Υπόκλιση στον κορυφαίο Σιδηρόπουλο

Πριιν ξε­κι­νή­σει το πρω­τά­θλη­μα, ο Ολυ­μπια­κός ήταν ο χει­ρό­τε­ρος των διεκ­δι­κη­τών του τί­τλου. Μόλις έχασε στην AEL FC Arena, “επι­τέ­λους εί­χα­με πρω­τά­θλη­μα”, αλλά και φυ­σι­κά “δεν μπο­ρούν τα παι­διά με 50% – 50% διαι­τη­σία”. Όταν όμως η αλή­θεια βγήκε στο χορ­τά­ρι, η Super League έγινε πάλι… “σάπια”.

Ας τα πά­ρου­με όμως ένα – ένα. Το βράδυ της Κυ­ρια­κής ο Ολυ­μπια­κός μοί­ρα­σε απα­ντή­σεις προς πάσα κα­τεύ­θυν­ση. Είναι θέμα αντί­λη­ψης και στοι­χειώ­δους νοη­μο­σύ­νης του κα­θέ­να αν τα έλαβε, τα με­λέ­τη­σε και τα κα­τα­νό­η­σε. Είναι στο χέρι του κα­θέ­να πάντα αν θέλει να ζει στην πλάνη ή στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, όσο σκλη­ρή ή μη… συμ­φέ­ρου­σα είναι πολ­λές φορές.

Τί­πο­τε πα­ρα­πά­νω δεν έκανε ο Ολυ­μπια­κός κό­ντρα στον Πα­να­θη­ναϊ­κό, από το να απο­δεί­ξει ότι είναι απλά κα­λύ­τε­ρος. Πολύ κα­λύ­τε­ρος θα έλεγα. Του­λά­χι­στον αυτή την εποχή. Γιατί το τε­λι­κό 3-0, δεν αντι­κα­το­πτρί­ζει την πραγ­μα­τι­κή δια­φο­ρά των ομά­δων. Είναι με­γα­λύ­τε­ρη. Αδι­κεί το σκορ τους Πει­ραιώ­τες, κο­λα­κεύ­ει αφά­ντα­στα τους “πρά­σι­νους”. Που βρή­καν πραγ­μα­τι­κό κα­τα­φύ­γιο στην σφυ­ρί­χτρα του Τάσου Σι­δη­ρό­που­λου και γλί­τω­σαν έναν πρω­το­φα­νή δια­συρ­μό. Αλλά εί­πα­με, ένα – ένα.

ΕΔΕΙ­ΞΕ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΛΜΗ Ο ΣΤΡΑ­ΜΑ­ΤΣΟ­ΝΙ

Μόλις έγινε γνω­στή η 11άδα του “τρι­φυλ­λιού”, μέχρι και… θριαμ­βο­λο­γί­ες του στυλ “δεν μα­σά­ει ο Ιτα­λός, φουλ επι­θε­τι­κός ο ΠΑΟ στο Φά­λη­ρο, φουλ για τη νίκη”, εί­χα­με. Ναι σωστά, όταν δεν μπο­ρείς να δια­βά­σεις πίσω από τις γραμ­μές, έτσι είναι. Μόνο που αυτό το 4-2-3-1 (που πε­ρισ­σό­τε­ρο με 4-4-2 σε ρόμβο έμοια­ζε όταν έβγαι­νε στην επί­θε­ση ο Πα­να­θη­ναϊ­κός), με μπακ τους Κου­λι­μπα­λί, Γουα­κά­σο και τους Λε­ντέ­σμα, Ζέκα, Βι­για­φά­νιες, Ιμπάρ­μπο, Εμπο­κού και Λέτο από τη μέση και μπρο­στά, ήταν μάλ­λον μια πο­δο­σφαι­ρι­κή πα­ρα­δο­χή της κα­τω­τε­ρό­τη­τας των “πρα­σί­νων” ωραία κα­μου­φλα­ρι­σμέ­νη με το αί­σθη­μα της τόλ­μης.

Η αλή­θεια είναι πώς όταν δεν έχεις κάτι να χά­σεις, φω­νά­ζεις “αέρα” και βγαί­νεις στη μάχη. Άτα­κτα, άναρ­χα, όσους φάμε μέχρι να μας φάνε. Αν νιώ­θεις ισχυ­ρός, σί­γου­ρος ή σε κάθε πε­ρί­πτω­ση ανώ­τε­ρος από τον αντί­πα­λο σου, τότε πε­ρι­μέ­νεις την κα­τάλ­λη­λη στιγ­μή για να του δώ­σεις ένα τε­λειω­τι­κό χτύ­πη­μα. Ο Στρα­μα­τσό­νι γνω­ρί­ζο­ντας πολύ καλά την αλή­θεια, κα­τά­λα­βε ότι μόνο με έναν πο­δο­σφαι­ρι­κό πα­ρα­λο­γι­σμό θα μπο­ρού­σε να πε­τύ­χει κάτι. Τα υπό­λοι­πα είναι για λαϊκή κα­τα­νά­λω­ση.

ΤΡΙΑ­ΞΟ­ΝΙ­ΚΟΣ ΟΛΥ­ΜΠΙΑ­ΚΟΣ

Μόλις οι Πει­ραιώ­τες αντι­λή­φθη­καν τι ακρι­βώς και με ποιον τρόπο επι­χει­ρού­σε να κάνει το “κόλπο γκρό­σο” ο Πα­να­θη­ναϊ­κός, προ­σαρ­μό­στη­καν και είχαν εύ­κο­λο έργο. Ευ­τύ­χη­σαν είναι η αλή­θεια να έχουν τον άξονα τους σε εξαι­ρε­τι­κή βρα­διά. Ο Μπο­τία γρά­φει την δική του ρα­ψω­δία στο δί­λε­πτο 20′ – 21′, ισο­πε­δώ­νο­ντας δις τον Λέτο στις δύο πε­ριο­χές. Μι­λι­βό­γε­βιτς και Μαρ­τίνς βγά­ζουν στο χορ­τά­ρι σκλη­ρά­δα, δυ­να­μι­σμό και πάνω απ’ όλα ποιό­τη­τα.

Ο Φορ­τού­νης… γε­λά­ει με την από­φα­ση Στρα­μα­τσό­νι να το­πο­θε­τή­σει τον Λε­ντέ­σμα στα μέτρα που κι­νεί­ται και γλι­στρά­ει μα­ε­στρι­κά ανά­με­σα στα κενά. Ο Ιντέ­γε κάνει τους Μο­λέ­ντο και Κου­τρου­μπή να τρέ­χουν και να μην φτά­νουν.

Ο Μπέ­ντο βλέ­πο­ντας το επι­θε­τι­κό σχήμα του Πα­να­θη­ναϊ­κού, τρί­βει τα χέρια του. Δεν μπο­ρού­σε με αυ­τούς τους παί­κτες να αμυν­θεί χα­μη­λά ο αντί­πα­λος του, μόνο παίρ­νο­ντας μέτρα. Μετά το 1-0, ο Πορ­το­γά­λος αφή­νει την κα­το­χή στους “πρά­σι­νους” (49% – 51% στο ημί­χρο­νο) γιατί ξέρει ότι η ομάδα του μπο­ρεί γρή­γο­ρα να βρει δεύ­τε­ρο τέρμα σε παι­χνί­δι αντί­δρα­σης. Και κάπως έτσι έρ­χε­ται το ονει­ρι­κό 2-0.

Ο Μι­λι­βό­γε­βιτς κλέ­βει από τον Βι­για­φά­νιες. Ο Ρέ­τσος δίνει στον Φορ­τού­νη που κι­νεί­ται στην πλάτη του Λε­ντέ­σμα. Ο Κου­λι­μπα­λί κάνει να κλεί­σει και ο Σεμπά το δια­βά­ζει φεύ­γο­ντας στον χώρο. Ο Βρα­ζι­λιά­νος παίρ­νει την πάσα του Φορ­τού­νη και βλέ­πει απέ­να­ντι τον Ελιου­νού­σι να φεύ­γει με χίλια σε… αφύ­λα­κτη διά­βα­ση. Γλυκό χτύ­πη­μα του Νορ­βη­γού, επι­σφρά­γι­σμα ενός κα­τα­πλη­κτι­κού τέρ­μα­τος – απο­θέ­ω­ση του απλού πο­δο­σφαί­ρου.

Ο… ΧΕΙ­ΡΟ­ΤΕ­ΡΟΣ

Έχο­ντας βγά­λει το πιο ζό­ρι­κο πρό­γραμ­μα από όλους φτά­νο­ντας στις αρχές Νο­εμ­βρί­ου, ο Ολυ­μπια­κός είναι στο +7 από τους διώ­κτες του και πι­θα­νό­τα­τα ο μο­να­δι­κός που έχει θέσει ρε­α­λι­στι­κές βά­σεις για να συ­νε­χί­σει σε ευ­ρω­παϊ­κά μο­νο­πά­τια.

Αυτός, που είχε την… χει­ρό­τε­ρη μοίρα από όλους πριν ξε­κι­νή­σει η σεζόν, ψά­χνει ενα­γω­νί­ως αντί­πα­λο αλλά δεν βρί­σκει. Με πα­ντο­μί­μα μπάλα δεν παί­ζε­ται και οι επί­δο­ξοι συν­διεκ­δι­κη­τές του τί­τλου για την ώρα μόνο στα λόγια και την θε­ω­ρία κερ­δί­ζουν τον Ολυ­μπια­κό. Όταν φτά­νει η ώρα των απο­δεί­ξε­ων στον αγω­νι­στι­κό χώρο, το απο­τέ­λε­σμα δεν τους δι­καιώ­νει. Μάλ­λον απο­γοη­τευ­τι­κό είναι.

Είχα γρά­ψει και μετά την ΑΕΚ, ότι για να γκρε­μί­σεις τον Ολυ­μπια­κό από την κο­ρυ­φή οφεί­λεις πρώτα να τον σε­βα­στείς. Αν δεν το κά­νεις, τα απο­τε­λέ­σμα­τα είναι αυτά που βλέ­πουν όλοι. Με το τε­λι­κό 3-0 κό­ντρα στον Πα­να­θη­ναϊ­κό να είναι ιδιαί­τε­ρα κο­λα­κευ­τι­κό για τους “πρά­σι­νους” και να αδι­κεί τους “ερυ­θρό­λευ­κους”.

Το μα­κρι­νό τα­ξί­δι στο Κα­ζακ­στάν και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο η διαι­τη­σία του Σι­δη­ρό­που­λου, δεν άφη­σαν να φανεί η πραγ­μα­τι­κή δια­φο­ρά των ομά­δων, που είναι με­γα­λύ­τε­ρη από αυτή που εί­δα­με στο Φά­λη­ρο. Δυ­στυ­χώς, γιατί δυ­νη­τι­κά αυτό δεν βοη­θά­ει σε καμία πε­ρί­πτω­ση τον Ολυ­μπια­κό.

ΑΠΟ ΡΕ­ΦΕ­ΡΙ ΤΟΥ ΣΥ­ΣΤΗ­ΜΑ­ΤΟΣ… ΥΠΕΡ­ΣΥ­ΜΠΑ­ΝΤΙ­ΚΟΣ

Ο Τάσος Σι­δη­ρό­που­λος είναι ο διαι­τη­τής που χρέ­ω­ναν γνω­στά κέ­ντρα στο… σύ­στη­μα. Είναι ο διαι­τη­τής της “πα­ρά­γκας” που μας ξε­φτί­λι­ζε στην Ευ­ρώ­πη, κατά δια­βο­λι­κή σύμ­πτω­ση ακρι­βώς στις 6 Νο­εμ­βρί­ου του 2014, σφυ­ρί­ζο­ντας στο Μάν­τσε­στερ Σίτι – ΤΣΣΚΑ Μό­σχας. Έτρω­γε χρέ­ω­μα και ξε­φω­νη­τό.

Τα ίδια γνω­στά κέ­ντρα εσχά­τως έχουν ανα­γά­γει τον Τάσο Σι­δη­ρό­που­λο ως τον κο­ρυ­φαίο διαι­τη­τή που συ­νά­ντη­σε ποτέ το πο­δό­σφαι­ρο στα χρό­νια της ύπαρ­ξης του ως άθλη­μα. Κάτι δεν κολ­λά­ει εδώ προ­φα­νώς αλλά για κά­ποιον άγνω­στο λόγο ου­δείς ανα­ρω­τιέ­ται.

Σφύ­ρι­ξε το ντέρ­μπι του Ολυ­μπια­κού με την ΑΕΚ στο “Γε­ώρ­γιος Κα­ραϊ­σκά­κης”, όπου οι “ερυ­θρό­λευ­κοι” κέρ­δι­σαν με σκορ 3-0 και ο Έλ­λη­νας ρέ­φε­ρι δεν είδε την μπου­νιά του Πα­τί­το στον Φι­γκέι­ρας, σε φάση που έγινε στα 6-7 μέτρα από την ευ­θεία του. Όπως δεν την είδε και ο πρώ­τος βοη­θός του.

Ο Σι­δη­ρό­που­λος που άφησε ατι­μώ­ρη­τα ουκ ολίγα σκλη­ρά μαρ­κα­ρί­σμα­τα των “κι­τρι­νό­μαυ­ρων” (Χρι­στο­δου­λό­που­λος σε Ντε λα Μπέ­για, Γιό­χαν­σον σε Μι­λι­βό­γε­βιτς, Πα­τί­το σε Φι­γκέι­ρας στο πρώτο ημί­χρο­νο, Λα­μπρό­που­λος σε Φορ­τού­νη, όλα για κάρτα – αντί­θε­τα αστεία αυτή που δεί­χνει σε Μπο­τία), ακού­γο­ντας… ευ­λα­βι­κά τις συ­νε­χείς δια­μαρ­τυ­ρί­ες τους.

Δεν κα­τα­λα­βαί­νω από που πη­γά­ζει το “καλή η διαι­τη­σία του Σι­δη­ρό­που­λου” στο ντέρ­μπι με τον Πα­να­θη­ναϊ­κό. Και κα­τα­νοώ ότι δεν παίρ­νει την δη­μο­σιό­τη­τα που της ανα­λο­γεί εξαι­τί­ας του άνε­του 3-0 που επι­βλή­θη­κε ο Ολυ­μπια­κός.

Υπάρ­χουν όμως μια σειρά από φά­σεις, όπου ο ρέ­φε­ρι του ντέρ­μπι έχει δεί­ξει ξε­κά­θα­ρη εύ­νοια στους “πρά­σι­νους”. Η ανοχή του όταν οι παί­κτες του “τρι­φυλ­λιού” τον πή­γαι­ναν κα­ρο­τσά­κι, υπο­δει­κνύ­ο­ντας του τι πρέ­πει να σφυ­ρί­ξει, πα­ροι­μιώ­δης. Οι Λέτο, Ζέκα, Βι­για­φά­νιες, Κου­τρου­μπής από το πρώτο λεπτό δια­μαρ­τύ­ρο­νται, βρί­ζουν, γκρι­νιά­ζουν.

Ο Μο­λέ­ντο μένει στο ματς με προ­κλη­τι­κό τρόπο. Ούτε δεύ­τε­ρη κί­τρι­νη είδε για το κρά­τη­μα στον Σεμπά που έφευ­γε μόνος για το 4-0 (δεν σφύ­ρι­ξε καν φάουλ γιατί σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση θα ήταν υπο­χρε­ω­μέ­νος να δεί­ξει την κάρτα), ούτε στην αγκω­νιά που ρί­χνει στην ενα­έ­ρια μο­νο­μα­χία από πίσω στον Καρ­ντό­σο.

Ο Κου­τρου­μπής πα­τά­ει από το πλάι και με τις τάπες τον αστρά­γα­λο του Μαρ­τίνς και μά­λι­στα πα­ρα­τε­τα­μέ­να (έφυγε και το πα­πού­τσι του Πορ­το­γά­λου), την στιγ­μή που η μπάλα έχει φύγει από τον παί­κτη του Ολυ­μπια­κού.

Η μπάλα έχει ήδη φύγει δεξιά από το δεξί πόδι του Μαρ­τίνς και στη συ­νέ­χεια της φάσης ο Κου­τρου­μπής ση­μα­δεύ­ει με τις τάπες τον αστρά­γα­λο στο αρι­στε­ρό πόδι (αυτό που στη­ρί­ζε­ται ο παί­κτης…) του Πορ­το­γά­λου

Ο Λέτο σε μο­νο­μα­χία του με τον Φι­γκέι­ρας χτυ­πά­ει με το αρι­στε­ρό του χέρι στο πρό­σω­πο τον Πορ­το­γά­λο και τη στιγ­μή που πάλι η μπάλα έχει απο­μα­κρυν­θεί. Εκτός φάσης δη­λα­δή. Ο Αρ­γε­ντί­νος έχει βγά­λει το παι­χνί­δι χωρίς κάρτα. Legendary. Ο Σι­δη­ρό­που­λος απηύ­δη­σε και ο ίδιος κά­ποια στιγ­μή. Αφού του έχει χα­ρι­στεί 3-4 φορές, ακού­ει το γνω­στό ισπα­νι­κό μπι­νε­λί­κι από τον Λέτο και του απα­ντά “άντε στα­μά­τα, βλάκα”… Τα σχό­λια δικά σας.

Το πέ­ναλ­τι που δίνει υπέρ του Πα­να­θη­ναϊ­κού, έχο­ντας “πιάτο” την φάση και στα 3-4 μέτρα, ανή­κει στην σφαί­ρα του ανε­ξή­γη­του. Το ίδιο και το γε­γο­νός ότι δεν τι­μω­ρεί το ΕΝ ΨΥΧΡΩ χτύ­πη­μα (24′) του Βι­για­φά­νιες στα γεν­νη­τι­κά όρ­γα­να του Ελιου­νού­σι! Ωραίο το πα­ρα­μύ­θι ότι πήγε για μπάλα ο Αρ­γε­ντί­νος, αλλά ούτε για μικρά παι­διά.

Ο Βι­για­φά­νιες δεν κοι­τά­ει καν την μπάλα και φυ­σι­κά εξε­τά­ζο­ντας τον χώρο που βρί­σκε­ται ο Αρ­γε­ντί­νος, ο αντί­πα­λος του και η μπάλα, δεν θα μπο­ρού­σε ΠΟΤΕ να την κα­τε­βά­σει βά­ζο­ντας το πόδι του εκεί. Εκτός αν περ­νού­σε… μέσα από τον Ελιου­νού­σι.

Στην φω­το­γρα­φία που ακο­λου­θεί, η μπάλα δεν πάει στο κε­φά­λι του Νορ­βη­γού αλλά έχει ήδη φύγει από αυτό… Κόκ­κι­νη – μαρς στον Βι­για­φά­νιες δεν δίνει ο Σι­δη­ρό­που­λος, που είναι στα τρία μέτρα με την φάση “πιάτο”…

Προ­σο­χή: δεν λέω σε καμία πε­ρί­πτω­ση ότι ο Σι­δη­ρό­που­λος μπήκε με πρό­θε­ση να ευ­νο­ή­σει τους “πρά­σι­νους”. Ούτε το ξέρω, ούτε μπορώ να μπω σε θε­ω­ρί­ες συ­νω­μο­σί­ας, να δη­μιουρ­γή­σω εντυ­πώ­σεις ή να κάνω τον ντε­τέ­κτιβ.

Όταν όμως σε δύο ντέρ­μπι μέσα στο “Γε­ώρ­γιος Κα­ραϊ­σκά­κης” οι σο­βα­ρές λάθος απο­φά­σεις του είναι όλες κατά του Ολυ­μπια­κού, τότε ανα­ρω­τιέ­μαι με ποια κρι­τή­ρια από “υπη­ρέ­της του συ­στή­μα­τος που μας ξε­φτι­λί­ζει στην Ευ­ρώ­πη”, ο Τάσος Σι­δη­ρό­που­λος έγινε ο “κο­ρυ­φαί­ος, εκτός συ­στή­μα­τος, αλάν­θα­στος διαι­τη­τής” που πρέ­πει να σφυ­ρί­ζει όλα τα ντέρ­μπι των Πει­ραιω­τών. Όπως πάει το πράγ­μα μπο­ρεί και να διευ­θύ­νει όλα τα ματς του Ολυ­μπια­κού γε­νι­κό­τε­ρα.

Φυ­σι­κά αυτή είναι και μια τε­ρά­στια δια­φο­ρά των “ερυ­θρό­λευ­κων” από τους υπό­λοι­πους. Ότι ακόμη και σε πε­ρι­πτώ­σεις τέ­τοιες, βγαί­νουν νι­κη­τές από τον αγω­νι­στι­κό χώρο. Είναι όμως και μια καλή ευ­και­ρία μπας και ορι­σμέ­νοι κα­τα­λά­βουν τι δού­λε­μα πέ­φτει. Σκε­φτεί­τε μόνο οι πα­ρα­πά­νω φά­σεις να είχαν γίνει ανά­πο­δα, κι ας ήταν το ματς 3-0. Γιατί εδώ έχου­με μεν ένα παι­χνί­δι θρό­νου, αλλά δεν πρό­κει­ται για το πε­ρί­φη­μο Game of Thrones. Μάλ­λον με Game of… Clowns έχει να κάνει.

ΝΑ ΑΦΗ­ΣΟΥ­ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΕ­ΝΤΟ ΝΑ ΔΟΥ­ΛΕ­ΨΕΙ;

Γιατί παί­ζει ο Σεμπά; Γιατί δεν βάζει τον Σιόβα; Που είναι ο Ρομαό; Τι συμ­βαί­νει με Μαρίν; Μα καλά, εκτός απο­στο­λής ο Ντο­μίν­γκες; Που θυ­μή­θη­κε τον Μπου­χα­λά­κη; Γιατί κάνει ρο­τέι­σον στους γκολ­κί­περ; Γιατί δεν χρη­σι­μο­ποιεί πε­ρισ­σό­τε­ρο τον Μαν­θά­τη; Γιατί χρη­σι­μο­ποιεί τόσο πολύ τον Ρέτσο; Γιατί το ένα, γιατί το άλλο.

Πραγ­μα­τι­κά κά­ποιες φορές είναι να ση­κώ­νεις τα χέρια ψηλά. Ανα­γκαία και ωφέ­λι­μη η κρι­τι­κή, αλλά όταν μι­λά­με για Ολυ­μπια­κό αυτή ξε­περ­νά χα­λα­ρά τα όρια της λο­γι­κής και αγ­γί­ζει αυτά της πα­ρά­νοιας. Κατ’ αρχήν αν ήταν world class προ­πο­νη­τής ο Μπέ­ντο, θα κα­θό­ταν στον πάγκο της Μπαρ­τσε­λό­να, όχι σε αυτόν των Πει­ραιω­τών. Δεύ­τε­ρον, γνω­ρί­ζει κα­νείς προ­πο­νη­τή στον κόσμο που δεν κάνει λάθη; Να τον πει.

Τρί­τον, θυ­μά­ται κα­νείς σε τι κα­τά­στα­ση πα­ρέ­λα­βε την ομάδα ο Πορ­το­γά­λος; Απο­στο­λή… αυ­το­κτο­νί­ας είχε. Και τέλος πά­ντων, βά­ζο­ντας στη σούμα όλες τις επι­λο­γές του μέχρι σή­με­ρα, από τα­κτι­κή, εν­δε­κά­δες, πρό­σω­πα, αλ­λα­γές, απο­στο­λές, ό,τι θέ­λε­τε, ο Ολυ­μπια­κός είναι κερ­δι­σμέ­νος ή χα­μέ­νος;

Άφησε εκτός απο­στο­λής με τον Πα­να­θη­ναϊ­κό τους Ντο­μίν­γκες, Ρομαό και Μαρίν και κό­ντε­ψε να έρθει η συ­ντέ­λεια. Μυ­θι­κά πρά­μα­τα. Σή­με­ρα, θα υπάρ­χει η ίδια γκρί­νια για την συ­γκε­κρι­μέ­νη από­φα­ση του; Ή πε­ρι­μέ­νου­με πότε θα… δι­καιω­θού­με για να αρ­χί­σει το “σκά­ψι­μο”. Είναι δυ­να­τόν να κρί­νε­ται ο προ­πο­νη­τής -όχι παι­χνί­δι με παι­χνί­δι πλέον- αλλά ανά­λο­γα με τις ορέ­ξεις του κα­θέ­να μας για το ποιους θα πάρει στην απο­στο­λή ή θα βάλει στην εν­δε­κά­δα;

Εγώ βλέπω ότι έχει χει­ρι­στεί όλους τους παί­κτες του με τους ίδιους νό­μους, ο Ολυ­μπια­κός είναι πρώ­τος και κα­λύ­τε­ρος στην βαθ­μο­λο­γία και με το ενά­μι­ση πόδι στους “32” του Europa League. Βλέπω τους Ρέτσο, Μαν­θά­τη και Αν­δρού­τσο να είναι ενερ­γά μέλη της πρώ­της ομά­δας. Βλέπω μια ομάδα που έμοια­ζε μι­σο­δια­λυ­μέ­νη στις αρχές Αυ­γού­στου, να μοιά­ζει ξανά με κα­νο­νι­κό σύ­νο­λο. Φυ­σι­κά και μέσα σε όλη αυτή την πο­ρεία έχει κάνει λάθη ο Μπέ­ντο. Και σί­γου­ρα θα κάνει και στο μέλ­λον.

Μήπως όμως έχει κερ­δί­σει του­λά­χι­στον το δι­καί­ω­μα να τον αφή­σου­με να δου­λέ­ψει;

ΠΗΓΗ: sport24.gr