Α. Αγγελόπουλος: «Πρέπει να είναι άσχετοι αυτοί που εμπνεύστηκαν το τέλος διανυκτέρευσης»

Κύριε Αγγε­λό­πουλε, να ξεκι­νή­σουμε από την ερώτηση… κλισέ: ποια είναι τα μηνύ­ματα για τη φετινή του­ρι­στική σεζόν που ήδη ξεκί­νησε;

‘Κλισέ’ θα είναι και η απά­ντηση! Υψηλές προ­κρα­τή­σεις που δεί­χνουν μια προ­τί­μηση στην χώρα μας –συγκυ­ριακή ή ευκαι­ριακή, δεν έχει σημασία- αυτή είναι. Δυστυ­χώς οι μεγάλες προ­κρα­τή­σεις σημαί­νουν και μεγάλες εκπτώ­σεις. Άρα η χρονιά θα κριθεί και το τελικό της απο­τέ­λε­σμα αρκετά αργό­τερα. Εξαρ­τά­ται απο­κλει­στικά και μόνο από τα αντα­να­κλα­στικά των ξενο­δό­χων, όσο μπορούν να ‘μαζέψουν’ τις απώ­λειες από τις πολλές εκπτώ­σεις στην αρχή της σεζόν (το λεγό­μενο early booking) –κατά τ’ άλλα… πρέπει να λέμε κι ένα ευχα­ρι­στώ που είμαστε σε αυτή την υψηλή ζήτηση και η χώρα μας, κινεί­ται αρκετά καλά σε αυτό το επίπεδο. Το στοί­χημα θα είναι να το εκμε­ταλ­λευ­τούμε και όχι να το αφή­σουμε απλά να συμ­βαί­νει.

Από εκεί και πέρα, μπαί­νουμε στην σεζόν –και κατ’ επέ­κταση στην high season. Το ‘παιχνίδι’ θα κριθεί εκεί κατά την άποψή σας;

Παρα­δο­σιακά, Απρίλη, Μάη, Οκτώβρη οι ξενο­δό­χοι ‘επιδοτούν’ τις αφίξεις. Δηλαδή οι τιμές είναι χαμηλές, κινού­νται κάτω από το κόστος σε πάρα πολλές περι­πτώ­σεις σχεδόν στη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία που σημαί­νει τον Ιούλιο, τον Αύγου­στο και τον Σεπτέμ­βρη –για κάποιους, όχι για όλους- να ισο­φα­ρί­σουμε τις απώ­λειες και να δημιουρ­γή­σουμε ένα θετικό πρόσημο, ένα θετικό απο­τέ­λε­σμα. Θεωρώ ότι τους μήνες αυτούς, οι πλη­ρό­τη­τες θα είναι 100% είτε έχουν γίνει μέσω early booking είτε θα γίνουν από κρα­τή­σεις που θα γίνουν από εδώ και στο εξής. Εύχομαι πραγ­μα­τικά να είναι στις σωστές τιμές, να είναι καλή η πελα­τεία και κυρίως να έρθουν οι πελάτες απρο­βλη­μά­τι­στα. Διότι, ξέρετε, όταν η ζήτηση είναι μεγα­λύ­τερη της προ­σφο­ράς –κι αυτό συμ­βαί­νει σ’ αυτούς τους τέσ­σε­ρις μήνες- εκεί δημιουρ­γού­νται και διάφορα ‘βραχυκυκλώματα’. Αυτό θα ήθελα να το απο­φύ­γουμε.

Όταν λέτε ότι η ζήτηση είναι μεγα­λύ­τερη της προ­σφο­ράς, δεν θα υπάρ­χουν… κλίνες για να εξυ­πη­ρε­τή­σετε τον κόσμο;

Δεν υπάρ­χουν –ούτε πέρσι υπήρξαν. Νομίζω ότι τον Αύγου­στο και τον Σεπτέμ­βρη συνήθως έχουμε αυτό το πρό­βλημα, η ζήτηση ξεπερ­νάει την προ­σφορά. Από την άλλη, έχουμε πολύ μεγα­λύ­τερη προ­σφορά τους μήνες που τους λέμε ‘shoulder’ –δηλαδή τους μήνες που σηκώ­νουμε στους ώμους– Απρίλη, Μάη και Οκτώβρη. Το ανη­συ­χη­τικό ίσως είναι ότι όταν ο άλλος έχει βάλει τα αερο­πλάνα του και έχει σκεφτεί να δημιουρ­γή­σει το πρό­γραμμα κι εσύ δεν μπορείς να απορ­ρο­φή­σεις, στη συνέ­χεια ανα­ζη­τάει τι θα κάνει τα αερο­πλάνα του στο επόμενο διά­στημα. Γι αυτό πρέπει να εκμε­ταλ­λευό­μα­στε τη συγκυ­ρία κι όχι να την αφή­νουμε να συμ­βαί­νει. Διότι εάν την αφή­σουμε να συμβεί είμαι 100% βέβαιος ότι κάποιος θα δημιουρ­γή­σει την ευκαι­ρία της επό­με­νης ημέρας –και θα το κάνει και καλύ­τερα από εμάς.

Σας ανη­συ­χεί το γεγονός πως άνοιξε πάλι δυνα­μικά η αγορά της γεί­το­νος Τουρ­κίας; Ή μάλλον πρέπει να μας ανη­συ­χεί;

Δεν πρέπει να μας ανη­συ­χεί αλλά είναι απο­λύ­τως φυσιο­λο­γικό ότι την πελα­τεία που τρα­βή­ξαμε από την χαμηλή ζήτηση που υπήρξε από την Τουρκία δεν θα την έχουμε φέτος. Θα μου πείτε, την θέλουμε; Απο­δεί­χτηκε ότι την θέλουμε. Θα ήθελα να λέω ότι έχουμε το δικό μας κοινό. Όμως, να σας πω δύο αλή­θειες που δεν τις λέει ο κόσμος. Ο πελάτης επι­λέ­γει πρώτα και κύρια από την τιμή, μετά τον προ­ο­ρι­σμό και δεύτερο και πάρα πολύ σημα­ντικό, δεν είμαστε εμείς που απο­φα­σί­ζουμε απόλυτα. Οι Τουρ Οπε­ρέι­τορς έχουν το ‘πάνω χέρι’. Εμείς δεν έχουμε όχι μόνον το ‘πάνω χέρι’…. δεν έχουμε κανένα χέρι! Αυτά, με ρεα­λι­σμό εάν τα λάβει κανείς ως μηνύ­ματα μπορεί και να τα δια­χει­ρι­στεί. Εάν δεν τα λάβει ρεα­λι­στικά και πραγ­μα­τικά και δεδο­μένα, τότε το απο­τέ­λε­σμα απλά θα του παρου­σια­στεί είτε είναι έτοιμος γι αυτό, είτε δεν είναι έτοιμος γι αυτό.

Πώς βλέπετε το Τέλος Δια­νυ­κτέ­ρευ­σης –είναι ένας ακόμη φόρος…

Δεν τον είδα και δεν θέλω να τον δω!!! Δεν τον είδα, τον άκουσα. Πρέπει οπωσ­δή­ποτε να δώσουμε τα πραγ­μα­τικά στοι­χεία σε αυτούς που τον έχουν εμπνευ­στεί διότι είναι είτε ελλιπώς ενη­με­ρω­μέ­νοι είτε προ­φα­νώς, άσχετοι. Τέσσερα ευρώ, με μέση τιμή στα 88 ευρώ τα πεντά­στερα ξενο­δο­χεία στην Ελλάδα- είναι υψηλό. Μαζί με όλους τους άλλους φόρους, τις φορο­λο­γι­κές επι­βα­ρύν­σεις των τελευ­ταίων χρόνων, κατα­λή­γει να είναι ανέκ­δοτο να δου­λεύ­ουμε σ’ αυτό τον κλάδο. Και προ­σω­πικά, σας το λέω, εάν επι­βλη­θεί αυτός ο φόρος, θα κοιτάξω τι δουλειά θα κάνω στο επόμενο διά­στημα….

Αυτές βέβαια οι αυξή­σεις, εκ των πραγ­μά­των, δεν μπορούν να απορ­ρο­φη­θούν ούτε από εσάς τους ξενο­δό­χους, ούτε από τους πελάτες…

Μα είναι αδια­νό­ητο! Όποιος το σκέ­φτηκε είναι άσχετος, τέρμα. Δεν έχει πραγ­μα­τικά μεγέθη. Κι έπειτα να σας πω και το άλλο: να δεχτώ ότι κάποιες άλλες χώρες τον έχουν επι­βά­λει. Είναι δημο­τι­κός φόρος με αντα­πο­δο­τι­κό­τητα. Αλλά επι­βάλ­λε­ται μέχρι 2 ευρώ στην μέση τιμή μέχρι των 280 ευρώ. Όχι στην μέση τιμή των 88 ευρώ, τέσσερα ευρώ ο φόρος. Και βέβαια, εφόσον υπάρχει η αντα­πο­δο­τι­κό­τητα και ο φόρος απο­δί­δε­ται στον Δήμο ή στην Περι­φέ­ρεια, μπορεί ο καθένας να απαι­τή­σει ένα καλύ­τερο αερο­δρό­μιο, ή καθα­ριό­τητα, ή υπη­ρε­σίες. Αλλά εδώ μιλάμε καθαρά για έναν φόρο που λέει… τα έκανα χάλια στα δημόσια οικο­νο­μικά, δώσε μου κι άλλους φόρους να τα βγάλω πέρα. Ε, δεν είναι φόρος αυτός, αυτό είναι κοροϊ­δία.

Θέλω να σας ρωτήσω για το περι­βό­ητο all inclusive, το οποίο απα­σχο­λεί πολλά χρόνια την Ρόδο. Μπο­ρούμε να το απο­φύ­γουμε, να το αλλά­ξουμε ή να το βελ­τιώ­σουμε κατά την άποψή σας;

Δεν μπο­ρούμε να το απο­φύ­γουμε –δεν επι­βλή­θηκε από τους ξενο­δό­χους και δεν είναι επιλογή τους. Εάν κάποιος μπαίνει στο αερο­πλάνο για το all inclusive αυτός, είναι ο πελάτης μας. Σκε­φτείτε ότι πριν από το all inclusive η ζήτηση ήταν χαμη­λό­τερη. Τα ρεκόρ που κάνει η Ελλάδα στον Του­ρι­σμό, τα κάνει πάνω στο all inclusive. Είναι σα να θέλουμε να εθε­λο­τυ­φλή­σουμε και να μην κοι­τά­ξουμε την ζήτηση. Το πακέτο προ­σφέ­ρει ελκυ­στικό τρόπο. Αλλά είπατε και τη μαγική ερώτηση: να το βελ­τιώ­σουμε. Το all inclusive βελ­τιώ­νει με τέσ­σε­ρις τρόπους –κι αυτούς πρέπει να συγκρα­τή­σουμε όλοι: κατ’ αρχάς το τι είναι all inclusive δεν είναι ένα πράγμα. Είναι κλί­μα­κες. All inclusive για οικο­γέ­νειες, all inclusive για ανθρώ­πους που θέλουν μια πολυ­τέ­λεια, για εκεί­νους που κοιτάνε απο­κλει­στικά την τιμή και θα φάνε και θα πιούνε ό,τι τους δώσει ο άλλος –σε αυτούς, εύχομαι καλή τύχη, αλλά είναι άλλο θέμα. Το all inclusive έχει δια­βαθ­μί­σεις. Πάρτε παρά­δειγμα την TUI έχει βάλει εφτά δια­φο­ρε­τι­κές δια­βαθ­μί­σεις στο all inclusive (για ζευ­γά­ρια, για οικο­γέ­νειες, για πεντά­στερα, για τετρά­στερα κ.ά.)

Εμείς ως χώρα, πρέπει να ‘διαβαθμίσουμε’ το προϊόν μας. Και να μην λέμε all inclusive γιατί είναι ένας περιο­ρι­στι­κός χαρα­κτη­ρι­σμός της υπη­ρε­σίας που θέλουμε να προ­σφέ­ρουμε. Υπάρ­χουν όμως και άλλες πλευρές που πρέπει να κοι­τά­ξει κανείς. Τι κάνουμε με την τοπική αγορά; Είναι το ζητού­μενο. Τα μεγάλα οργα­νω­μένα ξενο­δο­χεία που έχουν το all inclusive είναι συγκε­κρι­μένα σε αριθμό. Όλη η άλλη αγορά που δου­λεύει όπως δου­λεύει, έχει στα χέρια της έναν μονα­δικό πλούτο για το all inclusive τον οποίο δεν έχει σκεφτεί και δεν έχει αξιο­ποι­ή­σει. Δεν μπορεί να βάλει τμήματα. Δεν μπορεί να κάνει τα δωμάτια από 50 σε 150 και να βάλει και τρία εστια­τό­ρια μέσα. Μπορεί όμως να κάνει συμ­φω­νία με την αγορά –διότι και ο πελάτης που επι­σκέ­πτε­ται αυτά τα ξενο­δο­χεία και θέλει το all inclusive να μπορεί να πάει σε αυτό που εγώ ονομάζω ‘Αστικό all inclusive’. Κάνω μια συμ­φω­νία με το καφέ που είναι δίπλα μου, με το εστια­τό­ριο που είναι παρα­δί­πλα κι έτσι δημιουργώ για τις ώρες μη αιχμής ένα ελκυ­στικό πακέτο –ένα είδος yielding πάνω στην τιμή με τα υφι­στά­μενα μαγαζιά που είναι έξω στην αγορά. Ομοίως τα κατα­στή­ματα, που δεν περι­λαμ­βά­νο­νται στην δια­δι­κα­σία υπη­ρε­σίας του all inclusive. Γι αυτό κι εμείς φέραμε τα μαγαζιά μέσα –ενοι­κιά­ζο­ντας κατα­στή­ματα στον χώρο. Ακόμη κι έτσι να μην ήταν πάντως, ο Τουρ Οπε­ρέι­τορ προ­σπα­θεί να τραβάει τον κόσμο έξω –με εκδρο­μές κ.λπ. Εκεί ο άλλος χρειά­ζε­ται μόνον μία λέξη: Value (αξία). Άμα του σερ­βί­ρεις τον καφέ με 4,5 ευρώ, ε! …. καλή τύχη! Συγ­γνώμη κιόλας, αλλά φταίμε κι εμείς. Γι αυτό λέω, πως πρέπει λοιπόν, να δημιουρ­γούμε αξία.

 Θέλω να σας ρωτήσω για το ‘Airbnb’. Δημιουρ­γεί ζήτημα αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού –και φορο­δια­φυ­γής, φυσικά.

Μέχρι το 2020 υπο­λο­γί­ζε­ται πως οι κλίνες που είναι σε τέτοιο σύστημα –δεν είναι μόνον το ‘Airbnb’, είναι και άλλες εται­ρείες που προ­σφέ­ρουν τέτοιες υπη­ρε­σίες, θα είναι περίπου το 50% του συνόλου των κλινών σε παγκό­σμιο επίπεδο. Που σημαί­νει η τάση είναι τέτοια. Άρα, τι λέμε; Το απο­δε­χό­μα­στε. Δεν μπο­ρούμε να κάνουμε τίποτα. Θέλουν απε­λευ­θέ­ρωση της αγοράς, σεβαστό και αυτό. Τι δεν είναι σεβαστό: εγώ πρέπει να έχω αστική ευθύνη στο ξενο­δο­χείο μου, ενώ αυτός που δια­θέ­τει μέσω ‘Airbnb’ δεν έχει. Εάν κάποιος πέσει μέσα στο ντους του δια­με­ρί­σμα­τος που έκλεισε (ή του συμβεί κάτι άλλο)…. καλή τύχη και σ’ αυτόν. Που σημαί­νει πως θα το απο­δε­χτούμε, είναι μέρος της φιλο­ξε­νίας, αλλά να γίνεται επί ίσοις όροις. Και να φορο­λο­γού­νται. Διότι αλλιώς, ο ίδιος άνθρω­πος ο οποίος το παίζει κυνηγός της φορο­δια­φυ­γής, είναι αυτός ο ίδιος που την επι­τρέ­πει. Απλά την οδηγεί αλλού. Λοιπόν, η απά­ντηση του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κόσμου θα ήταν κατά την γνώμη μου κατα­λυ­τική και μ έναν τρόπο εντελώς άκομψο. Ξέρετε τι βλέπω εγώ σ’ αυτή την ιστορία; Ότι απε­λευ­θε­ρώ­νε­ται ένα κομμάτι αυτής της αγοράς, αλλά σφίγ­γουν τα λουριά σε ένα άλλο κομμάτι της αγοράς –κυρίως σε αυτό που πρέπει να απο­δώ­σει και να φέρει την ανά­πτυξη.

Και κλείνω λέγο­ντας: ψάχνουν, ζητάνε 80 εκ. ευρώ επι­βάλ­λο­ντας τον φόρο δια­νυ­κτέ­ρευ­σης από τους ξενο­δό­χους και χάνουν 400 εκ. ευρώ από φόρους, επι­τρέ­πο­ντας, με τις δικές τους ευλο­γίες, να λει­τουρ­γεί αυτό το σύστημα έξω από οποια­δή­ποτε ρύθμιση. Άρα, αφήστε το να υπάρχει, το ‘Airbnb’ αλλά βάλτε ένα πλαίσιο από το οποίο να υπάρχει εισπρα­ξι­μό­τητα και μέσα στο οποίο, εγώ, αντα­γω­νι­ζό­με­νος, να μην νιώθω ο χαμένος της παρέας….