Ανιστόρητος

Ανι­στό­ρη­τος παντε­λώς, ο Αλβανός πρω­θυ­πουρ­γός Εντι Ράμα άναψε φωτιές, προ­κει­μέ­νου να δικαιο­λο­γή­σει την κατε­δά­φιση σπιτιών της ομο­γέ­νειας στη Χιμάρα, αρνού­με­νος με τις δηλώ­σεις του πως εκεί υπάρχει ελλη­νική μειο­νό­τητα. Και οι μεν πολι­τι­κές δηλώ­σεις απα­ντώ­νται από πολι­τι­κούς, αλλά οι περί τον Γεώργιο Δού­σμανη δηλώ­σεις του μπορούν να απα­ντη­θούν με έναν έγκυρο συγ­γρα­φέα της εποχής εκείνης, τον Δημή­τριο Καμπού­ρο­γλου. «Ο Γεώρ­γιος Δού­σμα­νης ,  μάλλον πρό­γο­νος της γνωστής στρα­τιω­τι­κής οικο­γέ­νειας είναι πράγ­ματι  ένα ιστο­ρικό πρόσωπο. Ο Δού­σμα­νης ανήκει στους προ­ε­στούς της Αθήνας. Τον ανα­φέ­ρει ο γνωστός ιστο­ριο­δί­φης και αθη­ναιο­λό­γος Γ. Καμπού­ρο­γλου στην Ιστορία των Αθηνών στο Γ’ τόμο, ως  κάτοικο Γαστού­νης, παλιός τόπος δια­μο­νής των Φράγκων πρι­γκί­πων της Αχαΐας με το όνομα La Gastogne, που επί Φρα­γκο­κρα­τίας απο­τε­λούσε μέρος του Πρι­γκι­πά­του Αχαΐας, που είχε έρθει στην Αθήνα», λέει ο Στέ­φα­νος Καβαλ­λιε­ρά­κης, Ιστο­ρι­κός, Δρ. Μεσο­γεια­κών και Ανα­το­λι­κών Σπουδών Πανε­πι­στη­μίου Στρα­σβούρ­γου. Όσον αφορά τώρα τις ανα­φο­ρές «Αλβανός», «Αρχιε­πί­σκο­πος» και το ότι «έσωσε την Ακρό­πολη», ο κ. Στέ­φα­νος Καβαλ­λιε­ρά­κης ανα­φέ­ρει: -«Δεν ήταν Αρχιε­πί­σκο­πος γιατί oι εθνικές ορθό­δο­ξες Εκκλη­σίες είναι προϊόν του 190υ αιώνα , ως τότε οι ορθό­δο­ξοι λαοί βρί­σκο­νται υπό την πνευ­μα­τική επι­στα­σία του Πατριαρ­χείου.-« Δεν μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί «Αλβανός», γιατί ο δια­χω­ρι­σμός τότε ήταν θρη­σκευ­τι­κός, μεταξύ μου­σουλ­μά­νων και χρι­στια­νών (Ρωμηών). Εκείνος ήταν χρι­στια­νός» -«Όντως παρεμ­βαί­νει στο Μορο­ζίνι αλλά ανε­πι­τυ­χώς, αφού το 1687 ο βενετός δόγης την βομ­βάρ­δισε, και το 1688 την πλια­τσι­κο­λό­γησε μέχρις εσχάτων. Δυστυ­χώς, κανείς δεν ζήτησε τίποτα για τα μνημεία του Ιερού Βράχου, με απο­τέ­λε­σμα να ανα­τι­να­χθεί ο Παρ­θε­νώ­νας που είχε μετα­τρα­πεί από τους Τούρ­κους σε πυρι­δι­τα­πο­θήκη, όταν ένα βλήμα έπεσε στο εσω­τε­ρικό. Αυτά λέει η Ιστορία. Τα υπό­λοιπα, είναι αισχρή προ­πα­γάνδα.

(Οι δηλώ­σεις του κ. Καβαλ­λιε­ράκη από την ¨Καθη­με­ρινή”