Η μαγεία των λέξεων «θέληση», «πίστη», «αισιοδοξία», «ευχαριστώ»

Από τα πιο καλά νέα που διά­βα­σα τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες, μέσα από τη Η μα­γεία των λέ­ξε­ων «θέ­λη­ση», «πίστη», «αι­σιο­δο­ξία», «ευ­χα­ρι­στώ»: « Κα­νείς δεν σε έχει προ­ε­τοι­μά­σει γι’ αυτό. Κι ίσως να μην υπάρ­χουν λέ­ξεις ικα­νές να το με­τα­φέ­ρεις. Είναι τόσα πολλά και κα­ται­γι­στι­κά τα συ­ναι­σθή­μα­τα, είναι μια τόσο ξε­χω­ρι­στή εμπει­ρία, που και η από­πει­ρα μόνο να την πε­ρι­γρά­ψεις της κλέ­βει τη μα­γεία. Γιατί αυτό που συμ­βαί­νει δυο φορές τον χρόνο στις τε­λε­τές απο­φοί­τη­σης του ΚΕΘΕΑ είναι μα­γι­κό: μια απο­λύ­τως προ­σω­πι­κή στιγ­μή σε δη­μό­σιο χώρο, μια εξο­μο­λό­γη­ση μπρο­στά σε εκα­το­ντά­δες αν­θρώ­πους, οι άγνω­στοί σου που γί­νο­νται πολύ δικοί σου απρό­σμε­να. Και, κυ­ρί­ως, οι ζωές τους -όπως κι η ζωή η ίδια τε­λι­κά- που έπε­σαν και ξα­να­ση­κώ­νο­νται, που πά­λε­ψαν και νί­κη­σαν. Είναι αγό­ρια και κο­ρί­τσια, άντρες και γυ­ναί­κες, έφη­βοι και με­σή­λι­κες -η εξάρ­τη­ση είναι δια­τα­ξι­κή στην κατά τα άλλα βαθιά τα­ξι­κή Ελ­λά­δα. Και χτυ­πά­ει την πόρτα σε κάθε σπίτι -σε αντί­θε­ση με τα βο­λι­κά μας στε­ρε­ό­τυ­πα. Είναι πολύ μα­κρύς ο δρό­μος που διέ­νυ­σε ο κα­θέ­νας από τους 137 αν­θρώ­πους που απο­φοί­τη­σαν αυτήν την Κυ­ρια­κή: για να φτά­σουν στη σκηνή του θε­ά­τρου του Κολ­λε­γί­ου Αθη­νών μαζί με τις κοι­νό­τη­τές τους έπρε­πε να πε­ρά­σουν από τη δια­δι­κα­σία της απε­ξάρ­τη­σης, της επα­νέ­ντα­ξης και να μεί­νουν για του­λά­χι­στον τρία χρό­νια «κα­θα­ροί».

Και με­ρι­κές ακόμα πα­ρα­με­λη­μέ­νες λέ­ξεις: νοιά­ξι­μο, ζε­στα­σιά, εν­δια­φέ­ρον, ασφά­λεια, κοντά, μαζί. «Ολα αυτά που μου έλει­παν πριν μπω στο πρό­γραμ­μα», όπως είπε ένας από­φοι­τος. Κι ένα αί­τη­μα που ακού­στη­κε πολ­λές φορές: όπως το είπε ένας από­φοι­τος, «ωραί­ες οι γιορ­τές που κά­νου­με εδώ, αλλά έξω στον δρόμο υπάρ­χει πολύ με­γά­λο πρό­βλη­μα. Η Πο­λι­τεία οφεί­λει να στη­ρί­ξει τα προ­γράμ­μα­τα».

Ακού­στη­καν κι άλλες λέ­ξεις που αυτά τα σκλη­ρά μνη­μο­νια­κά χρό­νια κά­ποιοι θέ­λουν να ξε­χά­σου­με: χαρά, πε­ρη­φά­νια, αι­σιο­δο­ξία, θέ­λη­ση, πίστη, επι­μο­νή, προ­σπά­θεια, αγώ­νας, αγάπη. Η φε­τι­νή γιορ­τή είχε για μότο της μια φράση από τον «Μικρό Πρί­γκι­πα» του Εξι­πε­ρί: «Ο χρό­νος που έχα­σες για το τρια­ντά­φυλ­λό σου, αυτός είναι που κάνει το τρια­ντά­φυλ­λό σου τόσο ση­μα­ντι­κό». Οι από­φοι­τοι μι­λά­νε για τον χρόνο, τα βή­μα­τα, τον δρόμο, το τα­ξί­δι, τους κύ­κλους, την αλ­λα­γή: κάθε ένας τους είναι ένα πα­ρά­δειγ­μα για το τι ση­μαί­νει να προ­χω­ράς και να αλ­λά­ζεις. Και να πα­λεύ­εις για ελευ­θε­ρία ακόμα και μέσα σε μια διπλή φυ­λα­κή, της εξάρ­τη­σης και της πραγ­μα­τι­κής φυ­λα­κής.«Μά­θα­με πάρα πολλά μέσα στο πρό­γραμ­μα, μα­κά­ρι τα παι­διά στα σχο­λεία να τα μά­θαι­ναν κι αυτά», είπε μια από­φοι­τη. Οι άν­θρω­ποι που πα­λεύ­ουν στα προ­γράμ­μα­τα, οι από­φοι­τοι, οι θε­ρα­πευ­τές, οι ερ­γα­ζό­με­νοι, οι οι­κο­γέ­νειες, οι εθε­λο­ντές – η κοι­νό­τη­τα του ΚΕΘΕΑ έχουν να μας δι­δά­ξουν πολλά. Κυ­ρί­ως αυτό που είπε ο Γιώρ­γος: «Να ζω κα­θα­ρός όλη τη μα­γεία».

(Το ρε­πορ­τάζ της Ντί­νας Δα­σκα­λο­πού­λου)