Α-τυπος και υπογραμμός: Για την (κάθε) Μαρία

Εκ προ­οι­μί­ου η επι­λο­γή ή υπο­χρέ­ω­ση να ζει κα­νείς σε νησί είναι δύ­σκο­λη και η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα άνιση, σε σχέση με όσους ζουν σε με­γά­λες πό­λεις της ηπει­ρω­τι­κής χώρας.

Τα δε­δο­μέ­να γί­νο­νται ζη­τού­με­να και ο αγώ­νας για να κα­τα­κτή­σει ο νη­σιώ­της τα αυ­το­νό­η­τα, είναι διαρ­κής. Από την πιο απλή υπό­θε­ση μέχρι την πιο πο­λύ­πλο­κη δια­δι­κα­σία, ο νη­σιώ­της είναι πάντα εξαρ­τώ­με­νος από την πρω­τεύ­ου­σα. Ο ομ­φά­λιος λώρος με την ηπει­ρω­τι­κή χώρα δεν έχει κοπεί. Επί τού­του, σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις.

Οι ίσες ευ­και­ρί­ες, βα­πτί­στη­καν «προ­νό­μια» κι έτσι από την παι­δεία μέχρι την υγεία, από τις συ­γκοι­νω­νί­ες μέχρι την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση, όλα εξαρ­τώ­νται από το υδρο­κέ­φα­λο κρά­τος.

Ολη η ζωή του νη­σιώ­τη, είναι ένα ατε­λεί­ω­το πινγκ πονγκ με­τα­ξύ του τόπου που ζει και της ηπει­ρω­τι­κής χώρας. Το να είσαι σή­με­ρα νη­σιώ­της, κο­στί­ζει. Κο­στί­ζει πολύ ακρι­βά. Από την αγορά μιας καρ­φί­τσας μέχρι την αγορά ενός αυ­το­κι­νή­του, από την δω­ρε­άν (;) παι­δεία μέχρι τις σπου­δές, από την με­τα­φο­ρά με αυ­το­κί­νη­το, μέχρι την με­τα­κί­νη­ση με πλοίο, με αε­ρο­πλά­νο, όλα είναι πιο ακρι­βά.

Τι γί­νε­ται όμως όταν μι­λά­με για την υγεία; Εκεί ο αγώ­νας είναι άνι­σος, είναι δύ­σκο­λος, είναι αγώ­νας ζωής ή θα­νά­του. Κυ­ριο­λε­κτι­κά και με­τα­φο­ρι­κά.

Σή­με­ρα στις 6 το από­γευ­μα, στο εστια­τό­ριο «Πολ­λω­νιά­τισ­σα» ο Σύλ­λο­γος Στή­ρι­ξης Καρ­κι­νο­πα­θών Δω­δε­κα­νή­σου, διορ­γα­νώ­νει ακόμα μια δράση προ­κει­μέ­νου να συ­γκε­ντρω­θούν χρή­μα­τα ώστε μια νεαρή μη­τέ­ρα δύο μι­κρών παι­διών, η 39χρονη Μαρία, να μπο­ρέ­σει να με­τα­βεί στη Θεσ­σα­λο­νί­κη και να υπο­βλη­θεί σε χει­ρουρ­γι­κή επέμ­βα­ση, για την αντι­με­τώ­πι­ση με­τα­στα­τι­κού καρ­κί­νου.

Γιατί όταν ζεις σε νησί, ακόμα και στη Ρόδο των 120.000 κα­τοί­κων –πόσω μάλ­λον σε μι­κρο­νή­σια- , το ανάλ­γη­το κρά­τος σε τι­μω­ρεί γι αυτό. Για την θε­ρα­πεία των σο­βα­ρών πα­θή­σε­ων, ο ασθε­νής είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να αφή­νει το σπίτι του και να τρέ­χει είτε στην Αθήνα, είτε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, είτε στην Κρήτη για να υπο­βλη­θεί σε θε­ρα­πεί­ες. Που ση­μαί­νει ότι πρέ­πει να πλη­ρώ­σει από την τσέπη του για τα ει­σι­τή­ρια, για τη δια­μο­νή, για το φα­γη­τό του ιδίου και βε­βαί­ως και του συ­νο­δού του, διότι σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις ο ασθε­νής είναι σχε­δόν αδύ­να­τον να τα βγά­λει πέρα μόνος του.

Στη νη­σιω­τι­κή Ελ­λά­δα λοι­πόν, η δη­μό­σια δω­ρε­άν (;) υγεία κο­στί­ζει πολύ ακρι­βά. Κι αν δεν έχεις την τύχη να έχεις χρή­μα­τα στην άκρη, αυτό το κρά­τος δεν έχει λάβει καμία μέ­ρι­μνα να σου κα­λύ­ψει τα έξοδα με­τα­κί­νη­σης και δια­μο­νής αφού σε ανα­γκά­ζει να ξε­σπι­τω­θείς. Σε τι­μω­ρεί που αρ­ρώ­στη­σες, σε αφή­νει στο έλεός σου, γιατί στα­τι­στι­κά δεν δι­καιο­λο­γεί­ται να μπο­ρείς κι εσύ νη­σιώ­τη να έχεις την ευ­και­ρία να πα­λέ­ψεις στα ίσια την ασθέ­νειά σου, διότι στη ζυ­γα­ριά του κρά­τους, οι με­τα­κι­νή­σεις και οι διο­ρι­σμοί για­τρών κο­στί­ζουν. Η ζωή σου, όχι και τόσο, προ­φα­νώς.

Κι επει­δή, εμείς σε αυτή τη γωνιά του χάρτη, έχου­με μάθει να πα­λεύ­ου­με και στα δύ­σκο­λα να γι­νό­μα­στε όλοι ένα, σή­με­ρα στις 6 το από­γευ­μα θα εί­μα­στε όλοι στην «Πολ­λω­νιά­τισ­σα». Για την Μαρία και για την κάθε Μαρία που κα­νείς δεν μπο­ρεί να τις αφαι­ρέ­σει το δι­καί­ω­μα να πα­λέ­ψει στα ίσια την ασθέ­νειά της και να ζήσει…