Το χέρι (ξανά)

Γέ­ρο­ντες έστε­καν από τις 6 το πρωί προ­χθές μπρο­στά στις Τρά­πε­ζες, μες το χιο­νιά, πε­ρι­μέ­νο­ντας να πά­ρουν τις κου­τσου­ρε­μέ­νες συ­ντά­ξεις τους, το απο­δε­κα­τι­σμέ­νο ΕΚΑΣ και οι… τυ­χε­ροί την «φι­λαν­θρω­πία» της κυ­βέρ­νη­σης, το πε­ρί­φη­μο βο­ή­θη­μα.

Βλέ­πο­ντας αυ­τούς τους από­μα­χους της ζωής στα ρε­πορ­τάζ, θυ­μή­θη­κα την εκ­πλη­κτι­κή φω­το­γρα­φία του Γιάν­νη Μπε­χρά­κη, που έβγα­λε σε κάτι άλλες ουρές. Αυτές των capital controls. Αυτή που  μας υπο­χρέ­ω­σε σε μια σιωπή, βλέ­πο­ντάς την, αλλά ηχηρή. Γιατί είναι αφο­πλι­στι­κό αυτό που μόνο ένα καρέ μας είπε, διεκ­δι­κώ­ντας τα πιο ου­σια­στι­κά δευ­τε­ρό­λε­πτα μιας δύ­σκο­λης κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας που η κοι­νω­νία μας ως επί το πλεί­στον την πλημ­μυ­ρί­ζει με χει­μαρ­ρώ­δεις λέ­ξεις και σπά­νιες ου­σια­στι­κές σιω­πές. Το χέρι αυτό, κάπου το έχου­με ξα­να­δεί. Είναι το χέρι του παπ­πού μας που μας έδινε το χαρ­τζι­λί­κι.  Μοιά­ζει με το χέρι του πα­τέ­ρα μας που τον εί­δα­με να γερ­νά­ει χωρίς την αυ­το­νό­η­τη πε­ρη­φά­νια που του αξί­ζει. Είναι το χέρι που πά­γω­σε το βλέμ­μα μας όταν στα­μα­τη­μέ­νοι στο φα­νά­ρι το εί­δα­με να απλώ­νε­ται με αξιο­πρέ­πεια και συ­στο­λή μπρο­στά μας. Χέρι γνω­στό. Οι­κείο. Ναι, σί­γου­ρα το έχου­με ξα­να­δεί. Η  φω­το­γρα­φία απο­τυ­πώ­νει το σή­με­ρα τόσο επι­τυ­χη­μέ­να όσο πε­ρι­γρά­φει και το χθες. Ολα, δη­λα­δή, όσα οδή­γη­σαν το χέρι αυτό να απο­ζη­τά πολλά πα­ρα­πά­νω από τη σύ­ντα­ξή του: Το χαρ­τζι­λί­κι «για το παιδί», την πε­ρη­φά­νια του, την αξιο­πρέ­πειά του.

Πα­ρα­μο­νές της γιορ­τής. Κι εκεί­νο το Πνεύ­μα των Χρι­στου­γέν­νων που όλοι ψά­χνου­με, προ­χθές έκανε βόλ­τες στις ουρές  στις τρά­πε­ζες και κρυ­βό­ταν μέσα στο… “βο­ή­θη­μα”…