Πέθανε ο Φιντέλ Κάστρο

Απε­βί­ω­σε, σε ηλι­κία 90 ετών, ο Φι­ντέλ Κά­στρο, ηγέ­της της κου­βα­νι­κής επα­νά­στα­σης.

Τον θά­να­το του ιστο­ρι­κού ηγέτη της Κού­βας ανα­κοί­νω­σε ο αδελ­φός του και πρό­ε­δρος της χώρας, Ραούλ Κά­στρο. Την εί­δη­ση με­τέ­δω­σε το κρα­τι­κό κα­νά­λι της Κού­βας, σύμ­φω­να με τα διε­θνή ει­δη­σε­ο­γρα­φι­κά πρα­κτο­ρεία.«Ο κο­μα­ντά­ντε της κου­βα­νι­κής επα­νά­στα­σης απε­βί­ω­σε στις 22:29 (χθες) το βράδυ», είπε ο Ραούλ Κά­στρο σε διάγ­γελ­μά του το οποίο με­τέ­δω­σε απευ­θεί­ας η δη­μό­σια τη­λε­ό­ρα­ση της Κού­βας.

Ο ηγέ­της της κου­βα­νι­κής επα­νά­στα­σης ήταν στο «τι­μό­νι» της χώρας για σχε­δόν μισό αιώνα, πριν πα­ρα­δώ­σει την εξου­σία στον αδελ­φό του, Ραούλ, το 2008.

Ο Κά­στρο γεν­νή­θη­κε στο Μπι­ράν της Κού­βας στις 13 Αυ­γού­στου 1926. Σπού­δα­σε νο­μι­κά στο Πα­νε­πι­στή­μιο της Αβά­νας και για κά­ποιο χρο­νι­κό διά­στη­μα άσκη­σε το επάγ­γελ­μα του δι­κη­γό­ρου. Από φοι­τη­τής ακόμα ανα­μεί­χτη­κε στα επα­να­στα­τι­κά κι­νή­μα­τα ενα­ντί­ον της δι­κτα­το­ρί­ας του Μπα­τί­στα. Στην εξέ­γερ­ση του Σα­ντιά­γκο (26 Ιου­λί­ου 1953) ήταν από τους αρ­χη­γούς στην επί­θε­ση κατά των στρα­τιω­τι­κών κα­ταυ­λι­σμών, συ­νε­λή­φθη όμως και κα­τα­δι­κά­στη­κε σε φυ­λά­κι­ση 15 ετών. Το 1955 αμνη­στεύ­τη­κε και κα­τέ­φυ­γε στις ΗΠΑ. Εκεί προ­σπά­θη­σε να μυ­ή­σει στην επα­νά­στα­ση τους εξό­ρι­στους Κου­βα­νούς. Η αμε­ρι­κά­νι­κη κυ­βέρ­νη­ση όμως αντέ­δρα­σε και έτσι ο Κά­στρο διέ­φυ­γε στο Με­ξι­κό. Από κει, με λί­γους άν­δρες, απο­βι­βά­στη­κε στην Κούβα (2 Δε­κεμ­βρί­ου 1956) και ανέ­βη­κε στα βουνά.

Το επα­να­στα­τι­κό κί­νη­μα πήρε με­γά­λες δια­στά­σεις και οι αντάρ­τες, μετά από πολ­λές επι­τυ­χί­ες, κα­τέ­λα­βαν την 1η Ια­νουα­ρί­ου 1959 την πρω­τεύ­ου­σα Αβάνα. Ο Μπα­τί­στα απέ­δρα­σε από την Κούβα και πρω­θυ­πουρ­γός ανέ­λα­βε ο Φι­ντέλ Κά­στρο (1959), αξί­ω­μα το οποίο δια­τή­ρη­σε ως το 1976.

Η υπο­χώ­ρη­ση του Σο­βιε­τι­κού ηγέτη Νι­κί­τα Χρου­στσόφ στη με­γά­λη κρίση της Κού­βας τον Οκτώ­βριο του 1962 και η απο­μά­κρυν­ση των σο­βιε­τι­κών πυ­ραύ­λων από το νησί προ­κά­λε­σε την οργή του Φι­ντέλ Κά­στρο, με απο­τέ­λε­σμα να επέλ­θει ψυ­χρό­τη­τα στις σχέ­σεις Αβά­νας-Μό­σχας. Χρό­νια αρ­γό­τε­ρα το ομο­λό­γη­σε ο ίδιος ο ηγέ­της της κου­βα­νι­κής επα­νά­στα­σης, στην ει­σή­γη­σή του στο 1ο Συ­νέ­δριο του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος της Κού­βας: «Οι Κου­βα­νοί δυ­σκο­λεύ­τη­καν τότε να κα­τα­λά­βουν σε όλη της την έκτα­ση την αξία αυτής της λύσης. Σή­με­ρα όμως βλέ­που­με αντι­κει­με­νι­κά ότι η κρίση του Οκτω­βρί­ου του 1962 σή­μαι­νε μια νίκη του επα­να­στα­τι­κού στρα­το­πέ­δου… Αν και οι Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες εγκα­τέ­στη­σαν αρ­γό­τε­ρα πο­λε­μι­κές βά­σεις στην Κε­ντρι­κή Αμε­ρι­κή και στη Φλό­ρι­ντα για ορ­γά­νω­ση πει­ρα­τι­κών επι­δρο­μών στις ακτές μας και έγι­ναν πολ­λές τέ­τοιες επι­δρο­μές, οι επι­δρο­μές αυτές δεν απο­τε­λού­σαν παρά τα τε­λευ­ταία χτυ­πή­μα­τα του τραυ­μα­τι­σμέ­νου αλλά ανί­κα­νου αυ­το­κρα­το­ρι­κού γο­ή­τρου».

Στα τέλη του Απρι­λί­ου του 1963 η Μόσχα έπει­σε τον Φι­ντέλ να επι­σκε­φτεί την Ε.Σ.Σ.Δ. Τις πρώ­τες πρω­ι­νές ώρες της 27ης Απρι­λί­ου του 1963 ένα σο­βιε­τι­κό Του­πό­λεφ-114, που με­τέ­φε­ρε τον Κου­βα­νό ηγέτη, έφτα­σε στην πόλη Μούρ­μανσκ, στον πο­λι­κό κύκλο. Την επο­μέ­νη, 28 Απρι­λί­ου, η υπο­δο­χή στη Μόσχα ήταν θριαμ­βευ­τι­κή. Ο Νι­κί­τα Χρου­στσόφ και ο Λε­ο­νίντ Μπρέζ­νιεφ, πρό­ε­δρος του Ανω­τά­του Σο­βιέτ, υπο­δέ­χθη­καν τον Κά­στρο στο αε­ρο­δρό­μιο Βνού­κο­βο. Στη συ­νέ­χεια επι­βι­βά­στη­καν σε ανοι­κτό αυ­το­κί­νη­το, επευ­φη­μού­με­νοι από εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες Μο­σχο­βί­τες στην πο­ρεία προς την Κόκ­κι­νη Πλα­τεία, όπου έλαβε χώρα κο­λοσ­σιαία συ­γκέ­ντρω­ση προς τιμήν του Κά­στρο. Την Πρω­το­μα­γιά ο Κά­στρο και ο Χρου­στσόφ πα­ρα­κο­λού­θη­σαν την πα­ρα­δο­σια­κή συ­γκέ­ντρω­ση από το μαυ­σω­λείο της Κόκ­κι­νης Πλα­τεί­ας, χαι­ρε­τώ­ντας τα πλήθη που επευ­φη­μού­σαν τον Κου­βα­νό ηγέτη. Πε­ρί­που 100.000 άν­θρω­ποι κα­τέ­κλυ­σαν και το Στά­διο Λένιν, όπου ο Κά­στρο πα­ρα­κο­λού­θη­σε πο­δο­σφαι­ρι­κό αγώνα, αν και το αθλη­τι­κό πάθος του ήταν το μπέιζ­μπολ, το ερα­σι­τε­χνι­κό πρω­τά­θλη­μα του οποί­ου είχε εγκαι­νιά­σει στην Αβάνα στις 13 Απρι­λί­ου, πριν ξε­κι­νή­σει για την Ε.Σ.Σ.Δ.

Το 1965 έγινε γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος Κού­βας και το 1976 συ­γκέ­ντρω­σε στο πρό­σω­πό του τα αξιώ­μα­τα του προ­έ­δρου του κρά­τους και του αρ­χη­γού των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων. Το 1991 επα­νε­κλέ­χτη­κε γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας του κόμ­μα­τος και το 1993, 1998 και 2003 το Συμ­βού­λιο των Αντι­προ­σώ­πων ανα­νέ­ω­σε για πέντε χρό­νια την προ­ε­δρι­κή του θη­τεία. Ανα­δεί­χτη­κε σε ηγε­τι­κή μορφή του Τρί­του Κό­σμου και ανέ­πτυ­ξε τους δε­σμούς της χώρας του τόσο με αφρι­κα­νι­κές όσο και με ασια­τι­κές χώρες. Το 1975 έστει­λε στρα­τεύ­μα­τα στην Αν­γκό­λα στο πλευ­ρό του Λαϊ­κού Κι­νή­μα­τος για την Απε­λευ­θέ­ρω­ση της Αν­γκό­λας και το 1978 στην Αι­θιο­πία για την αντι­με­τώ­πι­ση της ει­σβο­λής της Σο­μα­λί­ας.

Το γε­γο­νός αυτό, καθώς και η βο­ή­θεια που πρό­σφε­ρε στους Σα­ντι­νί­στας της Νι­κα­ρά­γουας το 1979, επι­δεί­νω­σε ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο τις σχέ­σεις του με τις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες. Το 1991 η ανα­τρο­πή των κα­θε­στώ­των του υπαρ­κτού σο­σια­λι­σμού και η διά­λυ­ση της Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης σή­μα­ναν την απαρ­χή με­γά­λων οι­κο­νο­μι­κών δυ­σκο­λιών για την Κούβα και ο Κά­στρο ανα­γκά­στη­κε να κάνει ορι­σμέ­να ανοίγ­μα­τα προς την κα­τεύ­θυν­ση της φι­λε­λευ­θε­ρο­ποί­η­σης της κου­βα­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Τι­μή­θη­κε με το διε­θνές βρα­βείο Λένιν (1961) και το χρυσό με­τάλ­λιο Ζολιό-Κιου­ρί για την ει­ρή­νη το 1972. Συ­νέ­γρα­ψε πο­λι­τι­κά έργα, τα νε­ό­τε­ρα από τα οποία είναι Οκτω­βρια­νή Επα­νά­στα­ση και η Επα­νά­στα­ση της Κού­βας (1978), Φι­ντέλ (1987).

Ο ηγέ­της της Κού­βας, Φι­ντέλ Κά­στρο υπε­βλή­θη σε εγ­χεί­ρη­ση στο έντε­ρο, καθώς έπα­σχε από καρ­κί­νο, στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ση­μείο, στις 31 Ιου­λί­ου 2006 και με­τα­βί­βα­σε προ­σω­ρι­νά την εξου­σία στον αδελ­φό του, Ραούλ Κά­στρο. Στις 19 Φε­βρουα­ρί­ου του 2008, έπει­τα από μισό αιώνα στο τι­μό­νι της Κού­βας, ο Κά­στρο ανα­κοί­νω­σε την ορι­στι­κή πα­ραί­τη­σή του.

Ση­μα­ντι­κοί σταθ­μοί στη ζωή του

1926: Στις 13 Αυ­γού­στου γεν­νή­θη­κε στο Μπι­ράν (νο­τιο­α­να­το­λι­κό της Κού­βας)

1931-1945: Μα­θή­τευ­σε σε Σχο­λείο Ιη­σου­ϊ­τών

1945: Ει­σά­γε­ται στη Νο­μι­κή Σχολή του Πα­νε­πι­στη­μί­ου της Αβά­νας

1946: Εκ­φω­νεί τον πρώτο του λόγο ως πο­λι­τι­κός ηγέ­της για να δια­μαρ­τυ­ρη­θεί για την αύ­ξη­ση των ει­σι­τη­ρί­ων στα λε­ω­φο­ρεία.

1948: Στις 12 Οκτω­βρί­ου πα­ντρεύ­τη­κε τη Μίρτα Ντίαζ-Μπα­λάρτ

1950: Παίρ­νει το δι­δα­κτο­ρι­κό του δί­πλω­μα στο Αστι­κό δί­καιο και το πτυ­χίο του στο Δι­πλω­μα­τι­κό και προ­ξε­νι­κό δί­καιο από τη Νο­μι­κή σχολή της Αβά­νας

1952: Στις 10 Μαρ­τί­ου, λίγο μετά το πρα­ξι­κό­πη­μα του στρα­τη­γού Φουλ­χέν­σιο Μπα­τί­στα, ορ­γά­νω­σε ένα πα­ρά­νο­μο ένο­πλο κί­νη­μα

1953: Στις 26 Ιου­λί­ου ο Κά­στρο μαζί με τους αντάρ­τες του επι­τί­θε­νται σε στρα­τώ­να της Μον­κά­δα. Την 1η Αυ­γού­στου ο Κά­στρο συ­νε­λή­φθη και κα­τα­δι­κά­στη­κε σε φυ­λά­κι­ση 15 ετών στο νησί των Πεύ­κων στον Ει­ρη­νι­κό, μαζί με τον αδελ­φό του Ραούλ

1955: Ο Μπα­τί­στα απέ­νει­με αμνη­στία στον Φι­ντέλ, ο οποί­ος στις 12 Ιου­νί­ου ίδρυ­σε το Κί­νη­μα της 26ης Ιου­λί­ου. Εξό­ρι­στος στο Με­ξι­κό, γνώ­ρι­σε τον Αρ­γε­ντι­νό Ερ­νέ­στο «Τσε» Γκε­βά­ρα

1956: Στις 2 Δε­κεμ­βρί­ου ο Κά­στρο με τους άν­δρες του κα­τέ­φτα­σαν στην Κούβα με το γιοτ «Γκράν­μα». Ύστε­ρα από σφο­δρές μάχες με τον στρα­τό, ο Κά­στρο και άλλοι 16 επι­ζώ­ντες κα­τέ­λα­βαν τη Σιέρ­ρα Μα­έ­στρα

1959: Την 1η Ια­νουα­ρί­ου ο Μπα­τί­στα διέ­φυ­γε στο εξω­τε­ρι­κό καθώς η επα­νά­στα­ση πλη­σί­α­ζε τη νίκη. Στις 8 του ίδιου μήνα ο Κά­στρο έφτα­σε θριαμ­βευ­τι­κά στην Αβάνα

1960: Εθνι­κο­ποιεί τις 166 αμε­ρι­κά­νι­κες επι­χει­ρή­σεις που πα­ρέ­μει­ναν στην Κούβα.

1961: Στις 3 Ια­νουα­ρί­ου δια­κό­πη­καν οι δι­πλω­μα­τι­κές σχέ­σεις με την Ουά­σιγ­κτον. Στις 16 Απρι­λί­ου ο Κά­στρο δια­κή­ρυ­ξε τον «σο­σια­λι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα» της επα­νά­στα­σης

1961: Στις 17-19 Απρι­λί­ου έγινε ανε­πι­τυ­χής προ­σπά­θεια από­βα­σης 1.400 αντι­κα­θε­στω­τι­κών στον Κόλπο των χοί­ρων

1962: Στις 22 ως τις 28 Οκτω­βρί­ου η «κρίση των πυ­ραύ­λων» έφερε αντι­μέ­τω­πες τις ΗΠΑ και τη Σο­βιε­τι­κή Ένωση

1965: Στις 2 Οκτω­βρί­ου ιδρύ­θη­κε το Κομ­μου­νι­στι­κό Κόμμα της Κού­βας

1980: Τον Μάιο, ο Κά­στρο έδωσε τη δυ­να­τό­τη­τα σε όσους Κου­βα­νούς επι­θυ­μού­σαν να εγκα­τα­λεί­ψουν το νησί, με απο­τέ­λε­σμα να φύ­γουν πε­ρί­που 125.000 άν­θρω­ποι

1989: Στις 13 Ιου­λί­ου ο ήρωας του πο­λέ­μου της Αν­γκό­λα, στρα­τη­γός Αρ­νάλ­ντο Οτσόα, κα­τη­γο­ρή­θη­κε για εμπό­ριο ναρ­κω­τι­κών και εκτε­λέ­στη­κε

1990: Η οι­κο­νο­μία της Κού­βας κα­τέρ­ρευ­σε μετά την πτώση της Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης

1994: Στις 5 Αυ­γού­στου πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στην Αβάνα η πρώτη εξέ­γερ­ση μετά την επα­νά­στα­ση. Υπο­λο­γί­ζε­ται ότι 40.000 Κου­βα­νοί διέ­φυ­γαν στις ΗΠΑ

1998: Στις 21 με 26 Ια­νουα­ρί­ου πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε η ιστο­ρι­κή επί­σκε­ψη του Πάπα Ιω­άν­νη Παύ­λου Β’

2003: 75 αντι­κα­θε­στω­τι­κοί συ­νε­λή­φθη­σαν τον Μάρ­τιο

2006: Ο Φι­ντέλ Κά­στρο με­τα­βί­βα­σε προ­σω­ρι­νά την εξου­σία στο νε­ό­τε­ρο αδελ­φό του Ραούλ Κά­στρο

2008: Ανα­κοι­νώ­νει την επί­ση­μη απο­χώ­ρη­σή του από την ηγε­σία της Κού­βας.

Zougla.gr