Αντί επετείου…

Κάθε χρόνο η ίδια αίσθηση. Μια στυφή μελαγ­χο­λία σαν ξημε­ρώ­νει 17 Νοεμ­βρίου. Δηλώ­σεις, στε­φά­νια, δια­γω­νι­σμοί των οργα­νώ­σεων για το πρώτο τραπεζάκι- πίστα, τσίκνα από τα «βρώμικα», βιο­μη­χα­νία γαρυ­φάλ­λων ίδια μ’ αυτά που το βράδυ γίνο­νταν ιπτά­μενα στα σκυ­λά­δικα. Βιο­μη­χα­νία «μνήμης»… Προ­δο­μέ­νες νεό­τη­τες που έγιναν με τα χρόνια ένας ανε­παί­σθη­τος λεκές σε υπουρ­γι­κές γρα­βά­τες, δηλώ­σεις copy – paste από αδιά­θετα μπαλ­κο­νά­των λόγων, εκκω­φα­ντικά τίποτα που στήνουν χρόνια τώρα παρε­λά­σεις πλήξης με επα­να­στα­τική εσανς από τα σαλόνια των μετα­πτυ­χια­κών τους. Αφίσες, συν­θή­ματα, πανό …, μολότοφ, κρότου- λάμψης, δακρυ­γόνα, ματω­μένα πρόσωπα, καμένοι κάδοι, ΜΑΤ, κατά­ληψη, συλ­λή­ψεις… τα συνερ­γεία του Δήμου. «Η κίνηση στην Πατη­σίων έχει απο­κα­τα­στα­θεί… να περά­σουμε τώρα σε άλλες ειδή­σεις»…

Που χάσαμε το νόημα, την ιδέα, το δρόμο που χάραξε εκείνος ο Νοέμ­βρης; Πως μπο­ρούμε φέτος, να κοι­τά­ξουμε , μήπως από την Πατη­σίων ή από τη Στουρ­νάρη εμφα­νι­στεί εκείνο το άγριο πνεύμα του ’73 και μας μετα­λα­μπα­δεύ­σει κάτι από την πυρ­κα­γιά κι από το θάμπος του; Να αισθαν­θούμε πως «τίποτε δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή»; Κοιτάς τα παιδιά σου. Κι αυτά σε κοιτούν μέρα με τη μέρα να εγκα­τα­λεί­πεις τον συναι­σθη­μα­τικό σου πλούτο, τον ρομα­ντι­σμό σου, τις ιδέες σου, να ασπά­ζε­σαι την «ιδε­ο­λο­γία» του χρή­μα­τος (με όλα τα μέσα …), τον άκρατο κατα­να­λω­τι­σμό.Την μεταλ­λαξή σου! Εξουσία, χρήμα, δόξα…Κάθε ένα χωριστά κι όλα μαζί η μετάλ­λαξή σου Εσβησε η σπίθα απ’ τα μάτια σου. Μην κοι­τά­ξεις…Δεν θα’ρθει εκείνο το άγριο πνεύμα του ’73 τότε που “Η πλατεία ήταν γεμάτη, με το νόημα που `χει κάτι απ’ τις φωτιές”.«Εμείς η γενιά της μηδε­νι­κής ενοχής. Εμείς του ’60 οι εκδρο­μείς… «Τι φταίνε τώρα οι μαύροι κυβερ­νώ­ντες, οι Κάππα, τα ΠΑΣΟΚ και τα Νου Δου; Εμείς το εμφυ­σή­σαμε το νέφος που εντός του επω­ά­σθη­καν όλοι αυτοί, εμείς με τις αιώνιες τις δυσθυ­μίες μας με το κενό και με το αμφι­σβητώ σαν πετρω­μέ­νοι μέσα στο καθι­στικό…”