέμ­βρη, στη διάρ­κεια των οποίων οι δικα­στι­κοί επι­με­λη­τές επέ­δι­δαν συνεχώς εξώδικα και απο­φά­σεις εξώσεων. Μετά τις εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες των επι­σκε­πτών, οι κατα­στη­μα­τάρ­χες δεν μπό­ρε­σαν να πλη­ρώ­σουν ούτε τα ενοίκιά τους. Ακόμα και στις οδούς Σωκρά­τους, Ερμού και Αρι­στο­τέ­λους απ’ όπου είναι σίγουρο ότι θα διέλ­θουν έστω και μία φορά όλοι οι του­ρί­στες της Ρόδου (όσοι επι­σκέ­πτο­νται την Παλιά Πόλη) τα δικό­γραφα που θυρο­κολ­λή­θη­καν ήταν πολλά.

Οσοι είχαν τη δυνα­τό­τητα να εκποι­ή­σουν εμπο­ρεύ­ματα για να πλη­ρώ­σουν τις απαι­τη­τές υπο­χρε­ώ­σεις, το έπραξαν. Οι υπό­λοι­ποι ανα­γκά­στη­καν να εγκα­τα­λεί­ψουν τα κατα­στή­ματά τους.

Στο δίμηνο Νοέμ­βριος και Δεκέμ­βριος 2017 άδεια­σαν αρκετά μαγαζιά και το πιο εντυ­πω­σιακό είναι ότι σχεδόν αμέσως σε όλα βρέ­θη­καν και­νούρ­γιοι ενοι­κια­στές. Γρήγορα και χωρίς πολλές συζη­τή­σεις βρέ­θη­καν επι­τη­δευ­μα­τίες που όχι μόνο δεν φοβή­θη­καν τα ενοίκια των 2000, 3000 και 4000 ευρώ το μήνα, αλλά επι­πρό­σθετα δέχθη­καν να πλη­ρώ­σουν «αέρα» δεκάδων χιλιά­δων ευρώ. Φαί­νε­ται ότι καλά κρατεί η αίσθηση πως η Μεσαιω­νική Πόλη απο­τε­λεί νομι­σμα­το­κο­πείο για όποιον ασκεί, εκεί, επαγ­γελ­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα. Οι νέοι ενοι­κια­στές είναι πρόσωπα που δεν έχουν ιδέα για την κατά­σταση στην οποία έχει περιέλ­θει η του­ρι­στική, εμπο­ρική αγορά.

Το πρό­βλημα είναι πως η ταχύ­τητα επα­να­μί­σθω­σης των άδειων κατα­στη­μά­των, έχει εξα­νε­μί­σει τις ελπίδες να εξορ­θο­λο­γι­στούν προς τα κάτω οι τιμές των ενοι­κίων. Η συζή­τηση προς την κατεύ­θυνση αυτή είχε ξεκι­νή­σει τα τελευ­ταία χρόνια και είχε οδη­γη­θεί προς μια καλή πορεία. Τα χαμη­λό­τερα ενοίκια, ίσως μπο­ρού­σαν να απο­τυ­πω­θούν και στην εφορία και ακο­λού­θως αυτά να απο­τε­λέ­σουν τη βάση για τις και­νούρ­γιες αντι­κει­με­νι­κές αξίες. Ηταν μια συμ­φω­νία ιδιο­κτη­τών και εμπόρων, που θα μπο­ρούσε να οδη­γή­σει σε λογι­κό­τερα ενοίκια και ταυ­τό­χρονα σε χαμη­λό­τε­ρους φόρους.

Τώρα πια η συζή­τηση έχει στα­μα­τή­σει και δεν πρό­κει­ται να ανοίξει ξανά, του­λά­χι­στον όχι στα επόμενα χρόνια. Φαί­νε­ται ότι πάντα θα υπάρ­χουν εκείνοι που θα θεωρούν ότι η συγκέ­ντρωση κόσμου συνε­πά­γε­ται και εύκολο χρήμα.

Εμπρός όλοι για

παγωτό και ρούχο

Χωρίς αμφι­βο­λία, στη χρονιά που πέρασε, την πιο μεγάλη έκπληξη επε­φύ­λαξε το παγωτό. Οι υψηλές θερ­μο­κρα­σίες και τα καλά στημένα μαγαζιά λει­τούρ­γη­σαν κατα­λυ­τικά για ατε­λεί­ω­τες πωλή­σεις απο­λαυ­στι­κής βανί­λιας, σοκο­λά­τας και άλλων γεύσεων σε χωνάκι και κυπε­λάκι.

Φαί­νε­ται ότι η εικόνα των του­ρι­στών με παγωτό στο χέρι ενέ­πνευσε το επι­χει­ρη­μα­τικό δαι­μό­νιο ορι­σμέ­νων, που απο­φά­σι­σαν και έβαλαν βαθιά το χέρι στη τσέπη για να κάνουν «άνοιγμα» για τη σεζόν του 2018. Πολύ σύντομα θα είναι ορατό το πόσα πολλά παγω­τα­τζή­δικα θα υπάρ­χουν στη Μεσαιω­νική Πόλη.

Βέβαια, η Ρόδος κατέχει, επάξια τον τίτλο του «Gelato destination» από τις διε­θνείς επι­τυ­χίες των δύο βρα­βευ­μέ­νων παρα­γω­γών παγωτού, ωστόσο έχει απο­δει­χθεί ότι το συγκε­κρι­μένο προϊόν έχει τερά­στιες απαι­τή­σεις κι άλλες τόσες έχουν οι κατα­να­λω­τές του. Στα νέα κατα­στή­ματα της Μεσαιω­νι­κής Πόλης θα φιλο­ξε­νη­θούν και εμπο­ρι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες που αφορούν στην πώληση ειδών ένδυσης. Στην πράξη οι έμποροι θα αγο­ρά­ζουν και θα μετα­πω­λούν έτοιμα ενδύ­ματα. Καμία πρω­το­τυ­πία, τίποτε και­νούρ­γιο. Δεν θα υπάρχει κάτι που θα κεντρί­σει το ενδια­φέ­ρον του επι­σκέ­πτη και θα τον τρα­βή­ξει μακριά από την σκέψη «αξίζει τη δαπάνη;».

Οι μπάρες κλεί­νουν

έξω τους αγο­ρα­στές

Οι κεντρι­κές μπάρες της Μεσαιω­νι­κής Πόλης παρα­μέ­νουν κλει­στές τους τελευ­ταί­ους χει­μώ­νες, καθώς πρόθεση της δημο­τι­κής αρχής είναι να προ­στα­τέ­ψει το μνημείο από την κίνηση των οχη­μά­των. Βέβαια, όπως φαί­νε­ται και από τις φωτο­γρα­φίες που δημο­σιεύει η «δημο­κρα­τική», οι πιο επι­τή­δειοι βρί­σκουν τρόπο να κινού­νται με τα αυτο­κί­νητά τους.

Ωστόσο η απόφαση αυτή έχει λει­τουρ­γή­σει κατα­λυ­τικά στο να μειωθεί δρα­μα­τικά ο τζίρος των κατα­στη­μά­των που παρα­μέ­νουν ανοικτά στη διάρ­κεια του χειμώνα.

«Από το έτος 1977 η επι­χεί­ρησή μου παρα­μέ­νει ανοικτά και τους χει­μώ­νες. Πάντα είχαμε πελάτες από τα χωριά και τα νησιά. Μαζί με αυτούς είχαμε τους στα­θε­ρούς μας πελάτες, τους Ροδίτες που μας γνω­ρί­ζουν και έρχο­νται σε εμάς για να κάνουν τις αγορές τους. Αυτό το αγο­ρα­στικό κοινό συντη­ρούσε πολλά κατα­στή­ματα στην Παλιά Πόλη και γι’ αυτό στους δρόμους της είχε πάντα κόσμο το χειμώνα» περιέ­γραψε στη «δημο­κρα­τική» η κα. Μαρίνα Μπόνη, η οποία είναι μία από τις πιο γνωστές εμπό­ρους στη Δωδε­κά­νησο. Η ίδια εξήγησε ότι «από τη στιγμή που οι πύλες παρα­μέ­νουν κλει­στές στη διάρ­κεια του χειμώνα, το αγο­ρα­στικό ενδια­φέ­ρον μειώ­θηκε απότομα. Βλέπετε ο κόσμος περ­νούσε με το αυτο­κί­νητό του και όταν έβλεπε ανοικτά, στα­μα­τούσε. Τώρα, με το αυτο­κί­νητό να πρέπει να μείνει μακριά, η κίνηση των αγο­ρα­στών περιο­ρί­σθηκε αισθητά».

Οσο δεν υπάρ­χουν αγο­ρα­στές, οι επι­χει­ρή­σεις της Παλιάς Πόλης παρα­μέ­νουν κλει­στές. Όμως, με κλει­στές επι­χει­ρή­σεις δεν είναι δυνατόν να γίνο­νται τόσες συζη­τή­σεις για χει­με­ρινό του­ρι­σμό.

Ουδείς αμφι­σβη­τεί ότι το μνημείο της Μεσαιω­νι­κής Πόλης πρέπει να προ­στα­τευ­τεί ως κόρη οφθαλ­μού, ωστόσο από την άλλη, δεν υπάρχει σχε­δια­σμένη πολι­τική που θα δώσει ζωή στη Μεσαιω­νική Πόλη στη διάρ­κεια του χειμώνα. Ολοι της οι δρόμοι είναι κατα­θλι­πτικά άδειοι.

Οι του­ρί­στες του χειμώνα

Γάλλοι, Γερ­μα­νοί και Τούρκοι κυριάρ­χη­σαν στην του­ρι­στική αγορά των τελευ­ταίων εβδο­μά­δων. Ο αριθμός των επι­σκε­πτών μπορεί να ήταν μικρός (και δεν μπόρεσε να κινήσει την αγορά), ωστόσο ήταν αρκετός για να δώσει ένα ωραίο χρώμα του­ρι­στι­κής περιό­δου, στην ατμό­σφαιρα των εορ­τα­στι­κών ημερών. Η διαμονή τους έγινε στα ξενο­δο­χεία της Ρόδου, αλλά και στα μικρά μπουτίκ κατα­λύ­ματα της Μεσαιω­νι­κής Πόλης.

Αλλοι του­ρί­στες δεν ανα­μέ­νο­νται στις επό­με­νες εβδο­μά­δες. Ακόμα και τα λιγοστά κρουα­ζε­ρό­πλοια που προ­σέγ­γι­ζαν τη Ρόδο κατά τους μήνες Ιανουά­ριο και Φεβρουά­ριο, έχουν αλλάξει ρότα. Το πρώτο κρουα­ζιε­ρό­πλοιο για το 2018 θα έρθει στο νησί στις 19 Μαρτίου (Golden Iris) και θα προ­έρ­χε­ται από τη Χάιφα. Το ίδιο κρουα­ζιε­ρό­πλοιο θα κάνει συνο­λικά τις τρεις από τις τέσ­σε­ρις προ­σεγ­γί­σεις που έχουν προ­γραμ­μα­τι­στεί για τη Ρόδο τον προσεχή Μάρτιο.

Στην ουσία, για τη Μεσαιω­νική Πόλη που εξαρτά ένα μέρος της επι­βί­ω­σής της στην κρουα­ζιέρα, η πραγ­μα­τική εκκί­νηση της σεζόν θα γίνει από τον Μάιο του 2018 κι έπειτα. Τα συνο­λικά 14 κρουα­ζιε­ρό­πλοια των μηνών Μαρτίου και Απρι­λίου δεν αφήνουν περι­θώ­ρια αισιο­δο­ξίας για κάτι καλύ­τερο. Αραγε, όλοι εκείνοι που υπέ­γρα­ψαν συμ­βό­λαια με «χρυσά» μισθώ­ματα και πλή­ρω­σαν «αέρα» δια­στρε­βλώ­νο­ντας την εικόνα της αγοράς, έχουν γνώση όλων αυτών των δεδο­μέ­νων που αφορούν την ουσία της δου­λειάς των επι­χει­ρή­σεων;