Α-τυπος και υπογραμμός: Ανάπηρα μυαλά

Προ ημε­ρών, ο φίλος –τολμώ να πω- Κώ­στας Θα­νό­που­λος, πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Ατό­μων με Σκλή­ρυν­ση Κατά Πλά­κας Δω­δε­κα­νή­σου, με 1.700 μέλη, ανήρ­τη­σε μια αγ­γε­λία ζη­τώ­ντας δύο πε­ρι­πα­τη­τή­ρες στα­θε­ρούς τύπου «Πι» για δύο ασθε­νείς-μέλη. «Συ­να­σθε­νείς» τους απο­κά­λε­σε, αφού είναι γνω­στό πως και ο ίδιος έχει προ­σβλη­θεί από την ασθέ­νεια.

Σε επι­κοι­νω­νία που εί­χα­με λίγες ώρες αρ­γό­τε­ρα από την ανάρ­τη­ση, εξέ­φρα­σε την έκ­πλη­ξή του για το πώς μέσα σε σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα, όχι μόνο βρήκε δύο «Πη», αλλά είχε προ­σφο­ρά για πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα. Από όλη την Ελ­λά­δα. Πήρε μή­νυ­μα μέχρι από την Αυ­στρα­λία…

Στον καιρό της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, της μι­ζέ­ριας, του ωχα­δελ­φι­σμού και της ατο­μι­κό­τη­τας, υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που ακόμα προ­σφέ­ρουν…

Αν­θρω­ποι που θέ­λουν να βοη­θή­σουν άγνω­στους συ­ναν­θρώ­πους τους με όποιον τρόπο μπο­ρούν. Από την μια μεριά της Ελ­λά­δας ως την άλλη, Ελ­λη­νες από κάθε γωνιά του κό­σμου.

Στην Ελ­λά­δα του 2017, ο ανά­πη­ρος (σκλη­ρή λέξη, ωμή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα) είναι θύμα των ανά­πη­ρων μυα­λών που τον κυ­βερ­νούν δια­χρο­νι­κά και δια­δο­χι­κά. Η ευαι­σθη­το­ποί­η­ση για τους ανά­πη­ρους, δεν εκ­δη­λώ­νε­ται «απα­λεί­φο­ντας» την λέξη ανα­πη­ρία από το λε­ξι­λό­γιο, αλλά αλ­λά­ζο­ντας συ­μπε­ρι­φο­ρά απέ­να­ντί τους.

Από την απλή πι­στο­ποί­η­ση της ανα­πη­ρί­ας μέχρι την κα­τα­βο­λή του επι­δό­μα­τος (υπο­τυ­πώ­δες), από την εύ­ρε­ση φαρ­μά­κων μέχρι τις προ­βλη­μα­τι­κές συ­ναλ­λα­γές τους με το κρά­τος, οι άν­θρω­ποι αυτοί που είχαν την ατυ­χία να είναι ανά­πη­ροι στην Ελ­λά­δα, τα­λαι­πω­ρού­νται κα­θη­με­ρι­νά. Δεν έχουν να δια­χει­ρι­στούν μόνο την δύ­σκο­λη κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους, αλλά κι ένα κρά­τος που τους τι­μω­ρεί γι αυτό που τους συμ­βαί­νει.

Εμείς οι αρ­τι­με­λείς, δεν μπο­ρού­με να αντι­λη­φθού­με τις δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τω­πί­ζουν κα­θη­με­ρι­νά. Είδα προ ημε­ρών στο κέ­ντρο της πόλης, μια μη­τέ­ρα που μέσα στη βροχή, πά­σχι­ζε να σπρώ­ξει το ανα­πη­ρι­κό αμα­ξί­διο της κόρης της –δεν θα ήταν πάνω από 8 χρο­νών- το οποίο είχε «σκα­λώ­σει» σε ένα σπα­σμέ­νο πε­ζο­δρό­μιο και δεν υπήρ­χε ευ­ε­λι­ξία, διότι ένας «έξυ­πνος» αρ­τι­με­λής είχε ανε­βά­σει το μισό αυ­το­κί­νη­τό του πάνω στο πε­ζο­δρό­μιο για να παρ­κά­ρει. Και ντρά­πη­κα. Ντρά­πη­κα τόσο πολύ γι­΄αυ­τό που έβλε­πα μπρο­στά μου, που έσκυ­ψα το κε­φά­λι βγαί­νο­ντας βίαια, από τον μι­κρό­κο­σμό μου και τα δικά μου προ­βλή­μα­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας.

Οσο υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που προ­σφέ­ρο­νται να βοη­θή­σουν, υπάρ­χουν άλλοι τόσοι που έχουν ανα­πη­ρία στα μυαλά.

Αν ο σε­βα­σμός στους συ­ναν­θρώ­πους μας με ανα­πη­ρία, δεί­χνει και το επί­πε­δο της κοι­νω­νί­ας μας, τότε έχου­με πολλά βή­μα­τα ακόμα που πρέ­πει να κά­νου­με για να πάμε μπρο­στά και ως κρά­τος και ως κοι­νω­νία. Υπάρ­χει όμως μια μειο­ψη­φία που κάνει την δια­φο­ρά και δεί­χνει συ­μπό­νοια και αν­θρω­πιά, την ώρα που το ανά­πη­ρο κρά­τος δεί­χνει το πιο σκλη­ρό του πρό­σω­πο… Αυτή η μειο­ψη­φία «ξε­πλέ­νει» τις ευ­θύ­νες μας και δίνει ελ­πί­δα για μία πιο αν­θρώ­πι­νη κοι­νω­νία.