«Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν για τη σεξουαλική κακοποίηση»

Τι λένε οι ει­δι­κοί μετά και το τε­λευ­ταίο πε­ρι­στα­τι­κό με πρω­τα­γω­νι­στή δά­σκα­λο μου­σι­κής

Σε ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα προ­βλή­μα­τα της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας ανα­δει­κνύ­ε­ται η σε­ξουα­λι­κή κα­κο­ποί­η­ση ανη­λί­κων, σύμ­φω­να με τα στοι­χεία των ει­δι­κών.

Εκεί­νο που απο­τρέ­πει τα παι­διά να μι­λή­σουν και να απο­κα­λύ­ψουν τις τρα­γι­κές κα­τα­στά­σεις που βιώ­νουν, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται, είναι το αί­σθη­μα ενο­χής.

«Αι­σθά­νο­νται ότι έχουν φταί­ξει για κάτι και γι’ αυτό τους συ­νέ­βη αυτό που τους συ­νέ­βη. Έτσι λει­τουρ­γεί το παι­δι­κό μυαλό» όπως εξη­γεί στο Αθη­ναϊ­κό Πρα­κτο­ρείο Ει­δή­σε­ων η παι­δο­ψυ­χο­λό­γος Αντι­γό­νη Γι­νο­πού­λου. «Και οι γο­νείς σιω­πούν πολ­λές φορές όμως, καθώς φο­βού­νται το κοι­νω­νι­κό στίγ­μα».

Οι έρευ­νες δεί­χνουν το μέ­γε­θος της κα­τά­στα­σης που επι­κρα­τεί. Η τε­λευ­ταία από αυτές είχε πραγ­μα­το­ποι­η­θεί πριν από πε­ντα­ε­τία από το Ιν­στι­τού­το Υγεί­ας του Παι­διού σε δείγ­μα 15.000 παι­διών. Το πο­σο­στό εκεί­νων που απά­ντη­σαν ότι έχουν πέσει θύ­μα­τα σε­ξουα­λι­κής βίας ήταν 7,6%, ενώ πε­ρισ­σό­τε­ρα από τα μισά από αυτά τα παι­διά είχαν κα­κο­ποι­η­θεί σε­ξουα­λι­κά με επαφή. Την ίδια ώρα ωστό­σο τα πε­ρι­στα­τι­κά που είχαν κα­ταγ­γελ­θεί σε διά­φο­ρους φο­ρείς αντι­στοι­χού­σε στο 0,07%.

Μετά και την απο­κά­λυ­ψη του τε­λευ­ταί­ου πε­ρι­στα­τι­κού σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σης με πρω­τα­γω­νι­στή έναν δά­σκα­λο μου­σι­κής το ερώ­τη­μα που γεν­νά­ται είναι πώς μπο­ρούν να προ­στα­τευ­τούν τα παι­διά από την έκ­θε­ση σε αυτόν τον κίν­δυ­νο.

Ψυ­χί­α­τρος που έχει γνώση του αντι­κει­μέ­νου και επι­θυ­μεί να μην κα­το­νο­μα­στεί, επι­ση­μαί­νει ότι μέχρι στιγ­μής δεν έχουν απο­δώ­σει οι θε­ρα­πεί­ες σε άτομα με σο­βα­ρές μορ­φές δια­στρο­φής. «Συ­νή­θως τα άτομα αυτά έχουν πέσει και τα ίδια θύ­μα­τα σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σης στην παι­δι­κή τους ηλι­κία. Υπάρ­χει δη­λα­δή ένα ιστο­ρι­κό που τα ωθεί σε αυτές τις πρά­ξεις» ανα­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. «Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, ακόμη κι αν η θε­ρα­πεία απο­δώ­σει αρ­χι­κά, πολ­λές φορές οι άν­θρω­ποι αυτοί υπο­τρο­πιά­ζουν».

Το βάρος επο­μέ­νως πέ­φτει κυ­ρί­ως στους γο­νείς και σε δεύ­τε­ρο επί­πε­δο στους εκ­παι­δευ­τι­κούς. Οι οποί­οι, ωστό­σο, κα­λού­νται να επι­κοι­νω­νούν σε μια συν­θή­κη «αλ­λη­λο­πα­ρα­τή­ρη­σης» καθώς τα πε­ρι­στα­τι­κά σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σης ση­μειώ­νο­νται πολ­λές φορές στο οι­κο­γε­νεια­κό πε­ρι­βάλ­λον χωρίς να λεί­πουν και εκεί­να στο ευ­ρύ­τε­ρο σχο­λι­κό πε­ρι­βάλ­λον, όπως συ­νέ­βη στο ωδείο με τον δά­σκα­λο της μου­σι­κής.

Ανε­ξάρ­τη­τα από το πε­ρι­βάλ­λον πά­ντως το κλει­δί της πρό­λη­ψης βρί­σκε­ται στην ενη­μέ­ρω­ση. «Σε μι­κρό­τε­ρες ηλι­κί­ες η ενη­μέ­ρω­ση μπο­ρεί να γίνει μέσα από ένα πα­ρα­μύ­θι. Στις με­γα­λύ­τε­ρες η συ­ζή­τη­ση μπο­ρεί να γίνει πιο ανοι­κτά. Το παιδί πρέ­πει να είναι και ενη­με­ρω­μέ­νο και υπο­ψια­σμέ­νο έτσι ώστε εάν έρθει αντι­μέ­τω­πο με μια τέ­τοια κα­τά­στα­ση να έχει αυ­ξη­μέ­νες πι­θα­νό­τη­τες να προ­στα­τεύ­σει τον εαυτό του» ση­μειώ­νει η Αντι­γό­νη Γι­νο­πού­λου.

Όσο για τα ση­μά­δια που πρέ­πει να ενερ­γο­ποι­ή­σουν τα αντα­να­κλα­στι­κά γο­νέ­ων και εκ­παι­δευ­τι­κών ώστε να μην συ­νε­χί­σει να βιώ­νει το παιδί επί μα­κρόν τον εφιάλ­τη: «Δεν υπάρ­χει μια στά­νταρ αλ­λα­γή στη συ­μπε­ρι­φο­ρά ενός παι­διού όταν πέ­φτει θύμα σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σης. Ανά­λο­γα με τον χα­ρα­κτή­ρα, άλλο μπο­ρεί να γίνει πολύ επι­θε­τι­κό και άλλο να κλει­στεί στον εαυτό του. Οτι­δή­πο­τε επο­μέ­νως πα­ρα­τη­ρού­με που δια­φέ­ρει από τη συ­νη­θι­σμέ­νη συ­μπε­ρι­φο­ρά πρέ­πει να μας προ­βλη­μα­τί­σει» απα­ντά η παι­δο­ψυ­χο­λό­γος.

Με άλλα λόγια, ένα παιδί που δεν θέλει να παί­ξει, που δεν μι­λά­ει, δεν θέλει να πάει στο σχο­λείο είναι σκυ­θρω­πό η προ­βλη­μα­τι­σμέ­νο στέλ­νει στην ουσία στους με­γά­λους ένα μή­νυ­μα. «Να έχου­με υπόψη μας ότι το παιδί δεν θέλει να κρύ­ψει στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αυτό που του συ­νέ­βη» ση­μειώ­νει. Αν δη­λα­δή από τη μία πλευ­ρά η ενοχή εμπο­δί­ζει το παιδί να σπά­σει τη ζωή του από την άλλη πλευ­ρά δεν παύει να ανα­ζη­τά βο­ή­θεια γι’ αυτό που έχει βιώ­σει.

Η βο­ή­θεια αυτή είναι ασφα­λώς πολύ ση­μα­ντι­κή – και πρέ­πει να προ­σφερ­θεί σε επί­πε­δο ψυ­χο­λο­γι­κής υπο­στή­ρι­ξης όχι μόνο στο παιδί αλλά (ξε­χω­ρι­στά) και στους γο­νείς. Όπως πά­ντως ση­μειώ­νει η Αντι­γό­νη Γι­νο­πού­λου, «η ψυ­χο­θε­ρα­πεία μπο­ρεί να βοη­θή­σει υπό την έν­νοια ότι μπο­ρεί να απα­λύ­νει τον πόνο. Αλλά δυ­στυ­χώς είναι μια τόσο τραυ­μα­τι­κή εμπει­ρία που την κου­βα­λάς σε ολό­κλη­ρη τη ζωή σου».

Πηγή newsbeast.gr