Η ανίκητη νεότητα

Η χθεσινή εαρινή ιση­με­ρία  σημα­το­δό­τησε, επίσημα κατά τα λοιπά, την Ανοιξη του 2017. Γιατί «Μπορείς να κόψεις όλα τα λου­λού­δια, αλλά δεν μπορείς να εμπο­δί­σεις την Ανοιξη να ‘ρθει» (Πάμπλο Νερούδα). Αραγε, αν καθί­σουμε πάλι στα σχολικά θρανία πώς θα γράφαμε μια έκθεση σαν αυτή που γράφαμε παλιά για τον ερχομό ης άνοιξης;  Θα γρά­ψουμε ανάμεσα στα στε­ρε­ό­τυπα για τα χελι­δό­νια, τα άνθη της αμυ­γδα­λιάς, το Πάσχα που έρχεται και πως χαι­ρό­μα­στε που έρχεται η άνοιξη, γιατί αυτό σημαί­νει ότι επι­τέ­λους φεύγει ο βαρύς, παγω­μέ­νος χει­μώ­νας και πλέον οι άνθρω­ποι θα ζεσταί­νο­νται , χωρίς καλο­ρι­φέρ, τζάκια και μαγκά­λια, αρκού­με­νοι στις ήπιες θερ­μο­κρα­σίες και στις ακτίνες του ήλιου. Οπως και να’χει η Ανοιξη είναι και επι­σή­μως πλέον εδώ, γιατί υπάρχει και η ανίκητη νεότητα που παλεύει κάθε δυσκο­λία και την ξεπερνά από άλλους δρόμους.