Κριτική του βιβλίου “Το κορίτσι με το ράσο”, του Νεκτάριου Καλογήρου

Η Μαρία στα δε­κα­ο­χτώ της χρό­νια έχει ήδη απο­φα­σί­σει να γίνει μο­να­χή. Η αγάπη της για τα Θεία είναι τόσο με­γά­λη που τί­πο­τα δεν είναι ικανό να τη στα­μα­τή­σει, ούτε καν η δια­φω­νία της μη­τέ­ρας της. Η δό­κι­μη μο­να­χή, η μάνα της, ο νε­α­ρός βο­σκός και ο πα­τέ­ρας του, αλλά και οι κα­λό­γριες και οι κά­τοι­κοι του χω­ριού που δεν κα­το­νο­μά­ζε­ται, με φόντο μια παλιά κα­τά­ρα συν­θέ­τουν ένα εξαι­ρε­τι­κό μυ­θι­στό­ρη­μα με πάρα πολύ καλή πλοκή η οποία ξε­δι­πλώ­νε­ται στα­δια­κά κι αρι­στο­τε­χνι­κά στα μάτια του ανα­γνώ­στη.

Ένα χωριό που δι­χά­ζε­ται και φο­βά­ται, ρί­χνει την ευ­θύ­νη των δει­νών στη Μαρία ενώ εκεί­νη προ­σπα­θεί να βρει τη λύση της κα­τά­ρας. Βαθιά αν­θρω­πο­κε­ντρι­κή η γραφή του συγ­γρα­φέα, φτά­νει στο βάθος της αν­θρώ­πι­νης ψυχής και την ξε­γυ­μνώ­νει. Με όχημα έναν άρ­ρη­το φόβο αφή­νει στις γραμ­μές του βι­βλί­ου το στίγ­μα μιας με­γά­λης γκά­μας αν­θρώ­πι­νων συ­ναι­σθη­μά­των, οι οποί­ες όμως δεν υπο­βάλ­λο­νται στον ανα­γνώ­στη αλλά προ­κύ­πτουν αβί­α­στα μέσα από τους χα­ρα­κτή­ρες των ηρώων του. Το έντο­νο μυ­στή­ριο που προ­κα­λεί και σβή­νει κάθε ίχνος ελ­πί­δας είναι κα­λο­δου­λε­μέ­νο και σμί­γει άρτια με το υπερ­φυ­σι­κό χωρίς να υπερ­βά­λει. Ο μύθος εξε­λίσ­σε­ται με τρόπο που μα­γνη­τί­ζει κι εγκλω­βί­ζει όποιον πιά­σει στα χέρια του βι­βλίο κά­νο­ντάς τον να θέλει να γυ­ρί­σει άμεσα την επό­με­νη σε­λί­δα! Ο Νε­κτά­ριος Κα­λο­γή­ρου έχει δου­λέ­ψει πάρα πολύ πάνω σ’ αυτό το μυ­θι­στό­ρη­μα και το απο­τέ­λε­σμα είναι ένα εξαι­ρε­τι­κό βι­βλίο, το οποίο θα συ­νι­στού­σα ανε­πι­φύ­λα­κτα σε κάθε άν­θρω­πο που αγαπά τη λο­γο­τε­χνία.

Η γλώσ­σα του συγ­γρα­φέα είναι απλή αλλά όχι λιτή, οι πε­ρι­γρα­φές είναι ζω­ντα­νές και οι χα­ρα­κτή­ρες απο­δί­δο­νται με με­γά­λη σα­φή­νεια αλλά και πει­στι­κό­τη­τα. Δε θα ήταν σκό­πι­μο να μπού­με ή να πα­ρου­σιά­σου­με πε­ρισ­σό­τε­ρες λε­πτο­μέ­ρειες του μυ­θι­στο­ρή­μα­τος γιατί θα χαθεί η αξία αλλά και η μα­γεία της ανά­γνω­σης για τον άν­θρω­πο που δεν το έχει με­λε­τή­σει, εκεί­νο όμως που μπο­ρού­με με βε­βαιό­τη­τα να υπο­στη­ρί­ξου­με είναι πως ‘Το κο­ρί­τσι με το ράσο’ του Νε­κτά­ριου Κα­λο­γή­ρου είναι από τα ωραιό­τε­ρα μυ­θι­στο­ρή­μα­τα που έχου­με δια­βά­σει τα τε­λευ­ταία χρό­νια!