Επί τον τύπον των ήλων

ΓΡΑ­ΦΕΙ Ο ΙΩ­ΑΝ­ΝΗΣ

ΚΟΥ­ΜΠΙΑ­ΔΗΣ, ΔΙ­ΚΗ­ΓΟ­ΡΟΣ

ΚΤΗ­ΜΑ­ΤΟ­ΛΟ­ΓΙΟ ΡΟΔΟΥ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Σε κάθε θέμα που ξαφ­νι­κά προ­κύ­πτει ως μεί­ζον ανά­λο­γα και με τη δη­μο­σιό­τη­τα που δί­δε­ται από τον τύπο γί­νε­ται επί­κλη­ση της κοι­νω­νί­ας, η οποία εμ­φα­νί­ζε­ται πολ­λές φορές να είναι ανά­στα­τη, ιδιαί­τε­ρα δε φέ­ρο­νται να ανη­συ­χούν όσες επαγ­γελ­μα­τι­κές ή επι­στη­μο­νι­κές τά­ξεις έχουν τον πρώτο λόγο ή θί­γο­νται κατά προ­τε­ραιό­τη­τα. Απο­τέ­λε­σμα είναι ότι εκεί που ενώ όλοι οι αρ­μό­διοι ζούν στη «νιρ­βά­να» τους, ξαφ­νι­κά εν μια νυκτί ανα­δύ­ε­ται στην επι­φά­νεια κά­ποιο για πρώτη φορά ή εν υπνώ­σει θέμα ως μεί­ζον κοι­νω­νι­κό, όπως εν προ­κει­μέ­νω με τη φε­ρο­μέ­νη κα­τάρ­γη­ση των τριών Κτη­μα­το­λο­γι­κών Γρα­φεί­ων στη Δω­δε­κά­νη­σο, τα οποία ιδρύ­θη­σαν επί Ιτα­λι­κής κα­το­χής.

Ως γνω­στόν, την τε­λευ­ταία 20ετία και πλέον, άγε­ται και φέ­ρε­ται προ­βλε­πό­με­νο να ψη­φι­στεί ΠΔ κατά νο­μο­θε­τι­κή εξου­σιο­δό­τη­ση του σχε­τι­κού για το Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο Νόμου, όπως αυτός αλ­λά­ζει συ­νή­θως μετά από Κυ­βερ­νη­τι­κή αλ­λα­γή και από το 2010 λόγω μνη­μο­νί­ου. Το εν λόγω ΠΔ θα αφορά, εφό­σον υπο­γρα­φεί ποτέ, την επι­κεί­με­νη έντα­ξη στο Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο των Κτη­μα­το­λο­γι­κών Γρα­φεί­ων Ρόδου, Κω και Λέρου (Λακκί).

Η ίδια αυτή διά­τα­ξη επα­να­φέρ­θη­κε και με νέο μνη­μο­νια­κό Νόμο του 2013 για το Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο. Η διά­τα­ξη αυτή επα­να­λαμ­βά­νε­ται κάθε φορά κατά τον ίδιο στε­ρε­ό­τυ­πο από το 1995 μέχρι σή­με­ρα τρόπο, ενώ η προ­βλε­πο­μέ­νη μ’ αυτήν έκ­δο­ση του εν λόγω ΠΔ, πα­ρα­πέ­μπε­ται συ­νε­χώς στις κα­λέν­δες, προ­φα­νώς ως «καυτή πα­τά­τα», όχι μόνο λόγω του λε­γο­μέ­νου πο­λι­τι­κού κό­στους, αλλά και εξ αι­τί­ας των πραγ­μα­τι­κών εγ­γε­νών προ­βλη­μά­των και δυ­σκο­λιών λόγω και του δυ­σε­πί­λυ­του μέχρι σή­με­ρα θέ­μα­τος της κα­τα­χώ­ρη­σης όλων των εκ­κρε­μών κτη­μα­το­λο­γι­κών πρά­ξε­ων.

Πε­ραι­τέ­ρω, αδυ­σώ­πη­τα προ­βάλ­λει η νο­μι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της αδιαμ­φι­σβή­τη­της θε­με­λιώ­δους κα­τα­γρα­φής από το 1929, οπότε είχε ολο­κλη­ρω­θεί πλή­ρως η όλη δια­δι­κα­σία της τότε κτη­μα­το­γρά­φη­σης και της πρώ­της απρό­σβλη­της εγ­γρα­φής από τους Ιτα­λούς και ο κτη­μα­το­λο­γι­κός τί­τλος απο­τέ­λε­σε εκτε­λε­στό τίτλο αδιαμ­φι­σβή­τη­το και απρό­σβλη­το, ισχύ­ο­ντας το αμά­χη­το τεκ­μή­ριο της πρώ­της εγ­γρα­φής. Αντί­θε­τα η κτη­μα­το­γρά­φη­ση στις υπα­χθεί­σες στο Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο από το 1995 πε­ριο­χές ακόμη δεν έχει ολο­κλη­ρω­θεί μέχρι σή­με­ρα εν έτει 2017 ή δεν έχει αρ­χί­σει, δη­λα­δή οι ιδιο­κτη­σί­ες δεν έχουν απο­κτή­σει ακόμη κατ’ αμά­χη­το τεκ­μή­ριο απρό­σβλη­τη αρ­χι­κή εγ­γρα­φή.

Μπο­ρεί να φα­ντα­σθεί κα­νείς τι θα γίνει, όταν η Πο­λι­τεία κατά μνη­μο­νια­κή πλέον υπο­χρέ­ω­ση ανα­κι­νή­σει και ανοί­ξει ξανά στο δικό μας Κτη­μα­το­λό­γιο το ίδιο θέμα, δη­λα­δή, όχι απλά για να λύσει μόνο διοι­κη­τι­κά ή κα­θα­ρά τε­χνι­κής φύ­σε­ως θέ­μα­τα, αλλά ως νέα κα­τ΄ου­σί­αν κτη­μα­το­γρά­φη­ση με άμεσο ή έμ­με­σο τρόπο, είτε με τη έκ­δο­ση του πε­ρι­βό­η­του πλέον ΠΔ, όπως επι­χει­ρή­θη­κε το 1998 με το κα­τα­τε­θέν τότε Σχέ­διο ΠΔ (γνω­στό και ως Σχέ­διο Λε­ω­νί­δου), το οποίο, μετά από σθε­να­ρή μας αντί­δρα­ση εγκα­τα­λεί­φθη­κε και από τότε δεν επα­νήλ­θε, είτε όπως έμ­με­σα επι­χει­ρεί­ται σή­με­ρα με ψή­φι­ση νέου Νόμου. Τότε τα­ρά­ξα­με τα νερά και με σο­βα­ρό­τη­τα και υπευ­θυ­νό­τη­τα, με δη­μό­σια αντι­πα­ρά­θε­ση, το τότε ΔΣ, προ­σω­πι­κά ο Πρό­ε­δρος του ΔΣΡ κ. Σαρ­ρής και οι επι­στη­μο­νι­κές Επι­τρο­πές που συ­στή­θη­καν, χει­ρί­στη­καν όπως άρ­μο­ζε το εν λόγω κα­τα­τε­θέν τότε σχέ­διο ΠΔ, που τε­λι­κά απο­σύρ­θη­κε. (Στο δεύ­τε­ρο μέρος θεωρώ επι­βε­βλη­μέ­νο να επα­να­φέ­ρω στη μνήμη αυ­τού­σιο το κεί­με­νο του πε­ρι­βό­η­του Σχέ­διου ΠΔ του 1998, την τότε σύ­στα­ση των επι­στη­μο­νι­κών Επι­τρο­πών και τις τότε ει­ση­γή­σεις μελών του ΔΣΡ και Επι­τρο­πών, τα οποία θα δη­μο­σιο­ποι­ή­σω από το προ­σω­πι­κό μου αρ­χείο).

Εύ­κο­λα λοι­πόν μπο­ρεί να σκε­φτεί ο οιοσ­δή­πο­τε δη­μό­της τη χαώδη κα­τά­στα­ση και τα δια­κυ­βευό­με­να συμ­φέ­ρο­ντα και τους κιν­δύ­νους που ελ­λο­χεύ­ουν ακόμη και απώ­λειας εν μέρει ή και εν όλω ιδιο­κτη­σιών, λόγω φερ’ει­πείν της ανα­πό­φευ­κτης επι­κά­λυ­ψης των πα­λαιών ιτα­λι­κών σχε­δια­γραμ­μά­των, τα οποία δεν θα ταυ­το­ποιού­νται με τα νέα σχε­δια­γράμ­μα­τα που θα συ­ντα­χθούν με βάση το ισχύ­ον στο Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο Ελ­λη­νι­κό Γε­ω­δαι­τι­κό Σύ­στη­μα Ανα­φο­ράς 1987 ή ΕΓΣΑ’87 που χρη­σι­μο­ποιεί­ται στην Ελ­λά­δα από το 1990 και η μέ­τρη­ση ακι­νή­των γί­νε­ται πλέον βάσει γε­ω­γρα­φι­κών συ­ντε­ταγ­μέ­νων. Ιδού λοι­πόν πεδίο δόξης λα­μπρό να βρε­θεί η χρυσή τομή και να γίνει σο­βα­ρός και ο ορθά εν­δε­δειγ­μέ­νος χει­ρι­σμός από τα θε­σμι­κά όρ­γα­να και εμπλε­κό­με­νους φο­ρείς ώστε -τη­ρου­μέ­νων λε­πτών ισορ­ρο­πιών-να επι­κρα­τή­σει η κοι­νω­νι­κή ει­ρή­νη.

Πρώ­τι­στα όμως πρέ­πει να ολο­κλη­ρω­θεί η κα­τα­χώ­ρι­ση των εκ­κρε­μών πρά­ξε­ων, η οποία απο­τε­λεί conditio sine qua non (εκ των ων ουκ άνευ πρου­πό­θε­ση). Αλή­θεια πά­ντως είναι ότι του­λά­χι­στον σε κά­ποια φάση το 2004 εκ­δη­λώ­θη­κε έμπρα­κτη αντα­πό­κρι­ση της Πο­λι­τεί­ας στο σχε­τι­κό επί­μο­νο αί­τη­μα της τότε διοί­κη­σης του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου στο Υπουρ­γείο Δι­καιο­σύ­νης, από το οποίο εγκρί­θη­κε τότε ικανή πί­στω­ση για κα­τα­χώ­ρι­ση των εκ­κρε­μών πρά­ξε­ων και ψη­φιο­ποί­η­ση των Κτη­μα­το­λο­γι­κών βι­βλί­ων και Σχε­δια­γραμ­μά­των και πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε κατά με­γά­λο με τα τότε δε­δο­μέ­να πο­σο­στό, σε συν­δυα­σμό με τις φι­λό­τι­μες προ­σπά­θειες του Διευ­θυ­ντού του Κτη­μα­το­λο­γί­ου κατά την εφαρ­μο­γή της σά­ρω­σης κ. Ν. Μα­τσά­κη. Σε απά­ντη­ση δε αυτών που άθελά τους ή ηθε­λη­μέ­να τα ισο­πε­δώ­νουν όλα και ότι δήθεν δεν φρό­ντι­σε ο Δι­κη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος, θα πρέ­πει να μην πα­ρα­γνω­ρί­ζε­ται ότι για μία πε­ντα­ε­τία του­λά­χι­στον μέχρι το 2012 είχε σα­ρω­θεί σχε­δόν το σύ­νο­λο των Σχε­δια­γραμ­μά­των και το 68% των κτη­μα­το­λο­γι­κών με­ρί­δων και η ΚΤΗ­ΜΑ­ΤΟ­ΛΟ­ΓΙΟ ΑΕ απλά είχε ορι­στεί ως ανά­δο­χος από το Υπουρ­γείο Δι­καιο­σύ­νης που ενέ­κρι­νε το σχε­τι­κό κον­δύ­λιο.

Είναι όμως αλή­θεια και ότι η μη έγκρι­ση από τη Πο­λι­τεία νέας πί­στω­σης μετά το 2012 και ο εν τω με­τα­ξύ πολ­λα­πλα­σια­σμός των εκ­κρε­μών πρά­ξε­ων μέχρι σή­με­ρα απο­δυ­νά­μω­σε την όλη προ­σπά­θεια. Είναι δε σή­με­ρα όσο ποτέ άλ­λο­τε, επι­τα­κτι­κή η ανά­γκη συ­νέ­χι­σης και ολο­κλή­ρω­σης παντί τρόπω της κα­τα­χώ­ρι­σης των εκ­κρε­μών πρά­ξε­ων και ψη­φιο­ποί­η­σης των υπο­λοί­πων Κτη­μα­το­λο­γι­κών με­ρί­δων.

Είναι γνω­στό ότι η εύ­κο­λη λύση στους κυ­βερ­νώ­ντες είναι να ανα­σύ­ρουν από τα κι­τά­πια των Υπουρ­γεί­ων τα ίδια έτοι­μα προη­γού­με­να σχέ­δια νόμων και ΠΔ, πράγ­μα που απευ­χό­με­θα να πρά­ξει η ση­με­ρι­νή ηγε­σία του Υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης ή Πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Πρέ­πει να προ­ε­τοι­μα­στού­με έγκαι­ρα, σωστά με­λε­τη­μέ­να και συ­νε­τά, ώστε όποτε προ­κύ­ψει το εν λόγω θέμα να επι­τύ­χου­με συλ­λο­γι­κά την προ­σφο­ρό­τε­ρη και ορ­θό­τε­ρη εφι­κτή λύση, υπη­ρε­τού­ντες πραγ­μα­τι­κά και απρο­σχη­μά­τι­στα την κοι­νω­νία, τα συμ­φέ­ρο­ντα της οποί­ας πρώ­τι­στα οι δι­κη­γό­ροι νο­μι­μο­ποιού­με­θα και οφεί­λου­με να προ­στα­τεύ­σου­με.

ΣΥ­ΝΕ­ΧΙ­ΖΕ­ΤΑΙ