Η Σύμη κάνει άλματα τουριστικής ανάπτυξης και η πολιτεία δημιουργεί διαρκώς εμπόδια

Γράφει

ο Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Ανάμεσα σε διελ­κυ­στίνδα δυνά­μεων βρί­σκε­ται η Σύμη, καθώς από τη μία πλευρά οι ιδιώτες επεν­δύ­ουν για την του­ρι­στική της ανά­πτυξη και από την άλλη ολό­κληρο το νησί παρα­μέ­νει δεμένο σε προ­βλή­ματα που υπο­νο­μεύ­ουν την προ­σπά­θεια που γίνεται από Συμια­κούς και μη.

Το μεγάλο πρό­βλημα είναι η ακτο­πλοϊκή, απο­γευ­μα­τινή σύνδεση του νησιού με τη Ρόδο. Η έλλειψή της απο­στε­ρεί από το του­ρι­στικό της προϊόν τερά­στιο αριθμό, για τα δεδο­μένα της Σύμης, δια­νυ­κτε­ρεύ­σεων. Η απώλεια είναι ανα­πό­φευ­κτη, καθώς οι του­ρί­στες μετα­κι­νού­νται με τις πτήσεις τσάρτερ που έχουν ως προ­ο­ρι­σμό το αερο­δρό­μιο «Δια­γό­ρας» και μόνον εκείνοι που φτάνουν στη Ρόδο πριν από τις 07.00’ το πρωί τελικώς κατα­φέρ­νουν να προ­λά­βουν τα πλοία της γραμμής που απο­πλέ­ουν στις 08.30’ και 09.00’ της ίδιας μέρας. Ολοι οι υπό­λοι­ποι παρα­θε­ρι­στές που αφι­κνού­νται στη διάρ­κεια της μέρας, δεν βρί­σκουν καράβι για να μετα­βούν στον τελικό τους προ­ο­ρι­σμό. Ολοι τους είναι ανα­γκα­σμέ­νοι να δια­νυ­κτε­ρεύ­σουν στη Ρόδο, περι­μέ­νο­ντας τα σκάφη της επό­με­νης μέρας.

Το ίδιο πρό­βλημα επα­να­λαμ­βά­νε­ται και κατά την ανα­χώ­ρηση εκείνων που παρα­θε­ρί­ζουν στη Σύμη. Τα καράβια απο­πλέ­ουν από το νησί μετά τις 15.00’ και η προ­σέγ­γισή τους στη Ρόδο γίνεται μετά τις 18.00’. Ετσι, όσοι έχουν πρωινές ή μεση­με­ρια­νές πτήσεις επι­στρο­φής στην πατρίδα τους, είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να εγκα­τα­λεί­ψουν τη Σύμη μία μέρα νωρί­τερα, να κάνουν δια­νυ­κτέ­ρευση στη Ρόδο και την επομένη να ανα­χω­ρή­σουν από το «Δια­γό­ρας». Στην πράξη, από ένα πακέτο επτά δια­νυ­κτε­ρεύ­σεων που κανο­νί­ζε­ται για Σύμη, επί της ουσίας το νησί ωφε­λεί­ται μόνο τις πέντε δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις.

Πρέπει να σημειω­θεί ότι δύο φορές την εβδο­μάδα δίνει μια κάποια λύση η Blue Star, όμως η Σύμη χρειά­ζε­ται σε καθη­με­ρινή βάση του­λά­χι­στον μία απο­γευ­μα­τινή ακτο­πλοϊκή σύνδεση από τη Ρόδο. Η έλλειψή της προ­κα­λεί τερά­στιες απώ­λειες. Εχουν απώ­λειες οι μικρο­ξε­νο­δό­χοι, το ίδιο και οι κατα­στη­μα­τάρ­χες, το ίδιο και όλοι εκείνοι που δια­μέ­νουν μόνιμα στο νησί.

Δημιουρ­γού­νται

συνεχώς νέες κλίνες

Μικρά, boutique κατα­λύ­ματα έχουν δημιουρ­γη­θεί και δημιουρ­γού­νται σε κάθε γωνιά της Σύμης. Από το Γυαλό, στο Χαράνι και το Νημπο­ριό, και από το Χωριό μέχρι το Πέδι έχουν αξιο­ποι­η­θεί πολλές, παλιές κατοι­κίες και έχουν μετα­τρα­πεί σε μικρά «παρα­θε­ρι­στικά δια­μά­ντια». Στους χώρους αυτούς έχει αφιε­ρω­θεί πολλή δουλειά και μεράκι, ώστε το μισο­γκρε­μι­σμένο να ανα­στη­λω­θεί και το σχεδόν νεκρό να ξανα­ζω­ντα­νέ­ψει.

Οι ανα­στη­λώ­σεις και οι ανα­και­νί­σεις στη Σύμη είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολη και δαπα­νηρή δουλειά. Στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις η μετα­φορά των δομικών υλικών εξα­κο­λου­θεί να γίνεται με τα γαϊ­δου­ρά­κια, που ανε­βο­κα­τε­βαί­νουν την Καλή Στράτα. Ατέ­λειω­τος ιδρώτας, σκληρή δουλειά, αμέ­τρη­τες εργα­το­ώ­ρες για να γίνει ένα και­νούρ­γιο κατά­λυμα. Το αισθη­τικό απο­τέ­λε­σμα, για τα περισ­σό­τερα είναι εξαι­ρε­τικό, εφά­μιλλο της τέχνης των Συμια­κών ξυλουρ­γών.

Ολη αυτή η προ­σπά­θεια έχει αρχίσει να ανε­βά­ζει τον πήχη της αισθη­τι­κής. Δεν είναι υπερ­βολή να σημειω­θεί ότι σήμερα στη Σύμη βρί­σκο­νται ορι­σμένα από τα πιο καλαί­σθητα boutique κατα­λύ­ματα σε σύγκριση με ολό­κληρη την Ελλάδα. Για το λόγο αυτό και οι προ­ο­πτι­κές για την του­ρι­στική ανά­πτυξη της Σύμης είναι τερά­στιες αρκεί να διευ­θε­τη­θεί η απο­γευ­μα­τινή, ακτο­πλοϊκή σύνδεση.

Πρέπει να σημειω­θεί ότι το κόστος αυτής της σύν­δε­σης δεν είναι δυνατόν να το επω­μι­στούν ούτε οι Συμια­κοί, αλλά ούτε και οι ακτο­πλοϊ­κές εται­ρείες που πραγ­μα­το­ποιούν το πρωινό δρο­μο­λό­γιο Ρόδο – Σύμη και το απο­γευ­μα­τινό Σύμη – Ρόδο. Η συγκε­κρι­μένη δαπάνη απο­τε­λεί απο­κλει­στική υπο­χρέ­ωση του κράτους.

Ένα κράτος που ζητά

χωρίς να δίνει

Η Σύμη απο­τε­λεί ένα από τα πιο χαρα­κτη­ρι­στικά παρα­δείγ­ματα της αδικίας που επι­κρα­τεί στην Ελλη­νική επι­κρά­τεια. Αρκεί να σημειω­θεί ότι το κόστος επί­λυ­σης όλων των προ­βλη­μά­των του νησιού, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του ακτο­πλοϊ­κού (για έναν ολό­κληρο χρόνο) δεν υπερ­βαί­νουν σε κόστος το αντί­στοιχο που είχαν μόλις δύο από 102 χιλιό­με­τρα της νέας, υπερ­σύγ­χρο­νης Ιόνιας Οδού (αυτο­κι­νη­τό­δρο­μος Αντιρ­ρίο – Ιωάν­νινα, δια­δρομή που εξυ­πη­ρε­τεί­ται άριστα και από την παλαιά εθνική οδό).

Η πολι­τεία είναι απούσα από τα προ­βλή­ματα της Σύμης (όπως και όλων των υπο­λοί­πων νησιών), τα οποία σε κόστος ούτε μεγάλα είναι, ούτε και άλυτα. Απλώς, είναι επιλογή της Κυβέρ­νη­σης να επι­κε­ντρώ­νει το βάρος της μόνο στους οικο­νο­μι­κούς ελέγ­χους και να λει­τουρ­γεί κατά τα πρότυπα της οθω­μα­νι­κής επι­κυ­ριαρ­χίας, στη διάρ­κεια της οποίας οι υπό­δου­λοι είχαν μόνο υπο­χρε­ώ­σεις και κανένα δικαί­ωμα.