Αυτές είναι οι 13 κρίσεις που οδηγούν την ανθρωπότητα σε εξαθλίωση

Η διοί­κηση και το επι­τε­λείο του Ντό­ναλντ Τραμπ, το Brexit, η ιταλική τρα­πε­ζική κρίση, η μετα­νά­στευση, η κλι­μα­τική αλλαγή και η έλλειψη σιτηρών είναι μόνο μερικά από αυτά, που σύμφωνα με τον ίδιο οδηγούν “καρφί” την ανθρω­πό­τητα στην εξα­θλί­ωση και στην εξα­φά­νιση.

Τα 13 σημεία, όπως τα κατα­γρά­φει ο Τζορτ Μονμπιό στον Guardian

Ο Ντό­ναλντ Τραμπ

Ο επό­με­νος ένοικος του Λευκού Οίκου, μοιάζει με άνθρωπο που δεν έχει τις ικα­νό­τη­τες, της αυτο­συ­γκρά­τη­σης και της δια­τή­ρη­σης των ισορ­ρο­πιών, αλλά πρό­κει­ται για άνθρωπο με ιδιαί­τερη εκδι­κη­τι­κό­τητα. Έχει τα χέρια του ελεύ­θερα, με το κογκρέσο και την γερου­σία υπέρ του. Πλαι­σιώ­νε­ται από ανθρώ­πους που η κρίση και η γνώση του κόσμου, είναι στην καλύ­τερη περί­πτωση, περιο­ρι­σμένη. Ανα­λαμ­βά­νει τις τύχες της μεγα­λύ­τε­ρης πυρη­νι­κής αλλά και συμ­βα­τι­κού οπλο­στα­σίου δύναμης στον κόσμο, αλλά και μιας χώρας με τις πιο εξε­λιγ­μέ­νες μορφές παρα­κο­λού­θη­σης που έχει ανα­πτύ­ξει κράτος.

Ο σύμ­βου­λός του για την Εθνική Ασφά­λεια

Στις κρί­σι­μες στρα­τιω­τι­κές απο­φά­σεις, έχει ελεύ­θερα τα χέρια του να απο­φα­σί­σει, ακόμα και χωρίς τη συγκα­τά­θεση του Κογκρέ­σου. Ο σύμ­βου­λός του για τα θέματα Εθνικής Ασφά­λειας, Μάικλ Φλιν, είναι ένας επι­κίν­δυ­νος εξτρε­μι­στής.

Η υπό­λοιπη ομάδα του

Το επι­τε­λείο του Τραμπ, απο­τε­λεί­ται εν μέρει από επαγ­γελ­μα­τίες λομπί­στες των κλάδων του πετρε­λαίου, του καπνού, των χημικών, του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συστή­μα­τος και άλλους δισε­κα­τομ­μυ­ριού­χους. Η προ­τε­ραιό­τητά τους λοιπόν θα είναι να απο­φύ­γουν τους κανο­νι­σμούς και την φορο­λο­γία. Αυτοί οι άνθρω­ποι – ή καλύ­τερα τα συμ­φέ­ρο­ντα που εκπρο­σω­πούν – έχουν πλέον τον έλεγχο. Πέρα από τις επι­πλο­κές στη δημόσια υγεία, στην οικο­νο­μία και τη στα­θε­ρό­τητα, αυτό απο­τε­λεί και μια δικαί­ωση του πολι­τι­κού μοντέ­λου που επι­χεί­ρη­σαν να λαν­σά­ρουν οι καπνο­βιο­μη­χα­νίες την δεκα­ε­τία του 1960. Αυτό το μοντέλο, απο­δει­κνύει ότι αν σπα­τα­λή­σεις αρκετά χρήματα σε “δεξα­με­νές σκέψης”, ακα­δη­μαϊ­κούς και δήθεν κινή­ματα και δου­λέ­ψεις με τα ΜΜΕ ώστε να τους δώσεις μια πλατ­φόρμα, μπορείς να αγο­ρά­σεις όσους πολι­τι­κούς χρεια­στεί και η δημο­κρα­τία κατα­λή­γει κενό γράμμα.

Το υπε­ρα­τλα­ντικό πισω­γύ­ρι­σμα

Εν τω μεταξύ, στην δική μας πλευρά του Ατλα­ντι­κού, η προ­σπά­θεια της Βρε­τα­νία να απα­γκι­στρω­θεί από την Ευρω­παϊκή Ένωση, έχουν ένα επίπεδο πολυ­πλο­κό­τη­τας που μπορεί να απο­δει­χτεί αξε­πέ­ρα­στο. Επι­πλέον μπορεί να μην υπάρχει απά­ντηση στο πολι­τικό κουβάρι που ανα­λαμ­βά­νει η κυβέρ­νηση. Κι αυτό έχει κάπως έτσι: α) είτε συμ­φω­νεί με την ελεύ­θερη μετα­κί­νηση των πολιτών σε αντάλ­λαγμα για την πρό­σβαση στην ελεύ­θερη αγορά, οπότε σε μια τέτοια περί­πτωση το στρα­τό­πεδο του Brexit δεν θα έχει κερ­δί­σει τίποτα πέρα από μια μεγάλη ντροπή ή β) η Ευρω­παϊκή Ένωση κλείνει τις πόρτες. Όχι μόνο είναι πιθανό να απορ­ρί­ψει τους όρους που προ­τεί­νει η βρε­τα­νική κυβέρ­νηση, αλλά θα μπο­ρούσε να παρου­σιά­σει και έναν λογα­ρια­σμό περίπου 60 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων στους Βρε­τα­νούς, λόγω του κόστους της απο­χώ­ρη­σης. Αυτό θα ήταν πολι­τικά αδύνατο να πλη­ρω­θεί από την κυβέρ­νηση και θα οδη­γούσε σε μια αδια­πραγ­μά­τευτη ρήξη και το σκλη­ρό­τερο δυνατό Brexit.

Οι κίν­δυ­νοι για την Ευρω­ζώνη

Η ιταλική τρα­πε­ζική κρίση, μοιάζει μεγάλη. Ο αντί­κτυ­πος που μπορεί να έχει στην επι­βί­ωση της ευρω­ζώ­νης.

… και ο παγκό­σμιος αντί­κτυ­πος

Το αν μάλιστα αυτός ο κίν­δυ­νος οδη­γή­σει σε μια νέα παγκό­σμια οικο­νο­μική κρίση, είναι δύσκολο να προ­βλε­φθεί. Αν πάντως προ­κύ­ψει κάτι τέτοιο, οι κυβερ­νή­σεις δεν θα μπο­ρέ­σουν να εκπο­νή­σουν ένα πλάνο διά­σω­σης όπως αυτό του 2007-8. Τα χρη­μα­το­κι­βώ­τια είναι άδεια.

Η αυτο­μα­το­ποί­ηση “τρώει” δου­λειές

Η αυτο­μα­το­ποί­ηση σε πολλά κομ­μά­τια της παρα­γω­γής, ανα­μέ­νε­ται να κατα­στρέ­ψει θέσεις εργα­σίας και εξαι­τίας της διείσ­δυ­σης της τεχνο­λο­γίας σε κάθε κομμάτι της οικο­νο­μίας δεν πρό­κει­ται για κάποια μόδα που θα περάσει, αλλά για εξέλιξη που λαμ­βά­νει μορφές “χιο­νο­στι­βά­δας”, είναι πολύ δύσκολο να σκεφτεί κανείς το πως θα ανα­πλη­ρω­θούν οι θέσεις εργα­σίας. Καμία κυβέρ­νηση ή μεγάλο κόμμα πουθενά στον κόσμο δεν δείχνει να κατα­λα­βαί­νει τη σημασία ή το μέγεθος αυτού του ζητή­μα­τος.

Αν η Μαριν Λε Πεν κερ­δί­σει

Η Μαρίν Λε Πεν έχει αρκετά καλές πιθα­νό­τη­τες να γίνει η επόμενη πρό­ε­δρος της Γαλλίας. Αν αυτό θα προ­κα­λέ­σει την κατάρ­ρευση της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης είναι άγνωστο. Αν αυτή δεν είναι μια σαφέ­στατη κρίση, υπάρ­χουν άλλες που περι­μέ­νουν τη… σειρά τους (ιδιαί­τερα με τα ανα­δυό­μενα εθνι­κι­στικά κινή­ματα σε όλη την κεντρική και ανα­το­λική Ευρώπη) και ανα­μέ­νε­ται να δημιουρ­γή­σουν αλυ­σι­δωτή αντί­δραση. Νομίζω ότι όταν ξεκι­νή­σει, θα γίνει με τέτοια ταχύ­τητα που θα εκπλή­ξει τους πάντες. Από τον ένα μήνα στον άλλο, η ύπαρξη της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης θα αμφι­σβη­τεί­ται.

Το Συμ­βού­λιο Ασφα­λείας του ΟΗΕ

Αν η Λε Πεν κερ­δί­σει, τα μόνιμα μέλη του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του ΟΗΕ, θα εκπρο­σω­πού­νται από τους εξής: Ντό­ναλντ Τραμπ, Βλά­ντι­μιρ Πούτιν, Ζι Ζιν­πίνγκ, Τερέσα Μέι και Μαρίν Λε Πεν. Δεν το λες και καθη­συ­χα­στικό.

Η συμ­φω­νία του Παρι­σιού για το κλίμα στα σκου­πί­δια 

Τα εθνικά προ­γράμ­ματα για την κλι­μα­τική αλλαγή, δεν έχουν καμία σχέση με τις δεσμεύ­σεις που ανέ­λα­βαν οι κυβερ­νή­σεις στο Παρίσι. Ακόμα και αν τα προ­γράμ­ματα εφαρ­μο­στούν κατά γράμμα στο εξής (που δεν θα συμβεί), θα είμαστε πολύ πίσω από αυτά που συμ­φω­νή­θη­καν. Και αυτή η παρα­δοχή γίνεται προτού μάθουμε τι ακριβώς θα κάνει ο Τραμπ.

Οι συνέ­πειες της μετα­νά­στευ­σης 

Ο αντί­κτυ­πος της κατάρ­ρευ­σης της συμ­φω­νίας για την κλι­μα­τική αλλαγή – πέρα από… μικρά πράγ­ματα όπως οι πλημ­μύ­ρες στις πόλεις, η απώλεια παρα­γω­γής τρο­φί­μων ή η μείωση των υδά­τι­νων πόρων – θα είναι και η μαζική μετα­νά­στευση, που θα προ­στε­θεί στην ήδη υπάρ­χουσα τάση.

Οι ανθρω­πι­στι­κές, πολι­τι­κές και στρα­τιω­τι­κές συνέ­πειες, τερά­στιες.

Σιτηρά για 60 ακόμη χρόνια

Σύμφωνα με το τμήμα τρο­φί­μων και γεωρ­γίας του ΟΗΕ, σύμφωνα με τα σημε­ρινά δεδο­μένα των εδαφών μας μένουν ακόμη 60 χρόνια θερι­σμού σιτηρών!

Επι­τα­χυ­νό­μενη πορεία εξα­φά­νι­σης 

Η πορεία εξα­φά­νι­σης εμφα­νί­ζε­ται αν μη τι άλλο επι­τα­χυ­νο­μένη. Φτάνει μέχρι εδώ; Δυστυ­χώς όχι. Μια από τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες αυτού του πλέγ­μα­τος της πολυ­ε­πί­πε­δης κρίσης είναι το γεγονός πως δεν μοιάζει να υπάρχει άλλος δρόμος για να ακο­λου­θή­σουμε. Είναι πολύ δύσκολο να φαντα­στεί κανείς ένα ρεα­λι­στικό σενάριο, στο οποίο οι κυβερ­νή­σεις χάνουν τη διάθεσή τους για παρα­κο­λου­θή­σεις και βομ­βαρ­δι­σμούς με μη επαν­δρω­μένα αερο­σκάφη, οι δισε­κα­τομ­μυ­ριού­χοι ξεχνούν να χει­ρα­γω­γούν την κοινή γνώμη, η προ­βλη­μα­τική Ευρω­παϊκή Ένωση επα­να­συ­ντί­θε­ται, η κλι­μα­τική αλλαγή γυρίζει πίσω, είδη επι­στρέ­φουν από την εξα­φά­νιση και τα σιτηρά επι­στρέ­φουν στο έδαφος. Όλες αυτές δεν είναι στιγ­μιαίες κρίσης, αλλά απο­τε­λούν μέρος μιας μόνιμης κατάρ­ρευ­σης. Οπότε το ερώτημα δεν είναι πως να τις ξεπε­ρά­σουμε -αν αυτό είναι δυνατό- αλλά πως θα τις απο­φύ­γουμε; Μπορεί να συμβεί; Αν ναι τι θα προ­ϋ­πέ­θετε;

Guardian