ΕΙΔΗΣΕΙΣ

13 ερωτήσεις και απαντήσεις για τους πλειστηριασμούς ακινήτων

news room 11 λεπτά ανάγνωση
πλειστηριασμοί

Οι πλει­στη­ρια­σμοί ακι­νή­των αφορούν τους στρα­τη­γι­κούς κακο­πλη­ρω­τές, αυτούς που δια­θέ­τουν τα εισο­δή­ματα και τα περιου­σιακά στοι­χεία που τους επι­τρέ­πουν να απο­πλη­ρώ­σουν το δάνειο τους, αλλά συνει­δητά επι­λέ­γουν να μην το κάνουν, σε βάρος των τρα­πε­ζών και τελικά σε βάρος όσων πραγ­μα­τικά αντι­με­τω­πί­ζουν πρό­βλημα» ανα­φέ­ρουν νομικοί με γνώση της τρα­πε­ζι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Παράλ­ληλα τονί­ζουν οι ίδιες πηγές «δεν υπάρχει ούτε ένας συνερ­γά­σι­μος δανειο­λή­πτης που να μη βρήκε αντα­πό­κριση από τις τρά­πε­ζες».

Πρα­κτικά οι πρώτοι ηλε­κτρο­νι­κοί πλει­στη­ρια­σμοί και με βάση την προ­ερ­γα­σία που θα πρέπει να προη­γη­θεί δεν μπορούν να γίνουν πριν το τέλος Νοεμ­βρίου 2017, ενώ όλες οι δικα­στι­κές εγγυ­ή­σεις που έχει ένας δανειο­λή­πτης δια­τη­ρού­νται και βέβαια όσοι προ­στα­τεύ­ο­νταν μέχρι σήμερα θα εξα­κο­λου­θή­σουν να προ­στα­τεύ­ο­νται.

Απα­ντή­σεις σε κρίσιμα ερω­τή­ματα που απα­σχο­λούν μεγάλο αριθμό δανειο­λη­πτών γύρω από τους ηλε­κτρο­νι­κούς πλει­στη­ρια­σμούς και τους πλει­στη­ρια­σμούς γενι­κό­τερα δίνουν οι ιδιες πηγές νομικών με γνώση της τρα­πε­ζι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

1. Πότε γίνεται πλει­στη­ρια­σμός.

Ο πλει­στη­ρια­σμός εδώ και 150 χρόνια είναι η νόμιμη δια­δι­κα­σία που προ­βλέ­πε­ται για την είσπραξη ενός χρέους όταν ο οφει­λέ­της δεν εξυ­πη­ρε­τεί οικειο­θε­λώς τις υπο­χρε­ώ­σεις του. Πλει­στη­ρια­σμό δεν κάνουν μόνον οι Τρά­πε­ζες ή το Δημόσιο, αλλά και οι ιδιώτες για να προ­στα­τεύ­σουν τα νόμιμα δικαιώ­ματά τους. Είναι μια απόλυτα νόμιμη δια­δι­κα­σία είσπρα­ξης των απαι­τή­σεων, που όμως απο­τε­λεί το έσχατο μέσο, και το χρη­σι­μο­ποιούν οι δανει­στές μόνο όταν έχει απο­κλει­στεί κάθε περι­θώ­ριο να βρεθεί λύση, και αυτό συμ­βαί­νει κατά κανόνα επειδή ο δανειο­λή­πτης δεν είναι συνερ­γά­σι­μος. Δια­σφα­λί­ζει το δανει­στή, αλλά και τους συνε­πείς δανειο­λή­πτες.

2.Πώς εξα­σφα­λί­ζε­ται ο οφει­λέ­της ότι είναι νόμιμη η δια­δι­κα­σία του πλει­στη­ρια­σμού;

Καταρ­χάς για να γίνει πλει­στη­ρια­σμός θα πρέπει να υπάρχει βεβαιό­τητα ότι κάποιος οφείλει συγκε­κρι­μένο ποσό και ότι αρνεί­ται να αντα­πο­κρι­θεί στις υπο­χρε­ώ­σεις του. Ακριβώς για αυτό το λόγο ο νόμος προ­βλέ­πει συγκε­κρι­μέ­νες εγγυ­ή­σεις: Η Τράπεζα ή οι ιδιώτες, πριν κάνουν πλει­στη­ρια­σμό, πρέπει να έχουν δικα­στική απόφαση ή δικα­στική διαταγή, που να δέχεται ότι ο οφει­λέ­της χρω­στάει. Δεν μπορούν να κινη­θούν αυθαί­ρετα. Για να εκδοθεί αυτή η δικα­στική απόφαση ή η δικα­στική διαταγή έχει προη­γου­μέ­νως λάβει έγκαιρα γνώση ο οφει­λέ­της ώστε να μπορεί να υπε­ρα­σπί­σει απο­τε­λε­σμα­τικά τη θέση του. Δεν γίνεται ο πλει­στη­ρια­σμός ξαφνικά. Συνήθως, πριν γίνει ο πλει­στη­ρια­σμός περνάει ένας του­λά­χι­στον χρόνος, για να εκδοθεί η δικα­στική απόφαση ή η διαταγή πλη­ρω­μής. Στο διά­στημα αυτό ο οφει­λέ­της μπορεί να απο­δεί­ξει ότι δεν χρω­στάει ή ότι χρω­στάει λιγό­τερο, και αν το απο­δεί­ξει και τον δικαιώ­σει το δικα­στή­ριο, τότε δεν κιν­δυ­νεύει από πλει­στη­ρια­σμό. Αν όμως οφείλει, τότε στο διά­στημα αυτό μέχρι να εκδοθεί η απόφαση και να φτά­σουμε στον πλει­στη­ρια­σμό, έχει όλο το χρόνο στη διάθεσή του για να ζητήσει ρύθμιση των υπο­χρε­ώ­σεών του και να απο­φύ­γει κάθε δια­δι­κα­σία πλει­στη­ρια­σμού. Επίσης, και σε όλη τη διάρ­κεια της ανα­γκα­στι­κής είσπρα­ξης, δηλαδή από την ειδο­ποί­ηση, την κατά­σχεση και τον πλει­στη­ρια­σμό, πάλι μεσο­λα­βεί ένα χρονικό διά­στημα 8 του­λά­χι­στον μηνών. Δηλαδή με βάση το δικα­στικό μας σύστημα και όλες τις εγγυ­ή­σεις που υπάρ­χουν, ένας οφει­λέ­της έχει πολύ χρόνο στη διάθεσή του (γύρω στο 1,5 έτος) για να επε­ξερ­γα­στεί λύσεις. Μπορεί επίσης να ζητήσει από το δικα­στή­ριο να ακυ­ρω­θεί η εκτέ­λεση εάν έχει γίνει κάποιο ουσια­στικό ή και τυπικό λάθος από το δανει­στή. Η Ελλάδα δια­θέ­τει ένα δικα­στικό και νομο­θε­τικό πλαίσιο που δια­σφα­λί­ζει πλήρως τους οφει­λέ­τες. Μπο­ρούμε να πούμε με βεβαιό­τητα ότι δεν υπάρχει καμία περί­πτωση να γίνει πλει­στη­ρια­σμός χωρίς προη­γού­μενη δικα­στική κρίση που θα κρίνει ότι κάποιος οφείλει και θα επι­τρέ­πει τον πλει­στη­ρια­σμό. Πρέπει σε όλους να είναι σαφές ότι για να φτά­σουμε στον πλει­στη­ρια­σμό σημαί­νει ότι έχουν εξα­ντλη­θεί όχι μόνο τα περι­θώ­ρια συζή­τη­σης, αλλά και κάθε άλλης λύσης από το ίδιο το δικα­στή­ριο. Όταν υπάρχει μία δικα­στική απόφαση που λέει ότι κάποιος χρω­στάει και πρέπει να πλη­ρώ­σει δεν μπο­ρούμε να την αγνο­ή­σουμε.

3. Υπάρχει περί­πτωση να αιφ­νι­δια­στεί ένας οφει­λέ­της και να δει ξαφνικά ότι χάνει το σπίτι του στον πλει­στη­ρια­σμό;

Σε καμία περί­πτωση. Όπως ήδη διευ­κρι­νί­σαμε για να φτά­σουμε στον πλει­στη­ρια­σμό χρεια­ζό­μα­στε ή δικα­στική διαταγή ή δικα­στική απόφαση. Και πριν αυτές εκδο­θούν ο οφει­λέ­της λαμ­βά­νει γνώση. Εκτός από τη δικα­στική δια­δι­κα­σία έχει και η δια­δι­κα­σία του πλει­στη­ρια­σμού πολλά στάδια. Όπως είπαμε χρειά­ζε­ται κατά μέσο όρο περίπου 1,5 έτος κατ’ ελά­χι­στον για να φτά­σουμε στη διε­νέρ­γεια πλει­στη­ρια­σμού. Εκτός από τη δικα­στική δια­δι­κα­σία, εδώ και 3 χρόνια οι τρά­πε­ζες πρέπει – πριν καν φτάσουν σε δικα­στι­κές ενέρ­γειες και καταγ­γε­λίες των δανείων – να ακο­λου­θή­σουν τη δια­δι­κα­σία του Κώδικα Δεο­ντο­λο­γίας της Τρά­πε­ζας της Ελλάδος. Ο Κώδικας υπο­χρε­ώ­νει τις τρά­πε­ζες πριν καταγ­γεί­λουν το δάνειο και πριν προ­σφύ­γουν στα δικα­στή­ρια για να εκδοθεί η δικα­στική απόφαση ή διαταγή πλη­ρω­μής, να προ­σπα­θή­σουν να βρουν μία λύση σε συνερ­γα­σία με το δανειο­λή­πτη. Και αυτή η δια­δι­κα­σία θέλει ένα του­λά­χι­στον χρόνο. Δηλαδή από τη στιγμή που θα απο­φα­σί­σει η Τράπεζα να προ­χω­ρή­σει σε πλει­στη­ρια­σμό χρειά­ζε­ται συνο­λικά 2 έως 2,5 χρόνια. Τα 2,5 αυτά χρόνια ο οφει­λέ­της ξέρει ότι έχει οφειλές και πρέπει να αντα­πο­κρι­θεί και να τις ρυθ­μί­σει. Σε καμία πάντως περί­πτωση δεν αιφ­νι­διά­ζε­ται από τον πλει­στη­ρια­σμό.

4.Πλει­στη­ρια­σμό κάνουν μόνο οι Τρά­πε­ζες;

Όχι όσοι είναι δανει­στές κάνουν πλει­στη­ρια­σμό: Και επι­χει­ρη­μα­τίες, και ιδιο­κτή­τες που νοι­κιά­ζουν ένα σπίτι ή ένα μαγαζί σε κάποιον και έχουν να εισπράτ­τουν χρω­στού­μενα ενοίκια από αυτόν, και ένας εργα­ζό­με­νος που θέλει να εισπρά­ξει τις δεδου­λευ­μέ­νες απο­δο­χές του ή την απο­ζη­μί­ωση από τον εργο­δότη. Βέβαια κατά κανόνα πλει­στη­ρια­σμούς κάνουν οι μεγάλοι δανει­στές, όπως είναι το Δημόσιο, οι Ασφα­λι­στι­κοί Οργα­νι­σμοί, οι τρά­πε­ζες, γιατί συνήθως έναντι αυτών υπάρ­χουν υπο­χρε­ώ­σεις. Ο νόμος είναι γενικός και ισχύει για όλους. Δεν ξεχω­ρί­ζει μικρούς και μεγά­λους δανει­στές ή οφει­λέ­τες.

5. Χρεια­ζό­μα­στε τον πλει­στη­ρια­σμό;

Ναι τον χρεια­ζό­μα­στε, για όλους εκεί­νους που έχουν περιου­σιακά στοι­χεία, και δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στις υπο­χρε­ώ­σεις τους. Γιατί όσοι αντα­πο­κρί­νο­νται, επι­διώ­κουν να βρουν μια λύση με το δανει­στή τους και να ρυθ­μί­σουν τις οφειλές τους ανάλογα με τις οικο­νο­μι­κές τους δυνα­τό­τη­τες. Και βέβαια για να γίνει πλει­στη­ρια­σμός ο οφει­λέ­της θα πρέπει να δια­θέ­τει κάποια περιου­σιακά στοι­χεία, ακίνητα, μετοχές ή μετρητά. Η λογική είναι ότι δεν μπορείς να χρωστάς, να μην αντα­πο­κρί­νε­σαι στα χρέη σου και να δια­τη­ρείς τα περιου­σιακά σου στοι­χεία. Αυτό δημιουρ­γεί κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες και είναι άδικο. Λ.χ. εάν κάποιος δεν έχει ιδιο­κτη­σία και νοι­κιά­ζει ένα σπίτι για να μείνει, εάν δεν πλη­ρώ­σει 3-4 ενοίκια κιν­δυ­νεύει με έξωση. Δεν γίνεται κάποιος να έχει απο­κτή­σει στέγη με δανεικά και να λέει ότι δεν πλη­ρώ­νει. Είναι θέμα κοι­νω­νι­κής ισό­τη­τας.

6. Γιατί ειδικά τα τελευ­ταία χρόνια είμαστε τόσο αρνη­τι­κοί με τους πλει­στη­ρια­σμούς;

Από το 2008 και μέχρι τέλη του 2014 ο νόμος δεν επέ­τρεπε τον πλει­στη­ρια­σμό για ορι­σμένα χρέη (λ.χ. μέχρι 200.000 ευρώ και μάλιστα ανε­ξάρ­τητα εάν επρό­κειτο για νοι­κο­κυ­ριά (νόμος Κατσέλη) ή επι­χει­ρή­σεις Και αυτό έγινε για να προ­στα­τευ­θούν όσοι είχαν ανάγκη, πραγ­μα­τική ανάγκη. Παράλ­ληλα, όμως, κανένας νόμος δεν είπε ότι δεν θα πλη­ρώ­νουν, έστω με ρυθ­μί­σεις οι οφει­λέ­τες. Η λογική του νόμου για την απα­γό­ρευση του πλει­στη­ρια­σμού δεν ήταν προ­φα­νώς να χαρι­στούν τα χρέη (γιατί αυτό δεν γίνεται, χωρίς να επι­βα­ρύ­νουμε όλους τους συνε­πείς δανειο­λή­πτες, ή φορο­λο­γού­με­νους) η λογική του νόμου ήταν να δοθεί μία χρονική άνεση και ανάσα στους δανειο­λή­πτες, ώστε να μπο­ρέ­σουν προ­στα­τευ­μέ­νοι να κατα­λή­ξουν σε μια ρύθμιση. Από ό,τι φαί­νε­ται, όμως, αυτός ο σκοπός του νόμου παρερ­μη­νεύ­θηκε. Οι δανειο­λή­πτες πίστε­ψαν ότι δεν θα πλη­ρώ­σουν τα χρέη τους. Και αυτό είναι λάθος. Σε κάθε περί­πτωση οποια­δή­ποτε ορι­ζό­ντια, γενι­κευ­μένη και χωρίς κρι­τή­ρια περι­κοπή του τρα­πε­ζι­κού χρέους του ιδιω­τι­κού τομέα (δηλαδή των τρα­πε­ζι­κών δανείων σε επι­χει­ρή­σεις και νοι­κο­κυ­ριά), ακόμα και σε περιό­δους οικο­νο­μι­κής κρίσης:

· οδηγεί σε ανα­κα­τα­νομή του εισο­δή­μα­τος εις βάρος εκείνων που δεν έχουν δανει­στεί ή απο­πλη­ρώ­νουν τις υπο­χρε­ώ­σεις τους κανο­νικά,

· νοθεύει τον υγιή αντα­γω­νι­σμό, και

· υπο­νο­μεύει τα συναλ­λα­κτικά ήθη.

Τελικά, το βάρος αυτής της πολι­τι­κής θα το επω­μι­στούν εκ νέου, υπό τις τρέ­χου­σες συν­θή­κες, οι συνε­πείς Έλληνες φορο­λο­γού­με­νοι.

7. Τί αλλάζει με τον ηλε­κτρο­νικό πλει­στη­ρια­σμό.

Όσοι προ­στα­τεύ­ο­νταν μέχρι σήμερα θα εξα­κο­λου­θή­σουν να προ­στα­τεύ­ο­νται. Το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος που πραγ­μα­το­ποιεί­ται ο πλει­στη­ρια­σμός. Αντί να πηγαί­νει ο συμ­βο­λαιο­γρά­φος στο Ειρη­νο­δι­κείο, όλη η δια­δι­κα­σία θα γίνεται ηλε­κτρο­νικά, με ένα τρόπο δίκαιο και αδιά­βλητο. Παντού γίνεται αυτό στην Ευρώπη.. Ο ηλε­κτρο­νι­κός πλει­στη­ρια­σμός απο­τε­λεί τη μετά­βαση στην ηλε­κτρο­νική εποχή. Εξάλλου είναι δυνατό (το επι­τρέ­πει ρητά ο νόμος) ο δανει­στής τελικά να επι­λέ­ξει το φυσικό πλει­στη­ρια­σμό.

8. Περιο­ρί­ζο­νται και θίγο­νται τα δικαιώ­ματα του δανειο­λή­πτη με τον ηλε­κτρο­νικό πλει­στη­ρια­σμό;

Καθόλου. Όλες οι δικα­στι­κές εγγυ­ή­σεις που έχει ένας δανειο­λή­πτης δια­τη­ρού­νται. Η δια­δι­κα­σία πριν τον πλει­στη­ρια­σμό είναι η ίδια. Πάλι χρειά­ζε­ται δικα­στική απόφαση, ή δικα­στική διαταγή, που θα βεβαιώ­νει την ύπαρξη και το ύψος του χρέους, πάλι ο οφει­λέ­της ενη­με­ρώ­νε­ται, πάλι πριν τις δικα­στι­κές ενέρ­γειες και την καταγ­γε­λία του δανείου ακο­λου­θεί­ται από την τράπεζα ο κώδικας δεο­ντο­λο­γίας, ώστε να δούμε εάν ο δανειο­λή­πτης είναι ή δεν είναι συνερ­γά­σι­μος και θέλει να κάνει κάποια ρύθμιση, που θα αντα­πο­κρί­νε­ται στις πραγ­μα­τι­κές οικο­νο­μι­κές του δυνα­τό­τη­τες. Σε αυτό το στάδιο αυτό που εξε­τά­ζε­ται κυρίως είναι αν πρό­κει­ται για ένα δανειο­λή­πτη που πράγ­ματι βρέθηκε σε δυσκο­λία λόγω της κρίσης, της μείωσης του μισθού και του εισο­δή­μα­τός του. Δεν υπάρχει ούτε ένας συνερ­γά­σι­μος δανειο­λή­πτης που να μη βρήκε αντα­πό­κριση.

9. Ο φυσικός πλει­στη­ρια­σμός όμως μέχρι τώρα γινόταν μία φορά την εβδο­μάδα, ενώ ο ηλε­κτρο­νι­κός θα γίνεται τρεις. Δεν επι­τα­χύ­νε­ται έτσι η δια­δι­κα­σία; δεν αυξάνει ο αριθμός των πλει­στη­ρια­σμών;

Πράγ­ματι με τη διε­νέρ­γεια του ηλε­κτρο­νι­κού πλει­στη­ρια­σμού ο αριθμός των πλει­στη­ρια­σμών που θα διε­ξά­γο­νται πιθα­νό­τατα να αυξηθεί. Πρέπει, παρόλα αυτά να διευ­κρι­νι­στούν τα εξής: Όπως ήδη τονί­στηκε πριν φτά­σουμε στον πλει­στη­ρια­σμό, ηλε­κτρο­νικό ή φυσικό, προη­γού­νται η δια­δι­κα­σία του κώδικα δεο­ντο­λο­γίας και η δικα­στική δια­δι­κα­σία και εκεί κρί­νε­ται εάν τελικά υπάρχει απαί­τηση και πρέπει να κινηθεί η ανα­γκα­στική δια­δι­κα­σία είσπρα­ξης. Ο πλει­στη­ρια­σμός με βάση το νόμο δεν μπορεί να γίνει νωρί­τερα των 7 μηνών από την κατά­σχεση. Αυτό σημαί­νει ότι για τον καθένα δανειο­λή­πτη ξεχω­ρι­στά, δεν ενδια­φέ­ρει αν θα γίνο­νται ηλε­κτρο­νι­κοί πλει­στη­ρια­σμοί τρεις φορές την εβδο­μάδα. Η κατο­χύ­ρωση του δανειο­λή­πτη είναι ο νόμος που δεν επι­τρέ­πει να γίνει πλει­στη­ρια­σμός πριν περά­σουν 7 μήνες από την κατά­σχεση. Εξάλλου πρέπει να είναι γνωστό ότι ακόμη και την ίδια τη μέρα του πλει­στη­ρια­σμού ο δανειο­λή­πτης έχει τη δυνα­τό­τητα να εξο­φλή­σει την υπο­χρέ­ωσή του και να απο­τρέ­ψει τον πλει­στη­ρια­σμό. Σε ορι­σμέ­νες μάλιστα περι­πτώ­σεις μπορεί να απο­φύ­γει έως την ύστατη στιγμή τον πλει­στη­ρια­σμό με την κατάλ­ληλη ρύθμιση. Ο πλει­στη­ρια­σμός είτε είναι φυσικός, είτε είναι ηλε­κτρο­νι­κός απο­τε­λεί την ύστατη λύση.

10. Πότε θα γίνουν οι πρώτοι ηλε­κτρο­νι­κοί πλει­στη­ρια­σμοί;

Ο νόμος για τον ηλε­κτρο­νικό πλει­στη­ρια­σμό άρχισε να ισχύει τυπικά την 1η Σεπτεμ­βρίου 2017 και θα αφορά κατά κύριο λόγο όσες δια­δι­κα­σίες ξεκι­νή­σουν με κατά­σχεση μετά την ημε­ρο­μη­νία αυτή. Και πάλι, όμως, διευ­κρι­νί­ζε­ται ότι ο δανει­στής μπορεί να επι­λέ­ξει από την αρχή τη δια­δι­κα­σία και να γνω­στο­ποι­ή­σει στο δανειο­λή­πτη ότι επι­λέ­γει τον ηλε­κτρο­νικό έναντι του φυσικού πλει­στη­ρια­σμού. Ο νόμος επι­τρέ­πει ρητά όμως να γίνουν ηλε­κτρο­νι­κοί πλει­στη­ρια­σμοί και για παλιές δια­δι­κα­σίες, δηλαδή για κατα­σχέ­σεις που είχαν γίνει πριν την 1η Σεπτεμ­βρίου του 2017. Αλλά και πάλι ο οφει­λέ­της θα λάβει επίσημη ειδο­ποί­ηση από τις τρά­πε­ζες. Πρα­κτικά οι πρώτοι ηλε­κτρο­νι­κοί πλει­στη­ρια­σμοί και με βάση την προ­ερ­γα­σία που θα πρέπει να προη­γη­θεί δεν μπορούν να γίνουν πριν το τέλος Νοεμ­βρίου 2017.

11. Είναι επι­τα­κτική η ανάγκη αντι­με­τώ­πι­σης των κόκ­κι­νων δανείων;

Μέχρι την έναρξη της κρίσης η είσπραξη των δανείων σε καθυ­στέ­ρηση και η αξιο­ποί­ηση της υπο­θή­κης και της προ­ση­μεί­ω­σης που είχαν οι τρά­πε­ζες σε εξα­σφά­λιση των δανείων τους γινόταν ομαλά και ουδέ­ποτε απα­σχό­λησε η διε­νέρ­γεια πλει­στη­ρια­σμών, γιατί πάντα υπήρχαν οι εγγυ­ή­σεις που υπάρ­χουν και σήμερα, ότι δηλαδή για να φτά­σουμε στον πλει­στη­ρια­σμό, ο οφει­λέ­της ήταν συστη­μα­τικά ασυ­νε­πής και πάντα υπήρχε η ασφά­λεια της δικα­στι­κής κρίσης. Μετά την έναρξη της κρίσης, τα πολλά και μακρό­χρονα προ­γράμ­ματα προ­στα­σίας του νόμου δεν έδωσαν ανα­κού­φιση μόνο σε πράγ­ματι αδύ­να­μες ομάδες πολιτών (που πάντα τους προ­στα­τεύ­ουν τα ίδια τα δικα­στή­ρια), αλλά έδωσε και άλλοθι μη εξυ­πη­ρέ­τη­σης σε ομάδες πολιτών και επι­χει­ρή­σεων, που ενώ μπο­ρού­σαν έστω με κάποια ρύθμιση να εξυ­πη­ρε­τή­σουν το δανει­σμό τους, αδια­φό­ρη­σαν παντε­λώς. Για όλους αυτούς τους λόγους ο όγκος των μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νων δανείων έχει κυριο­λε­κτικά πνίξει την οικο­νο­μία. Όσο δεν εξυ­πη­ρε­τού­νται τα δάνεια τόσο δεν μπορεί να δοθεί νέα ρευ­στό­τητα σε συνε­πείς πολίτες και επι­χει­ρή­σεις, που παρά την κρίση με προ­σω­πι­κές τους θυσίες εξυ­πη­ρε­τούν τα χρέη τους. Είναι λοιπόν ζήτημα κοι­νω­νι­κής ισορ­ρο­πίας και δικαιο­σύ­νης η είσπραξη των μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νων δανείων.

12. Τι ισχύει για την πρώτη κατοι­κία;

Από το 2010 ισχύει ο ν. 3869 (γνωστός και ως νόμος Κατσέλη), που δίνει τη δυνα­τό­τητα σε πολίτες, που δεν μπορούν να εξυ­πη­ρε­τή­σουν το στε­γα­στικό τους ιδίως δάνειο, να ζητή­σουν την προ­στα­σία της κύριας κατοι­κίας τους από το Δικα­στή­ριο. Και πάλι ο δανειο­λή­πτης δεν απαλ­λάσ­σε­ται, ούτε και προ­στα­τεύ­ε­ται ένα πολυ­τε­λές ακίνητο. Απλώς, το δικα­στή­ριο παρεμ­βαί­νει και δίνει ένα χρο­νο­διά­γραμμα πλη­ρω­μής του στε­γα­στι­κού δανείου, που αντα­πο­κρί­νε­ται στις οικο­νο­μι­κές δυνα­τό­τη­τες, αλλά και στην εν γένει κατά­σταση του δανειο­λή­πτη, όπως επίσης και στην αξία του ακι­νή­του. Πολλές φορές τα δικα­στή­ρια απορ­ρί­πτουν τις σχε­τι­κές αιτή­σεις γιατί δια­βλέ­πουν ότι ο οφει­λέ­της ενώ μπορεί δεν εξυ­πη­ρε­τεί το δανει­σμό του. Βλέ­πουμε λοιπόν ότι ακόμη και με το νόμο αυτό δεν προ­στα­τεύ­ο­νται όσοι μπορούν αλλά δεν πλη­ρώ­νουν αλλά πράγ­ματι οι ευπα­θείς ομάδες.

13.Ποιες είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τες που έχουν θέσει οι τρά­πε­ζες;

Οι Τρά­πε­ζες δεν έχουν κανένα λόγο να στρα­φούν κατά των αδύ­να­μων δανειο­λη­πτών, ούτε και έχουν ως στόχο τα μικρής αξίας ακίνητα, που έχουν μεγάλη σημασία για τους πολίτες, αλλά περιο­ρι­σμένη οικο­νο­μική αξία για τις ίδιες. Μάλιστα όλη την περίοδο της κρίσης στά­θη­καν δίπλα στους συνε­πείς δανειο­λή­πτες. Ο πρω­ταρ­χι­κός τους στόχος είναι οι λεγό­με­νοι στρα­τη­γι­κοί κακο­πλη­ρω­τές, αυτοί που έχουν και συνει­δητά δεν απο­πλη­ρώ­νουν τις δόσεις των δανείων τους, σε βάρος όσων έχουν πραγ­μα­τικά ανάγκη , ή πολίτες που απο­φεύ­γουν συστη­μα­τικά τη ρύθμιση ενώ χρη­σι­μο­ποιούν ακίνητα πολυ­τε­λείας σε ακριβές περιο­χές.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.