Οπισθεν ολοταχώς: «Κόφτης» σε αφορολόγητο και συντάξεις

Εξαι­ρε­τικά περιο­ρι­σμέ­νες είναι πλέον οι πιθα­νό­τη­τες για επί­τευξη συμ­φω­νίας με τους δανει­στές μέσα στον Ιανουά­ριο.

Σχέδιο «εξει­δι­κευ­μέ­νου» δημο­σιο­νο­μι­κού κόφτη ο οποίος, εφόσον ενερ­γο­ποι­η­θεί θα οδηγεί σε αυτό­ματο «κούρεμα» των υφι­στά­με­νων συντά­ξεων αλλά και σε ψαλί­δι­σμα του αφο­ρο­λο­γή­του φέρεται να επε­ξερ­γά­ζε­ται η κυβέρ­νηση, σε μια προ­σπά­θεια να «ξεκολ­λή­σει» η δια­πραγ­μά­τευση.

Το κούρεμα των συντά­ξεων σε περί­πτωση που δεν θα επι­τευ­χθούν οι δημο­σιο­νο­μι­κοί στόχοι, το έχει ήδη απο­δε­χτεί η ελλη­νική πλευρά καθώς κάτι τέτοιο ανα­φέ­ρε­ται ρητά στην πρό­σφατη επι­στολή Τσα­κα­λώ­του για το θέμα της «13ης σύντα­ξης». Μένει να φανεί αν ο «κόφτης» θα εμπλου­τι­στεί και με το αφο­ρο­λό­γητο.

Η διαφορά του συγκε­κρι­μέ­νου σχεδίου με την άμεση νομο­θέ­τηση της μείωσης του αφο­ρο­λο­γή­του ή της περι­κο­πής των συντά­ξεων, έχει να κάνει με το ότι οι Έλληνες βου­λευ­τές δεν θα κληθούν να ψηφί­σουν ένα συγκε­κρι­μένο μέτρο (π.χ. τη μείωση της έκπτω­σης φόρου στα 1500 ευρώ που θα φέρει επι­βα­ρύν­σεις 400-500 ευρώ ετησίως σε όλους τους μισθω­τούς και στους συντα­ξιού­χους της χώρας) αλλά μια διάταξη η οποία θα ορίζει ότι σε περί­πτωση από­κλι­σης από τους δημο­σιο­νο­μι­κούς στόχους, τότε θα περι­κό­πτε­ται η έκπτωση φόρου σε τέτοιο βαθμό ώστε να καλύ­πτε­ται το δημο­σιο­νο­μικό κενό.

Δύσκολη η συμ­φω­νία

τον Ιανουά­ριο

Σε κάθε περί­πτωση, εξαι­ρε­τικά περιο­ρι­σμέ­νες είναι πλέον οι πιθα­νό­τη­τες για επί­τευξη συμ­φω­νίας με τους δανει­στές μέσα στον Ιανουά­ριο καθώς ακόμη και αρμό­διες κυβερ­νη­τι­κές πηγές εμφα­νί­ζο­νται πλέον –κυρίως σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες- να μετα­θέ­τουν τις ελπίδες για κατ’ αρχήν συμ­φω­νία για το τέλος Φεβρουά­ριου. Ουσια­στικά, η και­νούρ­για ημε­ρο­μη­νία ορόσημο είναι η συνε­δρί­αση της Ευρω­παϊ­κής Κεντρι­κής Τρά­πε­ζας στις αρχές Μαρτίου.

Μέχρι τότε, η ελλη­νική πλευρά θέλει να εξα­σφα­λί­σει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε το ΔΣ της ΕΚΤ να εγκρί­νει την ένταξη των ελλη­νι­κών ομο­λό­γων στο πρό­γραμμα ποσο­τι­κής χαλά­ρω­σης. Ο στόχος αυτός, μόνο εύκολος δεν είναι καθώς η ΕΚΤ έχει ξεκα­θα­ρί­σει ότι εκτός από την ολο­κλή­ρωση της β’ αξιο­λό­γη­σης θέλει και περαι­τέρω εξει­δί­κευση των μεσο­πρό­θε­σμων μέτρων για το χρέος ώστε η έκθεση βιω­σι­μό­τη­τας να δείξει ότι το ελλη­νικό χρέος μπορεί να κατα­στεί βιώσιμο.

Τα ραντε­βού με Σαπέν

και Μοσκο­βισί

Από την κρίσιμη συνε­δρί­αση του Euroworking Group, η ελλη­νική πλευρά θέλει να εξα­σφα­λί­σει μια δέσμευση για επάνοδο των επι­κε­φα­λής του κουαρ­τέ­του στην Αθήνα ώστε «να συνε­χι­στούν οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις εκεί από όπου ξεκί­νη­σαν». Το ίδιο αίτημα ανα­μέ­νε­ται να μετα­φέ­ρει και στον Γάλλο υπουργό Οικο­νο­μι­κών ο Ευκλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος ο οποίος μετα­βαί­νει σήμερα στο Παρίσι και στις Βρυ­ξέλ­λες προ­κει­μέ­νου στις συνα­ντή­σεις με Σαπέν και Μοσκο­βισί να βρει δύο «συμ­μά­χους» στο αίτημα για επα­νέ­ναρξη των δια­βου­λεύ­σεων.

Το πρό­βλημα βέβαια για την ελλη­νική πλευρά, δεν είναι μόνο να έρθει το κουαρ­τέτο στην Αθήνα για να κλεί­σουν τα προ­α­παι­τού­μενα της β’ αξιο­λό­γη­σης (με έμφαση στο δημο­σιο­νο­μικό κενό του 2018 αλλά και στα εργα­σιακά). Το πρό­βλημα συνί­στα­ται στο να βρεθεί κοινά απο­δε­κτή λύση για τον ρόλο του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμείου στο ελλη­νικό πρό­γραμμα.

Λίγες ημέρες πριν από την ορκω­μο­σία Trump στις ΗΠΑ –στοι­χεία που με βάση αρμόδια κυβερ­νη­τικά στελέχη μπορεί να παίξει σημα­ντικό ρόλο για το ελλη­νικό ζήτημα και όχι κατ’ ανάγκη θετικό- διέ­ξο­δος προ­κει­μέ­νου να μπει το ΔΝΤ στο ελλη­νικό πρό­γραμμα χωρίς να υπο­χρε­ω­θεί η ελλη­νική πλευρά σε άτακτη υπο­χώ­ρηση δεν έχει βρεθεί. Τα στελέχη του ΔΝΤ έχουν κατα­στή­σει σαφές ότι αν Ελλάδα και Ευρω­παίοι συμ­φω­νή­σουν σε πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα 3,5% για μετά το 2018, τότε το ΔΝΤ θα αξιώσει την εδώ και τώρα θέσπιση μέτρων 4,2 δις. ευρώ για την περίοδο μετά το 2019 με έμφαση στη μείωση του αφο­ρο­λο­γή­του αλλά και στο επίπεδο των υφι­στά­με­νων συντά­ξεων.

Μέχρι τώρα, η ελλη­νική κυβέρ­νηση εμφα­νι­ζό­ταν ανυ­πο­χώ­ρητη όσον αφορά στα δύο θέματα (αφο­ρο­λό­γητο και συντά­ξεις). Δεν απο­κλεί­ε­ται όμως να χρεια­στούν τελικώς υπο­χω­ρή­σεις πόσω μάλλον που ο χρόνος δεν λει­τουρ­γεί υπέρ της ελλη­νι­κής πλευράς. Όπως και το 2015, μήνα με τον μήνα οι συν­θή­κες για την ελλη­νική οικο­νο­μία θα γίνο­νται ολοένα και πιο ασφυ­κτι­κές κάτι που αρχικά θα φανεί με πάγωμα των δημο­σίων δαπανών και αύξηση της αβε­βαιό­τη­τας. Όπως ακριβώς και το 2015, έτσι και φέτος, η Ελλάδα δεν έχει την πολυ­τέ­λεια να δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται μέχρι τον Ιούνιο καθώς δυνα­τό­τητα απο­πλη­ρω­μής των δανεια­κών υπο­χρε­ώ­σεων ειδικά του Ιουλίου, δεν υπάρχει.

Η ελλη­νική πλευρά, θα προ­βά­λει την πρόταση Τσα­κα­λώ­του σύμφωνα με την οποία ναι μεν η Ελλάδα θα απο­δε­χτεί την δέσμευση για εμφά­νιση πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των της τάξεως του 3,5% του ΑΕΠ με τη διαφορά ότι η μια μονάδα θα πρέπει να δια­τε­θεί για την τόνωση της ανά­πτυ­ξης (και κατά κύριο λόγο στη μείωση των φορο­λο­γι­κών συντε­λε­στών των μικρο­με­σαίων επι­χει­ρή­σεων.