Στη χώρα των θαυμάτων

Αυτή η προ­τροπή περί τρε­ξί­μα­τος κάθε φορά που θα πρέπει να κλείσει η αξιο­λό­γηση, να  εφαρ­μο­στούν τα νέα μέτρα (μεταρ­ρυθ­μί­σεις κατά πως τα λένε…)  φέρνει στο νου την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυ­μά­των». Και δεν είναι μόνο το ότι «Χώρα των Θαυ­μά­των» μπορείς να απο­κα­λείς  πλέον την Ελλάδα, αλλά είναι και εκείνο το σημείο στο βιβλίο του Λιούις Κάρολ, όπου η Βασί­λισσα συναντά τη μικρή Αλίκη, την πιάνει από το χέρι και αρχί­ζουν μαζί να τρέχουν. Αν και τρέχουν όμως δυνατά και κοπια­στικά η Αλίκη δια­πι­στώ­νει πως δεν μετα­κι­νού­νται ούτε έναν πόντο από τη θέση τους. Και βλέ­πο­ντας την μικρή να απορεί η βασί­λισσα της εξηγεί: «Σε αυτό τον τόπο πρέπει να τρέχεις όσο πιο γρήγορα αντέ­χεις για να μπορείς να μένεις στη θέση σου». Αν εγώ σας πω ότι ο τόπος είναι η Ευρώπη εσείς μπο­ρείτε να βάλετε τα υπό­λοιπα στη θέση τους; Ποια να είναι η  βασί­λισσα, ποια να είναι η μικρή Αλίκη και τι θα γίνει στο τέλος λέτε, ώστε να δείτε μέσα από μια λογο­τε­χνική επι­νό­ηση την κατά­στασή μας σήμερα, καθώς… πεθαί­νουμε (από το ανα­γκα­στικό τρέξιμο) σαν χώρα;