ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Α-τυπος και υπογραμμός: Ανάπηρα μυαλά

Μαίρη Φώτη 2 λεπτά ανάγνωση
ΜΑΙΡΗ ΦΩΤΗ

Προ ημερών, ο φίλος –τολμώ να πω- Κώστας Θανό­που­λος, πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Ατόμων με Σκλή­ρυνση Κατά Πλάκας Δωδε­κα­νή­σου, με 1.700 μέλη, ανήρ­τησε μια αγγελία ζητώ­ντας δύο περι­πα­τη­τή­ρες στα­θε­ρούς τύπου «Πι» για δύο ασθενείς-μέλη. «Συνα­σθε­νείς» τους απο­κά­λεσε, αφού είναι γνωστό πως και ο ίδιος έχει προ­σβλη­θεί από την ασθέ­νεια.

Σε επι­κοι­νω­νία που είχαμε λίγες ώρες αργό­τερα από την ανάρ­τηση, εξέ­φρασε την έκπληξή του για το πώς μέσα σε σύντομο χρονικό διά­στημα, όχι μόνο βρήκε δύο «Πη», αλλά είχε προ­σφορά για πολλά περισ­σό­τερα. Από όλη την Ελλάδα. Πήρε μήνυμα μέχρι από την Αυστρα­λία…

Στον καιρό της οικο­νο­μι­κής κρίσης, της μιζέ­ριας, του ωχα­δελ­φι­σμού και της ατο­μι­κό­τη­τας, υπάρ­χουν άνθρω­ποι που ακόμα προ­σφέ­ρουν…

Ανθρω­ποι που θέλουν να βοη­θή­σουν άγνω­στους συναν­θρώ­πους τους με όποιον τρόπο μπορούν. Από την μια μεριά της Ελλάδας ως την άλλη, Ελληνες από κάθε γωνιά του κόσμου.

Στην Ελλάδα του 2017, ο ανά­πη­ρος (σκληρή λέξη, ωμή πραγ­μα­τι­κό­τητα) είναι θύμα των ανά­πη­ρων μυαλών που τον κυβερ­νούν δια­χρο­νικά και δια­δο­χικά. Η ευαι­σθη­το­ποί­ηση για τους ανά­πη­ρους, δεν εκδη­λώ­νε­ται «απα­λεί­φο­ντας» την λέξη ανα­πη­ρία από το λεξι­λό­γιο, αλλά αλλά­ζο­ντας συμπε­ρι­φορά απέ­να­ντί τους.

Από την απλή πιστο­ποί­ηση της ανα­πη­ρίας μέχρι την κατα­βολή του επι­δό­μα­τος (υπο­τυ­πώ­δες), από την εύρεση φαρ­μά­κων μέχρι τις προ­βλη­μα­τι­κές συναλ­λα­γές τους με το κράτος, οι άνθρω­ποι αυτοί που είχαν την ατυχία να είναι ανά­πη­ροι στην Ελλάδα, ταλαι­πω­ρού­νται καθη­με­ρινά. Δεν έχουν να δια­χει­ρι­στούν μόνο την δύσκολη καθη­με­ρι­νό­τητά τους, αλλά κι ένα κράτος που τους τιμωρεί γι αυτό που τους συμ­βαί­νει.

Εμείς οι αρτι­με­λείς, δεν μπο­ρούμε να αντι­λη­φθούμε τις δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζουν καθη­με­ρινά. Είδα προ ημερών στο κέντρο της πόλης, μια μητέρα που μέσα στη βροχή, πάσχιζε να σπρώξει το ανα­πη­ρικό αμα­ξί­διο της κόρης της –δεν θα ήταν πάνω από 8 χρονών- το οποίο είχε «σκα­λώ­σει» σε ένα σπα­σμένο πεζο­δρό­μιο και δεν υπήρχε ευε­λι­ξία, διότι ένας «έξυπνος» αρτι­με­λής είχε ανε­βά­σει το μισό αυτο­κί­νητό του πάνω στο πεζο­δρό­μιο για να παρ­κά­ρει. Και ντρά­πηκα. Ντρά­πηκα τόσο πολύ γι΄αυτό που έβλεπα μπροστά μου, που έσκυψα το κεφάλι βγαί­νο­ντας βίαια, από τον μικρό­κο­σμό μου και τα δικά μου προ­βλή­ματα της καθη­με­ρι­νό­τη­τας.

Οσο υπάρ­χουν άνθρω­ποι που προ­σφέ­ρο­νται να βοη­θή­σουν, υπάρ­χουν άλλοι τόσοι που έχουν ανα­πη­ρία στα μυαλά.

Αν ο σεβα­σμός στους συναν­θρώ­πους μας με ανα­πη­ρία, δείχνει και το επίπεδο της κοι­νω­νίας μας, τότε έχουμε πολλά βήματα ακόμα που πρέπει να κάνουμε για να πάμε μπροστά και ως κράτος και ως κοι­νω­νία. Υπάρχει όμως μια μειο­ψη­φία που κάνει την διαφορά και δείχνει συμπό­νοια και ανθρω­πιά, την ώρα που το ανάπηρο κράτος δείχνει το πιο σκληρό του πρόσωπο… Αυτή η μειο­ψη­φία «ξεπλέ­νει» τις ευθύνες μας και δίνει ελπίδα για μία πιο ανθρώ­πινη κοι­νω­νία.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.