”Όσο αντέχω θα παίζω”

Μια 20ετία στα παρκέ σε υψηλό και επαγ­γελ­μα­τι­κό επί­πε­δο, φυ­σι­κά με την πε­ρισ­σό­τε­ρη θη­τεία στην Α1, συ­μπλη­ρώ­νει αι­σί­ως ο Αντώ­νης Αση­μα­κό­που­λος (στα 41 του πλέον χρό­νια), νυν φόρ­γουορντ του Ιπ­πο­κρά­τη Κω (2ος Ομι­λος Νότου Γ’ Εθνι­κής), που ξέρει πολύ καλά πώς να δίνει και την ψυχή του σε αυτό που κάνει και αγαπά. Χωρίς κα­νέ­ναν δι­σταγ­μό και πι­στός στον… όρκο του Ιπ­πο­κρά­τη, για να πει μόνο αλή­θειες! Οι μέρες δόξας συ­νε­χί­ζο­νται για τον Αση­μα­κό­που­λο, που λα­τρεύ­Ε­ε­ται ήδη -και- στο νησί…

-Για αρχή, πες μας πώς είναι η κα­τά­στα­ση στο νησί και πώς είναι η ζωή σας εκεί;

«Πολύ κα­λύ­τε­ρα είναι τα πράγ­μα­τα στην Κω, η κα­τά­στα­ση είναι ήρεμη, σχε­τι­κά με όσα έγι­ναν με το προ­σφυ­γι­κό. Ευ­ελ­πι­στού­με σε ακόμη κα­λύ­τε­ρες μέρες για όλους. Πε­ρισ­σό­τε­ρο, επλή­γη­σαν, το πλή­ρω­σαν οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες, ο του­ρι­σμός. Υπήρ­ξε κακή φήμη. Εμείς, ως ομάδα, δεν εί­χα­με κά­ποιο ιδιαί­τε­ρο πρό­βλη­μα. Είναι όλα όμορ­φα εδώ, ο κό­σμος αγκα­λιά­ζει την προ­σπά­θειά μας. Οσο και όπου υπάρ­χει δου­λειά, είναι καλά, ει­δι­κά σε τέ­τοιες μέρες δύ­σκο­λες. Εχω την δική μου οι­κο­γέ­νεια εδώ και είναι για μένα ένα γα­λή­νιο μέρος, μα­κριά από με­γα­λου­πό­λεις. Δεν λέω ότι δεν σκέ­φτο­μαι πολ­λές φορές πώς είναι η ζωή σε Αθήνα ή Θεσ­σα­λο­νί­κη, αλλά και μόνο η ηρε­μία εδώ, τα κα­λύ­πτει όλα. Η επαρ­χία σού προ­φέ­ρει άλλον τρόπο ζωής, λει­τουρ­γεί και ως βάλ­σα­μο. Εγώ νιώθω ακόμη πως κάνω πρω­τα­θλη­τι­σμό. Ετσι βλέπω κάθε μου απο­στο­λή σε κάθε ομάδα».

-Το λέει ακόμη η καρ­διά σου για το μπά­σκετ.

«Παίζω μπά­σκετ πρώτα πάντα για τον εαυτό μου. Κάθε αθλη­τής έχει ανα­πτύ­ξει την δική του φι­λο­δο­φία και το γιατί παί­ζει ή πού. Οσο αντέ­χουν τα πόδια μου και δεν έχω κου­ρα­στεί με αυτό που κάνω, συ­νε­χί­ζω. Τα νού­με­ρα σε κάθε ματς, είτε προ­σω­πι­κά, είτε για την ομάδα, δεν μπο­ρεί να λένε ψέ­μα­τα. Μάλ­λον ακόμη αντέ­χω κι εγώ. Δεν έχω αλ­λά­ξει τί­πο­τα. Το πώς προ­ε­τοι­μά­ζο­μαι, το πώς γυ­μνά­ζο­μαι, την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μου, λει­τουρ­γώ σε επαγ­γελ­μα­τι­κό επί­πε­δο, είτε τώρα που είμαι στην Γ’ Εθνι­κή με τον Ιπ­πο­κρά­τη, είτε όταν ήμουν στην Α1. Είναι το πώς προ­σεγ­γί­ζεις το άθλη­μα, αυτό που κά­νεις. Δεν με έχει κου­ρά­σει λοι­πόν το μπά­σκετ, με κού­ρα­σαν όσα είδα από πα­ρά­γο­ντες, προ­έ­δρους, πα­λιό­τε­ρα που δεν εί­ο­χαν σχέση με τον χώρο και είχαν άλλες αντι­λή­ψεις, άλλες πε­ποι­θή­σεις, ίσως και σχέ­δια για το πο­λι­τι­κό γί­γνε­σθαι μέσω του μπά­σκετ. Οπότε, το εξω­α­γω­νι­στι­κό κομ­μά­τι με είχε κου­ρά­σει πολύ. Εγώ, λοι­πόν, δεν κάνω ποτέ έκ­πτω­ση στον τρόπο που δου­λεύω. Ετσι αντι­με­τω­πί­ζω το κα­θε­τί. Προ­σεγ­γί­ζω το άθλη­μα, όπως όταν ήμουν στο υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο».

-Συ­να­να­στρά­φη­κες με πολύ κόσμο σε τόσες ομά­δες. Τι συ­να­ντάς πια στον Ιπ­πο­κρά­τη;

«Εχω αγα­πή­σει το μέρος, εδώ στην Κω. Τους αν­θρώ­πους της ομά­δας. Εί­μα­σε μια παρέα. Από όλες τις ομά­δες μου κρατώ τις ανα­μνή­σεις, έδινα πάντα το 110% από εμένα. Ανέ­πτυ­ξα ισχυ­ρούς δε­σμούς. Εκανα φί­λους, όπως τον Χα­ρί­ση, που ακόμη εί­μα­στε μαζί στον Ιπ­πο­κρά­τη, αλλά και ως τε­χνι­κοί σύμ­βου­λοι στα κλι­μά­κια της ομά­δας. Ακόμη, τον Πε­λε­κά­νο, τον Κα­μπε­ρί­δη, τον Κα­ρα­πο­στό­λου, τον Σχορ­τσα­νί­τη, πολ­λούς συ­νο­δοι­πό­ρους. Η γενιά μου πέ­ρα­σε δυ­στυ­χώς άσχη­μες επο­χές για τον χώρο με αν­θρώ­πους φω­το­βο­λί­δες που βρή­κα­με μπρο­στά μας. Ακρι­βώς λοι­πόν αυτό δεν συμ­βαί­νει στον Ιπ­πο­κρά­τη. Υπάρ­χει προ­γραμ­μα­τι­σμός, πίστη, φε­ρεγ­γυό­τη­τα και γιατί όχι όλοι θέ­λου­με το βήμα πα­ρα­πά­νω, αλλά ακόμη κι αν δεν επι­τευ­χθεί η άνο­δος, δεν είναι αυ­το­σκο­πός. Είμαι εδώ τρίτο χρόνο, από το το­πι­κό, αλλά εξα­κο­λου­θώ να προ­πο­νού­μαι όπως έκανα πά­ντο­τε. Οι άν­θρω­ποι εδώ είναι πε­τυ­χη­μέ­νοι στις δου­λειές τους και είναι δίπλα στην ομάδα με με­ρά­κι κι αγάπη».

-Με­γά­λο κε­φά­λαιο ο Αρης για σένα, όπως και ο Κο­λοσ­σός.

«Επαι­ξα σε πολ­λές ομά­δες, κρα­τάω από κα­θε­μία τα πάντα. Δεν απορ­ρί­πτω κάτι. Δεν θα άλ­λα­ζα τί­πο­τα σε καμία από­φα­σή μου. Ο Αρης, η ομάδα που αγαπώ, πα­ρα­κο­λου­θώ με χαρά πως βρί­σκει τον δρόμο του, έχει κοντά αν­θρώ­πους με διά­θε­ση να επεν­δύ­σουν. Θεωρώ πως βά­λα­με κι εμείς ένα λι­θα­ρά­κι σε μέρες δύ­σκο­λες για την ομάδα, βά­λα­με πλάτη, ώστε να πα­τή­σει ξανά πιο δυ­να­τά. Είναι σε με­τα­βα­τι­κό στά­διο η ομάδα, αλλά υπάρ­χει διά­θε­ση να βοη­θή­σουν οι άν­θρω­ποι της διοί­κη­σης, είμαι πε­ρή­φα­νος που υπήρ­ξα μέλος μιας με­γά­λης προ­σπά­θειας επι­στρο­φής. Είμαι συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νος για την πο­ρεία, την κα­ριέ­ρα μου. Και χαί­ρο­μαι επί­σης για τον Κο­λοσ­σό, που απο­δει­κνύ­ει πως δεν είναι τυ­χαία κάθε χρόνο η πα­ρου­σία του στην Α1 και πως γί­νε­ται κάτι καλό χρό­νια τώρα στην Ρόδο. Κρα­τάω επα­φές, μιλαώ με αν­θρώ­πους της ομά­δας».

-Θα σε δούμε και στους πά­γκους;

«Ως προ­πο­νη­τή δεν το ξέρω. Δεν νο­μί­ζω. Ομως, δίπλα στα παι­διά, σε επί­πε­δο ακα­δη­μιών, να δώ­σου­με κι εμείς κάτι από την πείρα, την γνώση μας στους νε­ό­τε­ρους, αυτό ναι, είναι κάτι που με εκ­φρά­ζει και ήδη το πράτ­τω. Μου αρέ­σει αυτή η αμε­σό­τη­τα με τα νέα παι­διά, κά­να­με κι ένα καμπ πέρσι, θα το επα­να­λά­βου­με προ­φα­νώς, μαζί με τον Κώστα Χα­ρί­ση, εί­χα­με επι­τυ­χία, με την αρωγή και του δήμου. Θέλω να είμαι κοντά στα παι­διά, στον χώρο, αλλά με αυτή την προ­ο­πτι­κή. Θέλω αυτό που κάνω να έχει αντί­κτυ­πο, ότι δεν πάει στρά­φι η προ­σπά­θειά μας. Από προ­πο­νη­τές πά­ντως πήρα πολλά στοι­χεία, επη­ρέ­α­σαν το παι­χνί­δι μου, είχα άψο­γες συ­νερ­γα­σί­ες, από τον αεί­μνη­στο κό­ουτς Δεν­δρι­νό μέχρι όλους τους τε­χνι­κούς, τον κα­θέ­να ξε­χω­ρι­στά. Τους σέ­βο­μαι απε­ριό­ρι­στα, με βο­ή­θη­σαν ως αθλη­τή, άν­θρω­πο και κα­τό­πιν οι­κο­γε­νειάρ­χη να έχω όλα τα απα­ραί­τη­τα εφό­δια. Τους οφεί­λω πολλά».

-Το εξω­τε­ρι­κό ήταν μια ανεκ­πλή­ρω­τη επι­θυ­μία; Ή η Εθνι­κή;

«Δεν το βλέπω έτσι. Μετά Χρι­στόν προ­φή­της, αυτό είναι εύ­κο­λο να είναι κά­ποιος. Για το πώς θα ήταν κάτι. Κοι­τάς τα δε­δο­μέ­να που έχεις μπρο­στά σου κάθε φορά. Είμαι συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νος. Είχα την ευ­και­ρία μι­κρός, πριν καν πάω από την Ηλιού­πο­λη στον Πα­νιώ­νιο, να βρεθώ σε αμε­ρι­κα­νι­κό κο­λέ­γιο. Ομως, προ­τί­μη­σα την ελ­λη­νι­κή Α1. Αλλα δε­δο­μέ­να, άλλες επο­χές. Αλ­λιώς μπο­ρεί να τα έβλε­πα τότε, αλ­λιώς μετά ή τώρα. Θα μπο­ρού­σα να κυ­νη­γή­σω πε­ρισ­σό­τε­ρο το θέμα του εξω­τε­ρι­κού, αλλά δεν συ­νέ­βη. Και όσον αφορά την Εθνι­κή και μόνο που φό­ρε­σα το εθνό­ση­μο είδα την ση­μαία στον ιστό στους Με­σο­γεια­κούς Αγώ­νες με Ζήση, Σπα­νού­λη, Δια­μα­ντί­δη, αυτό ήταν για μένα πολύ δυ­να­τό συ­ναί­σθη­μα. Τότε στην Τυ­νη­σία, που πή­ρα­με το αση­μέ­νιο με­τάλ­λιο. Τιμή με­γά­λη, πε­ρη­φά­νια. Ηταν η αφορ­μή άλ­λω­στε, για να επα­νέλ­θει η Εθνι­κή ομάδα γε­νι­κό­τε­ρα σε δρόμο με­ταλ­λί­ων».