Πόρους ανάλογους με την προσφορά των νησιών στα δημόσια έσοδα, διεκδικεί η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και όχι «λόγια παρηγοριάς»

Ρι­ζι­κή αλ­λα­γή στη φι­λο­σο­φία κα­τα­νο­μής των κε­ντρι­κών πόρων στις Πε­ρι­φέ­ρειες στις χώρας, ζητά ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος, με σκοπό την απο­κα­τά­στα­ση της ισο­νο­μί­ας που, εφό­σον υλο­ποι­η­θεί, θα απο­τε­λέ­σει τε­ρά­στια με­ταρ­ρύθ­μι­ση για τη χώρα. Η πρό­τα­ση, που ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης κα­τέ­θε­σε και στο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Συμ­βού­λιο, εδρά­ζε­ται στην λο­γι­κή ότι είναι δί­καιο και αυ­το­νό­η­το, κάθε πε­ριο­χή της χώρας να συμ­με­τέ­χει στην κα­τα­νο­μή των πόρων με βάση το πο­σο­στό που συμ­με­τέ­χει και στην συ­γκέ­ντρω­ση των πόρων αυτών στα τα­μεία του κρά­τους, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι “φο­ρο­λο­γι­κή εξί­σω­ση των νη­σιών μας με την ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα, δεν μπο­ρεί να μην συ­νε­πά­γε­ται, επι­τέ­λους, και συμ­με­το­χή των νη­σιών μας στους πό­ρους που τους κα­τα­νέ­μο­νται, σε πο­σο­στό ευ­θέ­ως ανά­λο­γο με το πο­σο­στό που συμ­με­τέ­χουν και στα δη­μό­σια έσοδα. Αυτό μόνο συ­νι­στά ισό­τη­τα, αυτό μόνο απο­δί­δει δι­καιο­σύ­νη, αυτό μόνο κτί­ζει συ­μπα­γή φο­ρο­λο­γι­κή συ­νεί­δη­ση, αυτό μόνο επι­βρα­βεύ­ει το απο­τέ­λε­σμα και την επι­τυ­χία”.

Με δε­δο­μέ­νο ότι το Νότιο Αι­γαίο είναι η πλέον υπο­χρη­μα­το­δο­τη­μέ­νη Πε­ρι­φέ­ρεια της χώρας, ακρι­βώς επει­δή θε­ω­ρεί­ται «πλού­σια», χωρίς να λαμ­βά­νε­ται υπ’ όψιν το γε­γο­νός ότι στα τε­λευ­ταία χρό­νια της κρί­σης υπέ­στη την με­γα­λύ­τε­ρη μεί­ω­ση του ΑΕΠ της, από κάθε άλλη ευ­ρω­παϊ­κή Πε­ρι­φέ­ρεια, ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος το­νί­ζει: “Δεν ζη­τά­με καμία χάρη. Δεν ζη­τά­με καμία εξαί­ρε­ση. Αυτό που ζη­τού­με είναι να πά­ρου­με αυτό που μας ανα­λο­γεί. Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε και που αντι­στοι­χεί στη δυ­σκο­λία των συν­θη­κών και στις απαι­τή­σεις που γεν­νούν οι αυ­ξη­μέ­νες ανά­γκες. Από μια Πο­λι­τεία που σ’ αυτά τα δύ­σκο­λα χρό­νια της οι­κο­νο­μι­κής αι­μορ­ρα­γί­ας και δυ­σπρα­γί­ας, κρα­τιέ­ται στη ζωή από τα έσοδα που φέρ­νουν τα νησιά μας από τον του­ρι­σμό”, τό­νι­σε.

Η πρό­τα­ση του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη κα­τα­τί­θε­ται ενό­ψει της επι­κεί­με­νης κα­τάρ­γη­σης, από 1ης Ια­νουα­ρί­ου 2018, των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ στα ενα­πο­μεί­να­ντα νησιά του Αι­γαί­ου όπου εξα­κο­λου­θεί να ισχύ­ει. Επ’ αυτού, ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου ζητά από την Κυ­βέρ­νη­ση να διεκ­δι­κή­σει από τους θε­σμούς του­λά­χι­στον την χρο­νι­κή επέ­κτα­ση της ανα­στο­λής κα­τάρ­γη­σης, δε­δο­μέ­νου ότι οι συν­θή­κες που την επέ­βα­λαν, συ­νε­χί­ζουν να υφί­στα­νται. Και να δια­πραγ­μα­τευ­τεί στη συ­νέ­χεια με την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση την ορι­στι­κή αλ­λα­γή του φο­ρο­λο­γι­κού πλαι­σί­ου που διέ­πει τα νησιά μας.

Ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης ανα­δει­κνύ­ει το έλ­λειμ­μα της ελ­λη­νι­κής πο­λι­τεί­ας όσον αφορά τη νη­σιω­τι­κό­τη­τα, σε βαθμό που να απει­λεί ευ­θέ­ως την βιω­σι­μό­τη­τα των νη­σιών, ενώ στέ­κε­ται ιδιαί­τε­ρα στην εκ­στρα­τεία κα­τα­συ­κο­φά­ντη­σης των νη­σιών στην κοινή γνώμη της χώρας, ούτως ώστε να δια­μορ­φω­θεί το απαι­τού­με­νο άλ­λο­θι για την φο­ρο­ε­πι­δρο­μή των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων.

“Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν είναι οι κα­λο­και­ρι­νές ει­κό­νες των lifestyle πε­ριο­δι­κών και ιστο­σε­λί­δων. Αυτός ο λαϊ­κι­σμός και αυτή η δια­στρέ­βλω­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας ήταν που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε χυ­δαία και από κόμ­μα­τα και από δη­μο­σιο­γρά­φους και από τους θε­σμούς, για να πα­ρα­πλα­νή­σουν την κοινή γνώμη και να επι­βάλ­λουν την κα­τα­στρο­φι­κή τους πο­λι­τι­κή. Τα κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα που χύ­θη­καν στη συ­νέ­χεια, δεν αλ­λά­ζουν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Ούτε ανα­κου­φί­ζουν τις πλη­γές μας”, το­νί­ζει και προ­σθέ­τει:

“Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα κα­τα­γρά­φε­ται ως αντι­κει­με­νι­κή κα­τά­στα­ση που απαι­τεί, βάση της κοι­νής λο­γι­κής, να λαμ­βά­νε­ται υπόψη κατά την εφαρ­μο­γή των σχε­δια­ζό­με­νων πο­λι­τι­κών. Η Συ­νταγ­μα­τι­κή προ­στα­σία της νη­σιω­τι­κό­τη­τας, η εφαρ­μο­ζό­με­νη νη­σιω­τι­κή πο­λι­τι­κή από την Πο­λι­τεία και τα με­γά­λα λόγια της συ­μπα­ρά­στα­σης και της υπο­στή­ρι­ξης, είναι κενά πε­ριε­χο­μέ­νου και γι’ αυτό απο­τε­λούν βα­θύ­τα­τη προ­σβο­λή προς τους νη­σιώ­τες μας. Προς όλους εμάς. Δεν υπάρ­χει άλλος χρό­νος ούτε για την έκ­φρα­ση συ­μπά­θειας, ούτε για άλλα λόγια. Είτε θα υπάρ­ξουν άμε­σες δρά­σεις, είτε τα νησιά μας θα υπο­στούν τις δρα­μα­τι­κές και αμε­τά­κλη­τες επι­πτώ­σεις μιας πο­λι­τι­κής, που παρά τις περί αντι­θέ­του δια­κη­ρύ­ξεις, απει­λεί τη βιω­σι­μό­τη­τά τους. Βρι­σκό­μα­στε στο ση­μείο μηδέν. Αν τώρα δεν αλ­λά­ξει η ακο­λου­θού­με­νη πο­λι­τι­κή, αν η Πο­λι­τεία απλώς πα­ρα­κο­λου­θεί, ελ­πί­ζο­ντας πως με ένα μα­γι­κό τρόπο θα αντέ­χου­με τα πάντα, τότε οι συ­νέ­πειες θα είναι μη ανα­στρέ­ψι­μες και πολύ φο­βά­μαι, εθνι­κά κα­τα­στρο­φι­κές”.

Ακο­λου­θεί το πλή­ρες κεί­με­νο της πρό­τα­σης του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη:

Βρι­σκό­μα­στε λί­γους μήνες πριν από την εφαρ­μο­γή της αύ­ξη­σης του ΦΠΑ στο σύ­νο­λο των νη­σιών μας.

Η με­ρι­κή ανα­στο­λή εξαι­τί­ας του προ­σφυ­γι­κού προ­βλή­μα­τος, στα­μα­τά.

Λες και το πρό­βλη­μα λύ­θη­κε.

Λες και οι δυ­σκο­λί­ες εξα­λεί­φθη­καν και δεν επι­δει­νώ­νο­νται.

Λες και ζούμε σε άλλη χώρα.

Δεν υπάρ­χει καμία αμ­φι­βο­λία ότι η αύ­ξη­ση του ΦΠΑ θα επι­φέ­ρει ένα συ­ντρι­πτι­κό πλήγ­μα στα νησιά μας και στους αν­θρώ­πους τους, που προ­σπα­θούν με νύχια και δό­ντια να επι­βιώ­σουν.

Κό­ντρα σε κάθε έν­νοια δι­καιο­σύ­νης, κάθε έν­νοιας ορ­θο­λο­γι­σμού, κάθε έν­νοιας αν­θρω­πι­σμού, κάθε έν­νοιας Εθνι­κού συμ­φέ­ρο­ντος, κάθε έν­νοιας Ευ­ρω­παϊ­κού συμ­φέ­ρο­ντος και φυ­σι­κά, κατά πα­ρά­βα­ση του Ελ­λη­νι­κού Συ­ντάγ­μα­τος.

Η Συ­νταγ­μα­τι­κή προ­στα­σία της νη­σιω­τι­κό­τη­τας, η εφαρ­μο­ζό­με­νη νη­σιω­τι­κή πο­λι­τι­κή από την Πο­λι­τεία και τα με­γά­λα λόγια της συ­μπα­ρά­στα­σης και της υπο­στή­ρι­ξης, είναι κενά πε­ριε­χο­μέ­νου και γι’ αυτό απο­τε­λούν βα­θύ­τα­τη προ­σβο­λή προς τους νη­σιώ­τες μας. Προς όλους εμάς.

Δεν υπάρ­χει άλλος χρό­νος ούτε για την έκ­φρα­ση συ­μπά­θειας, ούτε για άλλα λόγια.

Είτε θα υπάρ­ξουν άμε­σες δρά­σεις, είτε τα νησιά μας θα υπο­στούν τις δρα­μα­τι­κές και αμε­τά­κλη­τες επι­πτώ­σεις μιας πο­λι­τι­κής, που παρά τις περί αντι­θέ­του δια­κη­ρύ­ξεις, απει­λεί τη βιω­σι­μό­τη­τά τους.

Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα και οι ιδιαι­τε­ρό­τη­τες που την χα­ρα­κτη­ρί­ζουν δεν είναι ένα επι­κοι­νω­νια­κό εφεύ­ρη­μα. Δεν είναι απλώς μια άλλη με­γα­λό­στο­μη έκ­φρα­ση. Ούτε ένα πο­λι­τι­κό σύν­θη­μα.

Πε­ρι­γρά­φε­ται από την κα­τά­τμη­ση του χώρου, τα προ­βλή­μα­τα στις με­τα­φο­ρές προ­σώ­πων και πραγ­μά­των (κό­στος και απο­μό­νω­ση τους χει­με­ρι­νούς μήνες), το μικρό μέ­γε­θος των νη­σιω­τι­κών αγο­ρών, την δυ­σκο­λία εξεύ­ρε­σης εξει­δι­κευ­μέ­νου αν­θρώ­πι­νου δυ­να­μι­κού, το αυ­ξη­μέ­νο ενερ­γεια­κό κό­στος, την αδυ­να­μία επι­χει­ρη­μα­τι­κών συ­νερ­γα­σιών, την επο­χι­κό­τη­τα της απα­σχό­λη­σης, την έλ­λει­ψη βα­σι­κών υπο­δο­μών, τις επι­πτώ­σεις του μι­κρού με­γέ­θους στις υπο­δο­μές, το χα­μη­λό επί­πε­δο υπη­ρε­σιών εκ­παί­δευ­σης και υγεί­ας.

Κα­τα­γρά­φε­ται ως αντι­κει­με­νι­κή κα­τά­στα­ση που απαι­τεί, βάση της κοι­νής λο­γι­κής, να λαμ­βά­νε­ται υπόψη κατά την εφαρ­μο­γή των σχε­δια­ζό­με­νων πο­λι­τι­κών. Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν είναι οι κα­λο­και­ρι­νές ει­κό­νες των lifestyle πε­ριο­δι­κών και ιστο­σε­λί­δων. Αυτός ο λαϊ­κι­σμός και αυτή η δια­στρέ­βλω­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας ήταν που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε χυ­δαία και από κόμ­μα­τα και από δη­μο­σιο­γρά­φους και από τους θε­σμούς, για να πα­ρα­πλα­νή­σουν την κοινή γνώμη και να επι­βάλ­λουν την κα­τα­στρο­φι­κή τους πο­λι­τι­κή.

Τα κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα που χύ­θη­καν στη συ­νέ­χεια, δεν αλ­λά­ζουν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Ούτε ανα­κου­φί­ζουν τις πλη­γές μας. Το ‘’έχετε δίκιο αλλά τι να κά­νου­με’’ δεν είναι ούτε αρ­κε­τό ούτε ανε­κτό.

Πε­ρι­μέ­να­με και πε­ρι­μέ­νου­με από το σύ­νο­λο του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, όχι μόνο να διεκ­δι­κή­σει, αλλά να πεί­σει με την αδια­πραγ­μά­τευ­τη στάση του τους Θε­σμούς για την προ­στα­σία της νη­σιω­τι­κό­τη­τας, προ­α­σπί­ζο­ντας τη βιω­σι­μό­τη­τα των νη­σιών μας προς όφε­λος τόσο της πα­τρί­δας μας, όσο και της ίδιας της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.

Εί­μα­στε οι ακρί­τες της Ελ­λά­δος και ταυ­τό­χρο­να, εί­μα­στε οι ακρί­τες της Ευ­ρώ­πης. Υπε­ρα­σπί­ζου­με, με τε­ρά­στιο βάρος, τα Εθνι­κά και τα Ευ­ρω­παϊ­κά συμ­φέ­ρο­ντα. Που πέρα από το κό­στος της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης που βιώ­νει η χώρα μας, επω­μι­ζό­μα­στε δυ­σα­νά­λο­γα και το κό­στος των προ­σφυ­γι­κών και με­τα­να­στευ­τι­κών ροών.

Πά­σχου­με σε όλα αυτά. Τα ζούμε όλα αυτά. Δεν τα βλέ­που­με από τις τη­λε­ο­ρά­σεις μας. Δεν τα σχο­λιά­ζου­με από τους κα­να­πέ­δες μας.

Δεν εκ­φρά­ζου­με ωραία λόγια. Κά­νου­με πράξη την αν­θρω­πιά μας και την αγάπη μας για τα νησιά μας. Και εί­μα­στε υπε­ρή­φα­νοι γι’ αυτό.

Γι’ αυτό, δεν ζη­τά­με καμία χάρη.

Δεν ζη­τά­με καμία εξαί­ρε­ση.

Αυτό που ζη­τού­με είναι να πά­ρου­με αυτό που μας ανα­λο­γεί.

Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε και που αντι­στοι­χεί στη δυ­σκο­λία των συν­θη­κών και στις απαι­τή­σεις που γεν­νούν οι αυ­ξη­μέ­νες ανά­γκες. Από μια Πο­λι­τεία που σ’ αυτά τα δύ­σκο­λα χρό­νια της οι­κο­νο­μι­κής αι­μορ­ρα­γί­ας και δυ­σπρα­γί­ας, κρα­τιέ­ται στη ζωή από τα έσοδα που φέρ­νουν τα νησιά μας από τον του­ρι­σμό. Από αυτόν τον ευ­λο­γη­μέ­νο τόπο που χρειά­ζε­ται εκεί­νη την υπο­στή­ρι­ξη που θα του επι­τρέ­ψει να συ­νε­χί­ζει να είναι ο αι­μο­δό­της της Εθνι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Γιατί αλ­λιώς δεν θα μπο­ρεί.

Από αυ­τούς τους αν­θρώ­πους που την υπε­ρά­σπι­ση του Εθνι­κού συμ­φέ­ρο­ντος την έχουν κάνει τρόπο ζωής. Και όχι ευ­και­ρια­κό σύν­θη­μα. Από αυτά τα νησιά και από αυ­τούς τους αν­θρώ­πους, που δια­σώ­ζουν το κύρος μιας Ευ­ρώ­πης που στα λόγια θέλει να είναι φάρος πο­λι­τι­σμού, δη­μο­κρα­τί­ας, ισο­νο­μί­ας και αν­θρω­πι­σμού. Αλλά που στις πρά­ξεις κτυπά σε τοίχη λαϊ­κι­σμού και υπο­κρι­σί­ας.

Η αύ­ξη­ση του ΦΠΑ δεν στέ­κε­ται ούτε καν με όρους δη­μο­σιο­νο­μι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος. Γιατί ενώ τα δη­μο­σιο­νο­μι­κά έσοδα ανα­μέ­νε­ται να είναι μικρά, η ασφυ­κτι­κή φο­ρο­ε­πι­δρο­μή που εκ­δη­λώ­νε­ται απει­λεί να συν­θλί­ψει τη ζωή εκεί­νων που ήδη δυ­σκο­λεύ­ο­νται να τα φέ­ρουν πέρα.

Ιδιαί­τε­ρα, στα μι­κρό­τε­ρα νησιά και ιδιαί­τε­ρα για εκεί­νους που δεν ζουν από τον του­ρι­σμό. Τα νησιά μας, επι­τέ­λους, δεν έχουν όλα την δυ­να­μι­κή της οι­κο­νο­μί­ας της Μυ­κό­νου η της Σα­ντο­ρί­νης. Αλλά και αυτά τα δύο νησιά είναι πηγή πλού­του για όλη την πα­τρί­δα μας, εί­μα­στε πε­ρή­φα­νοι για αυτά και μας εκ­πλήσ­σει αρ­νη­τι­κά το πόσο διώ­κο­νται για αυτά που έχουν επι­τύ­χει. Ας μην το ξε­χνούν αυτό, όσοι αρ­νού­νται να δουν ότι η επι­τυ­χία σε αυτή την χώρα σπά­νια μένει ατι­μώ­ρη­τη.

Βρι­σκό­μα­στε στο ση­μείο μηδέν. Αν τώρα δεν αλ­λά­ξει η ακο­λου­θού­με­νη πο­λι­τι­κή, αν η Πο­λι­τεία απλώς πα­ρα­κο­λου­θεί, ελ­πί­ζο­ντας πως με ένα μα­γι­κό τρόπο θα αντέ­χου­με τα πάντα, τότε οι συ­νέ­πειες θα είναι μη ανα­στρέ­ψι­μες και πολύ φο­βά­μαι, εθνι­κά κα­τα­στρο­φι­κές.

Χρεια­ζό­μα­στε άμεσα την εφαρ­μο­γή μιας συ­νε­κτι­κής και ρε­α­λι­στι­κής νη­σιω­τι­κής πο­λι­τι­κής, στη βάση ενός κοινά απο­δε­κτού Εθνι­κού σχε­δί­ου, που θα λαμ­βά­νει υπόψη την απα­σχό­λη­ση, την υγεία, την παι­δεία, τη συ­γκρά­τη­ση πλη­θυ­σμού, τις με­τα­φο­ρές, το πε­ρι­βάλ­λον.

Εφαρ­μό­ζο­ντας επεί­γο­ντα και μα­κρο­πρό­θε­σμα μέτρα για την αντι­με­τώ­πι­ση της Πε­ρι­φε­ρεια­κό­τη­τας και των προ­βλη­μά­των στις Με­τα­φο­ρές και την πρό­σβα­ση στις αγο­ρές, την ενί­σχυ­ση της οι­κο­νο­μι­κής βάσης, την ενί­σχυ­ση της απα­σχό­λη­σης, την ενί­σχυ­ση της πρό­σβα­σης σε υπη­ρε­σί­ες υγεί­ας και εκ­παί­δευ­σης, την ενί­σχυ­ση Τε­χνο­λο­γιών Πλη­ρο­φο­ρί­ας και Επι­κοι­νω­νιών.

Με ανα­λυ­τι­κό προσ­διο­ρι­σμό των στό­χων, των δρά­σε­ων, του χρο­νο­δια­γράμ­μα­τος και του ανα­με­νό­με­νου οφέ­λους που θα απο­δώ­σουν οι συ­γκε­κρι­μέ­νες πο­λι­τι­κές. Συ­γκε­κρι­μέ­νες και δε­σμευ­τι­κές απο­φά­σεις.

Σε ότι, δε, αφορά το ΦΠΑ, ζη­τού­με από την Κυ­βέρ­νη­ση να ζη­τή­σει από τους θε­σμούς του­λά­χι­στον την χρο­νι­κή επέ­κτα­ση της ανα­στο­λής, δε­δο­μέ­νου ότι οι συν­θή­κες που την επέ­βα­λαν, συ­νε­χί­ζουν να υφί­στα­νται. Και να δια­πραγ­μα­τευ­τεί στη συ­νέ­χεια με την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση την ορι­στι­κή αλ­λα­γή του φο­ρο­λο­γι­κού πλαι­σί­ου που διέ­πει τα νησιά μας.

Οφεί­λει και η Ευ­ρώ­πη να σε­βα­στεί τη νη­σιω­τι­κό­τη­τα, αλλά και το αυ­ξη­μέ­νο βάρος του προ­σφυ­γι­κού ζη­τή­μα­τος που για λο­γα­ρια­σμό της δυ­σα­νά­λο­γα και άδικα δια­χει­ρί­ζε­ται η χώρα μας και τα νησιά μας. Να εφαρ­μό­σει, επί­σης, η Κυ­βέρ­νη­ση τις υπο­σχέ­σεις της για τη θε­σμο­θέ­τη­ση φο­ρο­λο­γι­κών αντι­μέ­τρων, προ­κει­μέ­νου να αμ­βλύ­νει τις επι­πτώ­σεις από την πο­λι­τι­κή της στο θέμα του ΦΠΑ, αλλά και από την αδυ­να­μία της να εφαρ­μό­σει πο­λι­τι­κές ου­σια­στι­κής στή­ρι­ξης των νη­σιών μας.

Να με­ρι­μνή­σει και να υπο­στη­ρί­ξει κάθε προ­σπά­θεια ορθής και ακρι­βούς ενη­μέ­ρω­σης, τόσο της ελ­λη­νι­κής κοι­νής γνώ­μης, όσο και της Ευ­ρω­παϊ­κής, αλλά και των Ευ­ρω­παϊ­κών θε­σμών για τις πραγ­μα­τι­κές οι­κο­νο­μι­κές, κοι­νω­νι­κές, τε­χνο­λο­γι­κές, γε­ω­γρα­φι­κές, αλλά και γε­ω­πο­λι­τι­κές συν­θή­κες που επι­κρα­τούν στα νησιά μας, προ­κει­μέ­νου να επα­νε­κτι­μη­θούν με όρους δι­καιο­σύ­νης όχι μόνο οι εφαρ­μο­ζό­με­νες πο­λι­τι­κές, αλλά και να υιο­θε­τη­θούν όσες άλλες απαι­τού­νται για να υπάρ­ξει βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη.

Τι πρέ­πει εμείς να κά­νου­με; Να απα­ντή­σου­με με­θο­δι­κά και πει­στι­κά, να επι­κοι­νω­νή­σου­με την αλή­θεια μας, αφού μά­θα­με και δια­πι­στώ­σα­με στα χρό­νια που προη­γή­θη­καν και στα οποία τα νησιά μας δέ­χθη­καν πολύ με­γά­λη δυ­σφή­μι­ση, ότι ήμα­σταν μόνοι. Η κοινή γνώμη της χώρας μας δεν ήταν φι­λι­κή. Είναι δική μας υπο­χρέ­ω­ση να πα­ρου­σιά­σου­με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και αυτό να το κά­νου­με ατο­μι­κά και συλ­λο­γι­κά σε κάθε ευ­και­ρία. Σε συλ­λο­γι­κό επί­πε­δο, με σχέ­διο και διάρ­κεια. Ναι, είναι υπο­χρέ­ω­ση της Πε­ρι­φέ­ρειάς μας να πα­ρου­σιά­σει με κάθε τρόπο την πραγ­μα­τι­κή ζωή του μέσου νη­σιώ­τη. Τις ανά­γκες του, τις ελ­λεί­ψεις του, τις αγω­νί­ες του, τους κιν­δύ­νους του.

Από την χώρα μας, ήρθε η ώρα να απαι­τή­σου­με την απο­κα­τά­στα­ση της ισο­νο­μί­ας που απο­τυ­πώ­νε­ται και εμπε­δώ­νε­ται μόνον με την αλ­λα­γή στην φι­λο­σο­φία της κα­τα­νο­μής των πόρων ανά πε­ριο­χή. Τε­ρά­στια με­ταρ­ρύθ­μι­ση για την πα­τρί­δα μας.

Η κάθε πε­ριο­χή να συμ­με­τέ­χει στην κα­τα­νο­μή των πόρων με βάση το πο­σο­στό που συμ­με­τέ­χει και στην συ­γκέ­ντρω­ση τους. Τόσο απλό, τόσο δί­καιο, τόσο αυ­το­νό­η­το.

Ξέρει όμως αυτή η χώρα με τι πο­σο­στό συμ­με­τέ­χει η κάθε Πε­ρι­φέ­ρεια της στα έσοδα της;

Όχι. Δεν ξέρει. Το πόσο απλό είναι σε τε­χνι­κό επί­πε­δο να απο­τυ­πω­θεί αυτό και να απο­κτη­θεί αυτή η πο­λύ­τι­μη γνώση, το συ­ζη­τή­σα­με και το εξη­γή­σα­με στον Διοι­κη­τή της Ανε­ξάρ­τη­της Αρχής Δη­μο­σί­ων Εσό­δων στην πρό­σφα­τη συ­νά­ντη­ση ερ­γα­σί­ας που εί­χα­με μαζί του στα γρα­φεία μας στη Ρόδο. Φο­ρο­λο­γι­κή εξί­σω­ση των νη­σιών μας με την ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα, δεν μπο­ρεί να μην συ­νε­πά­γε­ται επι­τέ­λους και συμ­με­το­χή των νη­σιών μας στους πό­ρους που τους κα­τα­νέ­μο­νται σε πο­σο­στό ευ­θέ­ως ανά­λο­γο με το πο­σο­στό που συμ­με­τέ­χουν και στα δη­μό­σια έσοδα. Αυτό μόνο συ­νι­στά ισό­τη­τα, αυτό μόνο απο­δί­δει δι­καιο­σύ­νη, αυτό μόνο κτί­ζει συ­μπα­γή φο­ρο­λο­γι­κή συ­νεί­δη­ση, αυτό μόνο επι­βρα­βεύ­ει το απο­τέ­λε­σμα και την επι­τυ­χία.

Η από­γνω­σή μας είναι πραγ­μα­τι­κή.

Κι από λόγια πα­ρη­γο­ριάς χορ­τά­σα­με. Επα­να­λαμ­βά­νω.

Εί­μα­στε στο ση­μείο μηδέν.

Χωρίς άμεσα μέτρα ανα­κού­φι­σης και υπο­στή­ρι­ξης, οι συ­νέ­πειες θα είναι μη ανα­στρέ­ψι­μες και η οι­κο­νο­μι­κή κρίση θα γίνει Εθνι­κή κρίση.