Β. Παπανικόλας: Γιατί αρνήθηκα να παραστώ στην ειδική συνεδρίαση της Βουλής για υη Δωδεκάνησο

“Σήμερα η Βουλή των Ελλήνων, σε ειδική συνε­δρί­αση της τίμησε την 70στή επέτειο από την ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου και πήρε την απόφαση για ανα­κή­ρυξη του 2017 ως έτους Δωδε­κα­νή­σου, με μια σειρά εκδη­λώ­σεων που θα γίνουν υπό την αιγίδα της στα Δωδε­κά­νησα, καθ’ όλη τη διάρ­κεια του 2017.…
-Προσωπικά προ­σκλή­θηκα, σαν πρώην βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, αλλά αρνή­θηκα να παραστώ… Θεωρώ ανού­σιες τις παράτες και τα όμορφα λόγια, σε καιρούς που αυτά τα νησιά χρειά­ζο­νται μόνο έμπρα­κτες αποδείξεις στή­ρι­ξης, που όχι μόνο δεν τις βλέπουν, αλλά αντί­θετα βιώνουν την αφαί­ρεση αντί της πρό­σθε­σης, την ανα­πτυ­ξιακή υπο­νό­μευση αντί της ενθάρ­ρυν­σης και με επί πλέον μάλιστα το αίσθημα μιας ανα­σφά­λειας για το μέλλον, την οποία είχαν απο­βά­λει μετά το 1974!!!
-Αν η κυβέρ­νηση ήθελε πραγ­μα­τικά να μας τιμήσει αλλά και να καθη­συ­χά­σει τις «ανα­σφά­λειες» μας για το αύριο, του­λά­χι­στον ας παρέ­λειπε να φορ­τώ­σει τους μεγα­λύ­τε­ρους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας με τον αυξη­μένο ΦΠΑ ή τα hot-spots ή να πάρει μετά από δεκα­ε­τίες την Του­ρι­στική μας Σχολή σε άλλο νομό, ας δια­τη­ρούσε τα αερο­πο­ρικά και ακτο­πλοϊκά δρο­μο­λό­για που είχαμε πριν την δια­κυ­βέρ­νηση της, καθώς και πολλά άλλα που δεν θα αναφέρω για να μην γίνω κου­ρα­στι­κός… Με λίγα λόγια, αφού δεν υπήρξε ικανή η κυβέρ­νηση αυτή να κάνει κάτι για τα νησιά μας, ας μην μας έπαιρνε και εκείνα τα οποία είχαμε πριν απ’ αυτήν… Πολλά ίσως θα μπο­ρούσα να τα παρα­βλέψω και να συμ­με­τείχα στη σημε­ρινή ειδική συνε­δρί­αση της Βουλής που τιμούσε τον τόπο μου, αν δεν υπήρχε εκείνο το οποίο ΠΟΤΕ δεν θα μπορέσω να ξεπε­ράσω…. Και είναι το ότι ο ίδιος ο Πρω­θυ­πουρ­γός της χώρας μου δεν προ­σγεί­ωσε το προ­ε­δρικό αερο­πλάνο για ανε­φο­δια­σμό στο νησί μου, στην Ρόδο, σε κομμάτι δηλ. της Ελλη­νι­κής Επι­κρά­τειας (που τώρα το «τιμά» με ειδική συνε­δρί­αση της Βουλής!!!) και το πήγε στην Αίγυπτο, κάνο­ντας έτσι το χατίρι και δίνο­ντας επι­χει­ρή­ματα στην Τουρκία και στην κατα­φα­νώς αντί­θετη με το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο των Συν­θη­κών της Βιέννης «απαί­τηση της»!…. Δεν πήγα τελικά, επειδή θεωρώ προ­σχη­μα­τικό αλλά και υπο­κρι­τικό να θυμού­νται την ύπαρξη μας αλά-καρτ!…. Άλλοτε να μην «υπάρ­χουμε» γι’ αυτούς και άλλοτε να είμαστε οι «τιμώ­με­νοι» τους!”