FT: Άδικο να ζητούν από την Ελλάδα πλεονάσματα 3,5%

Θέση στη διελ­κυ­στίν­δα για το ελ­λη­νι­κό χρέος παίρ­νουν οι Financial Times. Το­νί­ζουν ότι το ΔΝΤ ορθά επι­μέ­νει σε χα­λά­ρω­ση των στό­χων για τα πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα και χα­ρα­κτη­ρί­ζουν «αντι­πα­ρα­γω­γι­κές και δον­κι­χω­τι­κές» τις απαι­τή­σεις των Ευ­ρω­παί­ων, που επι­δει­κνύ­ουν «βά­ναυ­ση επι­μο­νή» στη λι­τό­τη­τα.

Το άρθρο των FT: 

Έχουν πε­ρά­σει πάνω από έξι χρό­νια από τότε που η Ελ­λά­δα, κλυ­δω­νι­ζό­με­νη από ένα με­γά­λο φορ­τίο δη­μό­σιου χρέ­ους, ανα­γκά­στη­κε να στρα­φεί στους εταί­ρους της στην ευ­ρω­ζώ­νη και στο Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο για μια διά­σω­ση.

Ως το τέλος του έτους, αν οι δα­νει­στές δεν κα­τα­φέ­ρουν να κα­τα­λή­ξουν σε συμ­φω­νία, το ΔΝΤ μπο­ρεί να απο­φα­σί­σει τε­λι­κά να απο­χω­ρί­σει από το πρό­γραμ­μα διά­σω­σης και να αφή­σει την Ευ­ρώ­πη να βάλει η ίδια τάξη στα προ­βλή­μα­τα της.

Το ση­μείο τρι­βής αφορά το αν η Ελ­λά­δα, η οποία έχει ήδη προ­χω­ρή­σει σε τε­ρά­στια δη­μο­σιο­νο­μι­κή σύ­σφι­ξη από τότε που ξε­κί­νη­σε η διά­σω­ση, θα πρέ­πει να επι­τύ­χει και να δια­τη­ρή­σει ένα ακόμα πολύ φι­λό­δο­ξο στόχο πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος από το 2018 και έπει­τα.

Το ΔΝΤ τάσ­σε­ται, ορθά, ενά­ντια στην πρό­τα­ση αυτή. Μια τέ­τοια πο­λι­τι­κή θα δη­μιουρ­γού­σε τον κίν­δυ­νο να κα­τα­πνί­ξει μια εκ­κο­λα­πτό­με­νη ανά­καμ­ψη της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας και να με­τα­θέ­σει για αρ­γό­τε­ρα την μεί­ω­ση του βά­ρους του χρέ­ους.

Το Τα­μείο έχει επί­σης δίκιο ότι η Ελ­λά­δα χρειά­ζε­ται πι­θα­νό­τα­τα πε­ραι­τέ­ρω ελά­φρυν­ση του χρέ­ους, είτε με δια­γρα­φή της ονο­μα­στι­κής αξίας ή με μεί­ω­ση της κα­θα­ρής πα­ρού­σας αξίας μέσω αλ­λα­γών στις ωρι­μάν­σεις και τα επι­τό­κια, για να κα­τα­φέ­ρει να βγει από τη ση­με­ρι­νή δύ­σκο­λη θέση.

Συ­νο­λι­κά, το Τα­μείο έχει δια­δρα­μα­τί­σει θε­τι­κό ρόλο ως ένας από τους δα­νει­στές της Ελ­λά­δας. Θα ήταν κρίμα να απο­χω­ρή­σει. Αλλά αν οι κυ­βέρ­νη­σεις της ευ­ρω­ζώ­νης επι­μεί­νουν στην εφαρ­μο­γή μη πα­ρα­γω­γι­κών πο­λι­τι­κών που θα επι­δει­νώ­σουν τα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζει η Ελ­λά­δα με την βιω­σι­μό­τη­τα του χρέ­ους και που είναι αντί­θε­τες με την προ­σέγ­γι­ση τους στη δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή σε άλλες χώρες της Ε.Ε., το ΔΝΤ θα έχει δίκιο να φύγει.

Το Eurogroup προ­βλέ­πει ότι η Ελ­λά­δα θα επι­τύ­χει πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018. Ένας τέ­τοιος στό­χος μπο­ρεί να είναι εφι­κτός για ένα έτος, εφό­σον υπάρ­χει αρ­κε­τή υπο­κεί­με­νη δυ­να­μι­κή στην οι­κο­νο­μία. Αλλά το να συ­νε­χί­σει να τον επι­τυγ­χά­νει «για το με­σο­πρό­θε­σμο διά­στη­μα», όπως προ­βλέ­πει το σχέ­διο, είναι σί­γου­ρα δον­κι­χω­τι­κόγια μια οι­κο­νο­μία με χα­μη­λό ρυθμό ανά­πτυ­ξης και εύ­θραυ­στη επι­χει­ρη­μα­τι­κή και κα­τα­να­λω­τι­κή εμπι­στο­σύ­νη.

Μια προ­σε­κτι­κή, καλά ζυ­γι­σμέ­νη προ­σαρ­μο­γή για να επι­στρέ­ψει η κυ­βέρ­νη­ση στη βιω­σι­μό­τη­τα, είναι ένα ζή­τη­μα. Αλλά είναι κάτι εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κό η βά­ναυ­ση επι­μο­νή στην επί­τευ­ξη πλε­ο­να­σμά­των για πολλά χρό­νια.

Η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία έχει ανα­πτυ­χθεί για δύο δια­δο­χι­κά τρί­μη­να: δεν πρό­κει­ται για μια τόσο ση­μα­ντι­κή ώθηση ώστε να είναι κα­νείς βέ­βαιος ότι θα αντέ­ξει μια αέναη δη­μο­σιο­νο­μι­κή πε­ρι­στο­λή.

Η κα­τά­στα­ση είναι αρ­κε­τά αλ­λό­κο­τη για την ευ­ρω­ζώ­νη για δύο λό­γους.

Πρώ­τον, η Ευ­ρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή αρ­χί­ζει να κι­νεί­ται στα­δια­κά προς τη θέση ότι η δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή πρέ­πει να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για να στη­ρί­ξει την ανά­πτυ­ξη, ει­δι­κά στις χώρες που έχουν το δη­μο­σιο­νο­μι­κό πε­ρι­θώ­ριο. Ακόμα και για ελ­λειμ­μα­τι­κές χώρες όπως η Ισπα­νία και η Πορ­το­γα­λία, η Επι­τρο­πή ανα­γνώ­ρι­σε σοφά ότι δεν έχει οι­κο­νο­μι­κό ή πο­λι­τι­κό νόημα να προ­σπα­θή­σει να τους επι­βά­λει ένα αντι­πα­ρα­γω­γι­κό δη­μο­σιο­νο­μι­κό σφί­ξι­μο. Οπότε το να συ­νε­χί­ζει να επι­μέ­νει στην λι­τό­τη­τα στην Ελ­λά­δα φαί­νε­ται αυ­θαί­ρε­το και άδικο.

Δεύ­τε­ρον, παρά την αλ­λερ­γία τους απέ­να­ντι στην δη­μο­σιο­νο­μι­κή χα­λα­ρό­τη­τα, αρ­κε­τές κυ­βερ­νή­σεις της ευ­ρω­ζώ­νης, ει­δι­κά η Γερ­μα­νία, τάσ­σο­νται με θέρμη υπέρ της πα­ρα­μο­νής του ΔΝΤ στο πρό­γραμ­μα διά­σω­σης εξαι­τί­ας της αξιο­πι­στί­ας που φέρ­νει η πα­ρου­σία του. Αν το Τα­μείο δεν κάνει πίσω, όπως θα όφει­λε, το Βε­ρο­λί­νο θα πρέ­πει να δια­λέ­ξει ανά­με­σα στην συμ­με­το­χή του ΔΝΤ και στη δια­τή­ρη­ση του στό­χου του 3,5% για το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα της Ελ­λά­δας.

Η Γερ­μα­νία, η οποία δεν έχει επι­δεί­ξει την ανά­λο­γη δέ­σμευ­ση στην χρήση της δη­μο­σιο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής για τη στή­ρι­ξη της ανά­πτυ­ξης, πρέ­πει να δια­λέ­ξει με με­γά­λη προ­σο­χή. Η απο­μά­κρυν­ση του ΔΝΤ από την διά­σω­ση της Ελ­λά­δας, δε­δο­μέ­νου ότι οι δα­νει­στές του επί­ση­μου τομέα θα συ­νε­χί­σουν να εμπλέ­κο­νται στη χώρα για δε­κα­ε­τί­ες, θα ήταν ένα βήμα προς τα πίσω, τόσο όσον αφορά τις άμε­σες επι­λο­γές μέ­τρων, όσο και στην ποιό­τη­τα της λήψης απο­φά­σε­ων μα­κρο­πρό­θε­σμα.

Η Ε.Ε. έχει ορθά υιο­θε­τή­σει μια πιο ισορ­ρο­πη­μέ­νη στάση τε­λευ­ταία στα δη­μο­σιο­νο­μι­κά ελ­λείμ­μα­τα κρα­τών μελών. Η αλ­λα­γή αυτή πρέ­πει να εφαρ­μο­στεί και στην Ελ­λά­δα.

Με­τά­φρα­ση: euro2day.gr