“Ένας άλλος Αδικοχαμένος Νέος”-Αρθρο του Κωνσταντίνου Σαρρή

Είναι πολ­λοί οι νέοι άν­θρω­ποι που έχουν χάσει τη ζωή τους από τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα στην Αρ­χάγ­γε­λο, και είναι και αυτό της μοί­ρας μας. Προ­χθές έγινε η κη­δεία ενός νέου παι­διού εξαι­τί­ας πάλι τρο­χαί­ου ατυ­χή­μα­τος, η απώ­λεια του οποί­ου εγέ­μι­σε πίκρα και χολή όχι μόνο τους οι­κεί­ους του, αλλά ολό­κλη­ρη την κοι­νω­νία της Αρ­χαγ­γέ­λου. Απο­κλει­στι­κή αιτία και αφορ­μή απ’ ότι γνω­ρί­ζω ήταν για πολ­λο­στή φορά, η κα­τά­στα­ση του οδι­κού δι­κτύ­ου στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ση­μείο. Πριν από την κα­τα­σκευή του κόμ­βου στην εί­σο­δο προς Αρ­χάγ­γε­λο από την Εθνι­κή οδό Ρόδου Λίν­δου, είχαν συμ­βεί αρ­κε­τά τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα εκ των οποί­ων απ’ ότι θυ­μά­μαι του­λά­χι­στον τρία ήσαν θα­να­τη­φό­ρα. Ευ­τυ­χώς όμως ο κόμ­βος έλυσε το μέχρι τότε χρο­νί­ζον πρό­βλη­μα. Το προ­χθε­σι­νό θα­να­τη­φό­ρο τρο­χαίο ατύ­χη­μα προ­ήλ­θε από την κα­τά­στα­ση του οδι­κού δι­κτύ­ου στην πε­ριο­χή Κο­λύ­μπια, αμέ­σως μετά τα φα­νά­ρια, τα οποία βρί­σκο­νται δίπλα από το γνω­στό Ίδρυ­μα Κο­λύ­μπια. Κύρια αφορ­μή του πα­ρό­ντος ατυ­χή­μα­τος, αλλά και άλλων που μέχρι σή­με­ρα έχουν συμ­βεί, ήσαν τα λι­μνά­ζο­ντα βρό­χι­να νερά, μόλις δε­ή­σει να πέσει λίγη βροχή, σε ση­μείο που αν τύχει να οδη­γείς νύχτα πρέ­πει να κά­μεις τον σταυ­ρό σου αν προ­σπε­ρά­σεις την πε­ριο­χή σώος και αβλα­βής. Δεν μπο­ρείς να ξε­χω­ρί­σεις την νύκτα μέχρι που φτά­νει το οδό­στρω­μα και από ποιό ση­μείο αρ­χί­ζει το χω­μά­τι­νο έρει­σμα. Η έλ­λει­ψη δε επαρ­κούς φω­τι­σμού για να μην πω ανύ­παρ­κτου στην πε­ριο­χή, κα­θι­στά ακόμα δυ­σχε­ρέ­στε­ρη την ασφα­λή διέ­λευ­ση μέχρι να φτά­σεις στο ση­μείο που οδη­γεί στο μο­να­στή­ρι της Πα­να­γί­ας. Άσε δε όταν οδη­γείς την νύκτα, αμέ­σως μετά τα φα­νά­ρια συ­να­ντάς ένα λοξό τσι­με­ντέ­νιο ρεί­θρο που πολ­λές φορές κιν­δυ­νεύ­εις να πέ­σεις πάνω. Επει­δή δε περνώ από την πε­ριο­χή αυτή συχνά πυκνά λόγω κα­τα­γω­γής, επα­νει­λημ­μέ­να έχω διε­ρω­τη­θεί μήπως μόνο εγώ ή και με­ρι­κοί από μας αντι­με­τω­πί­ζου­με το πρό­βλη­μα αυτό κατά την οδή­γη­ση; Όμως απ’ ότι απο­δει­κνύ­ε­ται το πρό­βλη­μα είναι υπαρ­κτό με ολέ­θριες συ­νέ­πειες και μέχρι σή­με­ρα δεν έχει αντι­με­τω­πι­στεί από τον αρ­μό­διο ή τους αρ­μό­διους, εάν βέ­βαια υπάρ­χουν, διότι στο τέλος δη­λώ­νου­με όλοι αναρ­μό­διοι. Όμως ανε­ξάρ­τη­τα από αυτό, κά­ποιος ή κά­ποιοι τέλος πά­ντων ας εν­σκή­ψουν στα σο­βα­ρά στο πρό­βλη­μα και ας το επι­λύ­σουν. Ας μη θρη­νή­σου­με και άλλα θύ­μα­τα. Ο άδι­κος χαμός ενός νέου παι­διού και η οδύνη των οι­κεί­ων του εξαι­τί­ας του τρα­γι­κού αυτού συμ­βά­ντος, ας είναι ο τε­λευ­ταί­ος. Επι­τέ­λους ας φα­νού­με έστω και μία φορά προ­μη­θείς και όχι επι­μη­θείς όπως συμ­βαί­νει πά­ντο­τε. Τα συλ­λυ­πη­τή­ρια όλων των γνω­στών και φίλων του αδι­κο­χα­μέ­νου νέου και τα δικά μου, όσο ει­λι­κρι­νή και αν είναι, δεν πρό­κει­ται να μειώ­σουν τον πόνο και τον καημό αυτών των αν­θρώ­πων. Και κα­νέ­νας μας δεν δι­καιού­ται έστω και άθελα του να προ­κα­λεί σε συ­ναν­θρώ­πους του τον πόνο αυτό.