Δικαιώθηκε το Λιμενικό Ταμείο για το λιμανάκι των Φανών

Mε την υπ’ αρίθμ. 148/2017 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, που εκ­δό­θη­κε με την δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, έγινε δεκτή η αί­τη­ση του Δη­μο­τι­κού Λι­με­νι­κού Τα­μεί­ου Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου κατά του Ελ­λη­νι­κού  Δη­μο­σί­ου, της  Πε­ρι­φε­ρεια­κής Δ/νσης Δη­μό­σιας Πε­ριου­σί­ας Αι­γαί­ου και του υπ’αριθμ. πρωτ. 6/18/1/2017 Πρω­το­κόλ­λου Κα­θο­ρι­σμού Απο­ζη­μί­ω­σης Αυ­θαί­ρε­της Χρή­σε­ως με το οποίο κα­θο­ρί­στη­κε σε βάρος του το ποσό των 74.921,60 ευρώ ως κα­τα­βλη­τέα απο­ζη­μί­ω­ση στο Δη­μό­σιο για την αυ­θαί­ρε­τη χρήση από 30/11/2011 έως 29/11/2016 του λι­μέ­να των Φανών.

Το δι­κα­στή­ριο ακύ­ρω­σε συ­γκε­κρι­μέ­να το πρω­τό­κολ­λο κα­θο­ρι­σμού απο­ζη­μί­ω­σης του προϊ­στα­μέ­νου της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Διεύ­θυν­σης Δη­μό­σιας Πε­ριου­σί­ας Αι­γαί­ου κρί­νο­ντας με­τα­ξύ άλλων ότι δεν υφί­στα­ται υπο­χρέ­ω­ση απο­ζη­μί­ω­σης για έργα που εκτε­λεί το Δη­μο­τι­κό Λι­με­νι­κό Τα­μείο σε ζώνες λι­μέ­νων που έχει αρ­μο­διό­τη­τα εκτέ­λε­σης τους, χωρίς μά­λι­στα για τη ζώνη αυτή να έχει συ­να­φθεί σύμ­βα­ση πα­ρα­χώ­ρη­σης με­τα­ξύ των δια­δί­κων, ώστε να υφί­στα­ται εν­δε­χό­με­νο νό­μι­μο έρει­σμα για κα­θο­ρι­σμό απο­ζη­μί­ω­σης.

Το προ­σβαλ­λό­με­νο πρω­τό­κολ­λο εκ­δό­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να με αφορ­μή το με αρ. πρωτ. ΔΤΥ/Ζ1/2564/5-11-2013 αί­τη­μα του Λι­με­νι­κού Τα­μεί­ου προς την Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία Δω­δε­κα­νή­σου, για τη νο­μι­μο­ποί­η­ση του έργου “Λι­με­νί­σκος Φανών Ρόδου”, που ευ­ρί­σκε­ται εντός τμή­μα­τος κοι­νο­χρή­στου αι­για­λού, πα­ρα­λί­ας και θά­λασ­σας και κα­τό­πιν προ­φο­ρι­κής εντο­λής του υπευ­θύ­νου του αυ­το­τε­λούς Γρα­φεί­ου Δη­μό­σιας Πε­ριου­σί­ας Δω­δε­κα­νή­σου.

Το Λι­με­νι­κό Τα­μείο δια­τεί­νε­ται ότι στην πε­ρί­πτω­ση κατά την οποία το συ­νι­στώ­με­νο δη­μο­τι­κό νο­μι­κό πρό­σω­πο δη­μο­σί­ου δι­καί­ου εκτεί­νε­ται σε γε­ω­γρα­φι­κή πε­ριο­χή, η οποία πε­ρι­λαμ­βά­νει και λι­μά­νια που βρί­σκο­νται εκτός των διοι­κη­τι­κών ορίων του ΟΤΑ, που κα­θο­ρί­ζε­ται ως έδρα του, τότε απο­κτά δια­δη­μο­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα.

Σαν ΝΠΔΔ που ανή­κει στο δη­μό­σιο τομέα δεν έχουν εφαρ­μο­γή οι δια­τά­ξεις  του άρ­θρου 3 παρ. 23 περ. Α Ν. 4092/2012 περί προ­κα­τα­βο­λής πο­σο­στού για το πα­ρα­δε­κτό της ανα­κο­πής και του άρ­θρου 115 του από 11/12/11/1929 ΠΔ και της παρ. 4 του άρ­θρου 5 του Α.Ν. 263/1968 περί απο­ζη­μί­ω­σης χρή­σης.

Το­νί­ζει δε ότι είναι πα­ρα­λο­γι­σμός το δη­μό­σιο να επι­βάλ­λει πρό­στι­μο στο δη­μό­σιο.

Επί­σης, όπως το­νί­ζε­ται στην ανα­κο­πή, η αντί­δρα­ση  του Λι­με­νι­κού Τα­μεί­ου και η άσκη­ση ανα­κο­πής σκοπό έχει ακρι­βώς να πε­ριο­ρι­στεί η αυ­θαί­ρε­τη επι­βο­λή ομοί­ων κα­τα­λο­γι­στι­κών πρά­ξε­ων και στο μέλ­λον σε λι­με­νι­κές ζώνες και σε εξο­μοιού­με­νες λι­με­νι­κές ζώνες (άρθρ.3 του Ν.Δ. 444/70), όπως η συ­γκε­κρι­μέ­νη, των οποί­ων τη χρήση έχουν βάσει νο­μο­θε­τι­κών δια­τά­ξε­ων και όχι απλά από σύμ­βα­ση.

Η εμ­μο­νή των αντι­δί­κων ότι και μετά τη νο­μι­μο­ποί­η­ση του έργου θα κα­τα­βάλ­λε­ται απο­ζη­μί­ω­ση χρή­σης, όπως υπο­στη­ρί­ζει το Λι­με­νι­κό Τα­μείο, στε­ρεί­ται νο­μι­κού ερεί­σμα­τος και αντί­κει­ται στις δια­τά­ξεις περί αρ­μο­διο­τή­των των Λι­με­νι­κών Τα­μεί­ων.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο νο­μι­κός σύμ­βου­λος του Λι­με­νι­κού Τα­μεί­ου κ. Β. Κα­τα­βε­νά­κης.