DW: Έσπειρε ανέμους και τώρα θερίζει θύελλες ο Ερντογάν

Την ώρα που η ανα­ζή­τη­ση του δρά­στη του μα­κε­λειού στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη συ­νε­χί­ζε­ται, έχει εν­δια­φέ­ρον να ανα­λύ­σου­με το momentum αυτής της επί­θε­σης και τις γε­νε­σιουρ­γούς αι­τί­ες που οδη­γούν την κοι­νω­νία της χώρας σε ρότα διά­σπα­σης.

Κα­ταρ­χήν φαί­νε­ται να υπάρ­χει όλο και λι­γό­τε­ρη ανοχή στις εορ­τα­στι­κές εκ­δη­λώ­σεις των Χρι­στου­γέν­νων και της Πρω­το­χρο­νιάς, που σύμ­φω­να με την τουρ­κι­κή υπη­ρε­σία θρη­σκεί­ας Diyanet «είναι γιορ­τή που απο­ξε­νώ­νει τους μου­σουλ­μά­νους από τη θρη­σκεία τους».

Αυτό το μή­νυ­μα βρί­σκει όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρους οπα­δούς στην Τουρ­κία. Όπως ανα­φέ­ρει το δια­δι­κτυα­κό μα­γκα­ζί­νο Al Monitor, λίγο πριν τα Χρι­στού­γεν­να μέλη μιας συ­ντη­ρη­τι­κής θρη­σκευ­τι­κής ορ­γά­νω­σης νε­ο­λαί­ας δια­δή­λω­σαν ενα­ντί­ον των χρι­στια­νι­κών συμ­βό­λων, επει­δή γί­νο­νται όλο και πιο αρε­στά στην κο­σμι­κή Τουρ­κία. Η οργή τους δεν στο­χεύ­ει μόνο την ίδια τη γιορ­τή. Σύμ­φω­να με το Al Monitor κα­τα­φέ­ρε­ται και ενα­ντί­ον των κο­σμι­κών Τούρ­κων που εγκα­τα­λεί­πουν τους πι­στούς και κά­νουν φι­λί­ες με τους άπι­στους, ανα­ζη­τούν τιμή και αξιο­πρέ­πεια σε αυ­τούς, ενώ όλο το με­γα­λείο και η τιμή βρί­σκε­ται στον Αλλάχ, όπως πι­στεύ­ουν. Μέσα σε αυτό το κλίμα πο­λι­τι­στι­κής διά­σπα­σης συ­νέ­βη το μα­κε­λειό στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη.

Έχει εν­δια­φέ­ρον να πα­ρα­τη­ρή­σει κα­νείς ότι συ­νέ­πε­σε επί­σης με μια ολο­κλη­ρω­τι­κή αλ­λα­γή στην εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή της χώρας. Ενώ όταν άρ­χι­σε ο εμ­φύ­λιος στη Συρία ο τούρ­κος πρό­ε­δρος τά­χθη­κε κατά του σύρου προ­έ­δρου Άσαντ υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι θα πρέ­πει να εγκα­τα­λεί­ψει τη χώρα, τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες συ­ντά­χθη­κε στο πλευ­ρό της Ρω­σί­ας και του Ιράν και με την υπο­γρα­φή της δια­κή­ρυ­ξης της Μό­σχας για την εκε­χει­ρία έδωσε το πρά­σι­νο φως στον Άσαντ να πα­ρα­μεί­νει στη χώρα. Αυτό, όπως υπο­στη­ρί­ζει ο ανα­λυ­τής Αμπ­ντελ­μπα­ρί Ατουάν, δεν άφησε ανε­πη­ρέ­α­στους τους υπο­στη­ρι­κτές του Ισλα­μι­κού Κρά­τους στην Τουρ­κία και συ­νέ­βα­λε στην διο­λί­σθη­ση της χώρας στο αι­μα­τη­ρό μο­νο­πά­τι της τρο­μο­κρα­τί­ας.

Αλλά και το στιλ δια­κυ­βέρ­νη­σης του ίδιου του προ­έ­δρου Ερ­ντο­γάν, που απα­γο­ρεύ­ει κάθε κρι­τι­κή από το πε­ρι­βάλ­λον του, δεν συ­νέ­βα­λε στο να κα­θη­συ­χά­σουν τα οξυ­μέ­να πνεύ­μα­τα.

«Αυτό οδη­γεί σε μια κα­τά­στα­ση που ο ηγέ­της νο­μί­ζει ότι όλα βαί­νουν καλώς χάρη σε εκεί­νον», σχο­λιά­ζει ο Κρί­στιαν Μπρά­κελ, επι­κε­φα­λής του γρα­φεί­ου του Ιδρύ­μα­τος Χάιν­ριχ Μπελ στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη. «Ό,τι δεν πάει καλά οφεί­λε­ται σε αθέ­α­τους και άγνω­στους εχθρούς, όπως συχνά ανα­φέ­ρει ο Ερ­ντο­γάν. Αθέ­α­τα χέρια, αθέ­α­τοι εχθροί που προ­σπα­θούν να κά­νουν κακό στην πρό­ο­δο της Τουρ­κί­ας. Θα μπο­ρού­σαν να είναι οι Αμε­ρι­κα­νοί, οι Εβραί­οι, οι Ευ­ρω­παί­οι ή οι Γερ­μα­νοί. Με άλλα λόγια δη­μιουρ­γεί­ται μια κα­τά­στα­ση, στην οποία ο πρό­ε­δρος συγ­χω­νεύ­ε­ται με το αξί­ω­μά του σε ση­μείο που ο λαός τον εκλέ­γει πλέον ως πρό­σω­πο και όχι ως αρ­χη­γό του κόμ­μα­τος ΑΚΡ».

Ο πρώην ανα­λυ­τής της εφη­με­ρί­δας Χου­ριέτ, Μπι­λέντ Μου­μάι, υπο­στη­ρί­ζει ότι οι τρο­μο­κρά­τες της Πρω­το­χρο­νιάς εκ­με­ταλ­λεύ­τη­καν και έναν ασαφή πο­λι­τι­κό πε­ρί­γυ­ρο, ο οποί­ος τρο­φο­δο­τή­θη­κε από πα­λαιό­τε­ρες δη­λώ­σεις του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού Ντα­βού­το­γλου, ότι «το Ισλα­μι­κό Κρά­τος είναι συ­νά­θροι­ση ατό­μων που σχη­μα­τί­στη­κε από οργή» και που οδή­γη­σε αρ­κε­τούς μετά τις τρο­μο­κρα­τί­ες επι­θέ­σεις στο Πα­ρί­σι να κυ­κλο­φο­ρούν στους δρό­μους κορ­νά­ρο­ντας με ση­μαί­ες του ISIS στα αυ­το­κί­νη­τά τους.

Πηγή: Deutsche Welle