Επικήδειος λόγος Τσίπρα για τον Φιντέλ Κάστρο

Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας μί­λη­σε στους εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες των Κου­βα­νών που συ­γκε­ντρώ­θη­καν στην Αβάνα για να απο­χαι­ρε­τή­σουν τον ηγέτη τους, Φι­ντέλ Κά­στρο. Αυτή είναι η επι­κή­δεια ομι­λία του:

«Hermanos y hermanas, (σσ: αδέρ­φια και αδερ­φές), γεν­ναίε λαέ της Κού­βας,

Απο­χαι­ρε­τού­με σή­με­ρα τον Κο­μα­ντά­ντε Φι­ντέλ, εδώ από την πλα­τεία της Επα­νά­στα­σης, όπως αρ­μό­ζει σε αυτόν τον με­γά­λο επα­να­στά­τη του 20ου αιώνα. Απο­χαι­ρε­τού­με ένα πα­γκό­σμιο σύμ­βο­λο αγώνα και αντί­στα­σης που με το πα­ρά­δειγ­μά του ενέ­πνευ­σε τους αγώ­νες των λαών σε ολό­κλη­ρο το κόσμο. Τους αγώ­νες για ανε­ξαρ­τη­σία, ελευ­θε­ρία, δι­καιο­σύ­νη και αξιο­πρέ­πεια.

Απο­χαι­ρε­τού­με τον Φι­ντέλ των φτω­χών, των κα­τα­πιε­σμέ­νων, των ανυ­πό­τα­κτων.

Τον δικό σας Φι­ντέλ, τον δικό μας Φι­ντέλ, τον Φι­ντέλ που ανή­κει σε κάθε γωνιά του πλα­νή­τη, τον Φι­ντέλ που ανή­κει στην ιστο­ρία. Είναι με­γά­λη τιμή να συμ­με­τέ­χω σε μια τόσο ιστο­ρι­κή στιγ­μή, εκ­προ­σω­πώ­ντας τον ελ­λη­νι­κό λαό. Έναν λαό που ζει σε μια μα­κρι­νή σε εσάς γωνιά του πλα­νή­τη, μα βρί­σκε­ται ταυ­τό­χρο­να τόσο κοντά στις αξίες και στα ιδα­νι­κά για τα οποία κι εσείς πα­λέ­ψα­τε και πα­λεύ­ε­τε.

Γιατί όπως ο κου­βα­νι­κός, έτσι και ο ελ­λη­νι­κός λαός δεν δί­στα­σε σε κρί­σι­μες στιγ­μές της ιστο­ρί­ας να ση­κώ­σει το ανά­στη­μά του και να πα­λέ­ψει κό­ντρα σε ισχυ­ρούς και πα­ντο­δύ­να­μους αντί­πα­λους, για να διεκ­δι­κή­σει την ελευ­θε­ρία και την ανε­ξαρ­τη­σία του.

Την αξιο­πρέ­πειά του και το δίκιο του.

«Ελευ­θε­ρία ή θά­να­τος» ήταν το σύν­θη­μα της Ελ­λη­νι­κής Επα­νά­στα­σης το 1821. Patria o muerte (Πα­τρί­δα ή θά­να­τος), το σύν­θη­μα της κου­βα­νι­κής Επα­νά­στα­σης το 1959.

Στα χνά­ρια του Σιμόν Μπο­λί­βαρ και του Χοσέ Μαρτί, παρέα με τον Τσε, ο Φι­ντέλ με­τέ­τρε­ψε την Κούβα από μια ακόμα δι­κτα­το­ρία σε ένα πα­γκό­σμιο σύμ­βο­λο αντί­στα­σης και αξιο­πρέ­πειας. Και αφή­νει πίσω πο­λύ­τι­μη κλη­ρο­νο­μιά στον κου­βα­νι­κό λαό: στην παι­δεία, στη εξά­λει­ψη του αναλ­φα­βη­τι­σμού, στην υγεία, στο επί­πε­δο των επι­στη­μών και του πο­λι­τι­σμού.

Αλλά αφή­νει και πο­λύ­τι­μη κλη­ρο­νο­μιά σε όλους τους λαούς: Γιατί ενέ­πνευ­σε πο­λι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές αλ­λα­γές στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή και έθεσε τις βά­σεις για μια νέα, δυ­να­μι­κή εποχή πε­ρι­φε­ρεια­κής ολο­κλή­ρω­σης. Και για την ει­ρη­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη και συ­νερ­γα­σία της Κού­βας με τη Δύση.

Η Κούβα του Φι­ντέλ, όμως, μάς έμαθε και ότι ο δρό­μος προς τον σο­σια­λι­σμό δεν είναι αν­θό­σπαρ­τος. Έχει δυ­σκο­λί­ες, έχει υπο­χω­ρή­σεις, έχει σκα­μπα­νε­βά­σμα­τα. Μά­θα­με και από τα κα­τορ­θώ­μα­τα αλλά και από τις αδυ­να­μί­ες του. Μας έμαθε ότι η μάχη για τον κοι­νω­νι­κό με­τα­σχη­μα­τι­σμό είναι μια μάχη διαρ­κής και απαι­τεί με­γά­λες θυ­σί­ες, όπως αυτές που με ηρω­ι­σμό κα­τα­βά­λα­τε, τα δύ­σκο­λα χρό­νια του εμπάρ­γκο, που επι­βλή­θη­κε στη χώρα σας ως διαρ­κής εκ­βια­σμός και ως τι­μω­ρία.

Και μπο­ρεί εμείς στην Ευ­ρώ­πη να μη μπο­ρού­με να φα­ντα­στού­με τις δυ­σκο­λί­ες που εσείς πε­ρά­σα­τε, έχου­με όμως κι εμείς του δι­κούς μας δυ­νά­στες: Την απάν­θρω­πη λο­γι­κή των νόμων της αγο­ράς και του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Και δί­νου­με και εμείς από τη μα­κρι­νή Ελ­λά­δα, τον δικό μας αγώνα για τη δι­καιο­σύ­νη και την αξιο­πρέ­πεια. Και σε αυτόν τον αγώνα, το πα­ρά­δειγ­μα του Φι­ντέλ, μάς συ­ντρο­φεύ­ει και θα μας συ­ντρο­φεύ­ει πάντα. Στις νίκες και στις ήττες μας. Στις ανα­τρο­πές και στους συμ­βι­βα­σμούς μας.

Ο Φι­ντέλ έφυγε από τη ζωή, αλλά θα βρί­σκε­ται για πάντα: Στους μι­κρούς και με­γά­λους αγώ­νες των λαών σε όλο τον πλα­νή­τη. Στη φλόγα της αντί­στα­σης των κα­τα­πιε­σμέ­νων που διεκ­δι­κούν την αξιο­πρέ­πειά τους. Στη δύ­να­μη όσων πα­λεύ­ουν με πάθος για να διεκ­δι­κή­σουν το αδύ­να­το, προ­κει­μέ­νου να πά­ψουν να ζουν το αδια­νό­η­το. Γυρ­νώ­ντας έτσι τον τροχό της ιστο­ρί­ας. Αντίο, Κο­μα­ντά­ντε! Hasta la victoria siempre! (σσ: Για πάντα μέχρι τη νίκη)».