ΕΙΔΗΣΕΙΣ

FT: Άδικο να ζητούν από την Ελλάδα πλεονάσματα 3,5%

news room 3 λεπτά ανάγνωση
Βουλή

Θέση στη διελ­κυ­στίνδα για το ελλη­νικό χρέος παίρ­νουν οι Financial Times. Τονί­ζουν ότι το ΔΝΤ ορθά επι­μέ­νει σε χαλά­ρωση των στόχων για τα πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα και χαρα­κτη­ρί­ζουν «αντι­πα­ρα­γω­γι­κές και δον­κι­χω­τι­κές» τις απαι­τή­σεις των Ευρω­παίων, που επι­δει­κνύ­ουν «βάναυση επιμονή» στη λιτό­τητα.

Το άρθρο των FT: 

Έχουν περάσει πάνω από έξι χρόνια από τότε που η Ελλάδα, κλυ­δω­νι­ζό­μενη από ένα μεγάλο φορτίο δημό­σιου χρέους, ανα­γκά­στηκε να στραφεί στους εταί­ρους της στην ευρω­ζώνη και στο Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο για μια διάσωση.

Ως το τέλος του έτους, αν οι δανει­στές δεν κατα­φέ­ρουν να κατα­λή­ξουν σε συμ­φω­νία, το ΔΝΤ μπορεί να απο­φα­σί­σει τελικά να απο­χω­ρί­σει από το πρό­γραμμα διά­σω­σης και να αφήσει την Ευρώπη να βάλει η ίδια τάξη στα προ­βλή­ματα της.

Το σημείο τριβής αφορά το αν η Ελλάδα, η οποία έχει ήδη προ­χω­ρή­σει σε τερά­στια δημο­σιο­νο­μική σύσφιξη από τότε που ξεκί­νησε η διάσωση, θα πρέπει να επι­τύ­χει και να δια­τη­ρή­σει ένα ακόμα πολύ φιλό­δοξο στόχο πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος από το 2018 και έπειτα.

Το ΔΝΤ τάσ­σε­ται, ορθά, ενάντια στην πρόταση αυτή. Μια τέτοια πολι­τική θα δημιουρ­γούσε τον κίνδυνο να κατα­πνί­ξει μια εκκο­λα­πτό­μενη ανά­καμψη της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας και να μετα­θέ­σει για αργό­τερα την μείωση του βάρους του χρέους.

Το Ταμείο έχει επίσης δίκιο ότι η Ελλάδα χρειά­ζε­ται πιθα­νό­τατα περαι­τέρω ελά­φρυνση του χρέους, είτε με δια­γραφή της ονο­μα­στι­κής αξίας ή με μείωση της καθαρής παρού­σας αξίας μέσω αλλαγών στις ωρι­μάν­σεις και τα επι­τό­κια, για να κατα­φέ­ρει να βγει από τη σημε­ρινή δύσκολη θέση.

Συνο­λικά, το Ταμείο έχει δια­δρα­μα­τί­σει θετικό ρόλο ως ένας από τους δανει­στές της Ελλάδας. Θα ήταν κρίμα να απο­χω­ρή­σει. Αλλά αν οι κυβέρ­νη­σεις της ευρω­ζώ­νης επι­μεί­νουν στην εφαρ­μογή μη παρα­γω­γι­κών πολι­τι­κών που θα επι­δει­νώ­σουν τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει η Ελλάδα με την βιω­σι­μό­τητα του χρέους και που είναι αντί­θε­τες με την προ­σέγ­γιση τους στη δημο­σιο­νο­μική πολι­τική σε άλλες χώρες της Ε.Ε., το ΔΝΤ θα έχει δίκιο να φύγει.

Το Eurogroup προ­βλέ­πει ότι η Ελλάδα θα επι­τύ­χει πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018. Ένας τέτοιος στόχος μπορεί να είναι εφικτός για ένα έτος, εφόσον υπάρχει αρκετή υπο­κεί­μενη δυνα­μική στην οικο­νο­μία. Αλλά το να συνε­χί­σει να τον επι­τυγ­χά­νει «για το μεσο­πρό­θε­σμο διά­στημα», όπως προ­βλέ­πει το σχέδιο, είναι σίγουρα δον­κι­χω­τικόγια μια οικο­νο­μία με χαμηλό ρυθμό ανά­πτυ­ξης και εύθραυ­στη επι­χει­ρη­μα­τική και κατα­να­λω­τική εμπι­στο­σύνη.

Μια προ­σε­κτική, καλά ζυγι­σμένη προ­σαρ­μογή για να επι­στρέ­ψει η κυβέρ­νηση στη βιω­σι­μό­τητα, είναι ένα ζήτημα. Αλλά είναι κάτι εντελώς δια­φο­ρε­τικό η βάναυση επιμονή στην επί­τευξη πλε­ο­να­σμά­των για πολλά χρόνια.

Η ελλη­νική οικο­νο­μία έχει ανα­πτυ­χθεί για δύο δια­δο­χικά τρίμηνα: δεν πρό­κει­ται για μια τόσο σημα­ντική ώθηση ώστε να είναι κανείς βέβαιος ότι θα αντέξει μια αέναη δημο­σιο­νο­μική περι­στολή.

Η κατά­σταση είναι αρκετά αλλό­κοτη για την ευρω­ζώνη για δύο λόγους.

Πρώτον, η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή αρχίζει να κινεί­ται στα­διακά προς τη θέση ότι η δημο­σιο­νο­μική πολι­τική πρέπει να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για να στη­ρί­ξει την ανά­πτυξη, ειδικά στις χώρες που έχουν το δημο­σιο­νο­μικό περι­θώ­ριο. Ακόμα και για ελλειμ­μα­τι­κές χώρες όπως η Ισπανία και η Πορ­το­γα­λία, η Επι­τροπή ανα­γνώ­ρισε σοφά ότι δεν έχει οικο­νο­μικό ή πολι­τικό νόημα να προ­σπα­θή­σει να τους επι­βά­λει ένα αντι­πα­ρα­γω­γικό δημο­σιο­νο­μικό σφίξιμο. Οπότε το να συνε­χί­ζει να επι­μέ­νει στην λιτό­τητα στην Ελλάδα φαί­νε­ται αυθαί­ρετο και άδικο.

Δεύ­τε­ρον, παρά την αλλερ­γία τους απέ­να­ντι στην δημο­σιο­νο­μική χαλα­ρό­τητα, αρκετές κυβερ­νή­σεις της ευρω­ζώ­νης, ειδικά η Γερ­μα­νία, τάσ­σο­νται με θέρμη υπέρ της παρα­μο­νής του ΔΝΤ στο πρό­γραμμα διά­σω­σης εξαι­τίας της αξιο­πι­στίας που φέρνει η παρου­σία του. Αν το Ταμείο δεν κάνει πίσω, όπως θα όφειλε, το Βερο­λίνο θα πρέπει να δια­λέ­ξει ανάμεσα στην συμ­με­τοχή του ΔΝΤ και στη δια­τή­ρηση του στόχου του 3,5% για το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα της Ελλάδας.

Η Γερ­μα­νία, η οποία δεν έχει επι­δεί­ξει την ανάλογη δέσμευση στην χρήση της δημο­σιο­νο­μι­κής πολι­τι­κής για τη στήριξη της ανά­πτυ­ξης, πρέπει να δια­λέ­ξει με μεγάλη προσοχή. Η απο­μά­κρυνση του ΔΝΤ από την διάσωση της Ελλάδας, δεδο­μέ­νου ότι οι δανει­στές του επί­ση­μου τομέα θα συνε­χί­σουν να εμπλέ­κο­νται στη χώρα για δεκα­ε­τίες, θα ήταν ένα βήμα προς τα πίσω, τόσο όσον αφορά τις άμεσες επι­λο­γές μέτρων, όσο και στην ποιό­τητα της λήψης απο­φά­σεων μακρο­πρό­θε­σμα.

Η Ε.Ε. έχει ορθά υιο­θε­τή­σει μια πιο ισορ­ρο­πη­μένη στάση τελευ­ταία στα δημο­σιο­νο­μικά ελλείμ­ματα κρατών μελών. Η αλλαγή αυτή πρέπει να εφαρ­μο­στεί και στην Ελλάδα.

Μετά­φραση: euro2day.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.