Δικάζονται σε δεύτερο βαθμό για παράβαση καθήκοντος παράγοντες του πρ. Δήμου Ιαλυσού

Eνώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, την 8η Νοεμ­βρίου 2016, θα ανα­βιώ­σει η υπόθεση με κατη­γο­ρού­με­νους για παρά­βαση καθή­κο­ντος και για ηθική αυτουρ­γία στην πράξη αυτή, τον πρώην δήμαρχο Ιαλυσού κ. Στέργο Στάγκα, τον δημο­τικό σύμ­βουλο κ. Λάζαρο Καλη­μέρη και τους ιδιο­κτή­τες του νυχτε­ρι­νού κέντρου “Bo Club” κ.κ. Ανα­στά­σιο Καστα­νάκη και Γεώργιο Κώστα, που έχουν κατα­δι­κα­στεί σε πρώτο βαθμό, σε ποινή φυλά­κι­σης 8 μηνών με 3ετή ανα­στολή.

Αθώος είχε κριθεί στην ίδια υπόθεση ο πρώην δημο­τι­κός σύμ­βου­λος κ. Ιωάννης – Κων­στα­ντί­νος Κωτι­κώ­στας.

Οι αιρετοί κατη­γο­ρή­θη­καν ότι δεν αφαί­ρε­σαν την άδεια λει­τουρ­γίας του καταστήματος-κέντρου δια­σκέ­δα­σης με την ονο­μα­σία “Bo Club”, στην οδό Ηρα­κλει­δών.

Η έρευνα για την υπόθεση κινή­θηκε κατόπιν καταγ­γε­λίας της κ. Βασι­λι­κής Μαυρή. Η ιδιώτης κατήγ­γειλε ότι το εν λόγω κατά­στημα λει­τουρ­γούσε με δύο άδειες, μία για κέντρο δια­σκέ­δα­σης και μία για καφε­τέ­ρια, ότι το κατά­στημα προ­κα­λούσε ηχο­ρύ­πανση στην περιοχή με την χρήση στε­ρε­ο­φω­νι­κής εγκα­τά­στα­σης, ότι λει­τουρ­γούσε σε ισόγειο πολυ­κα­τοι­κίας, ενώ στον φάκελο της άδειας λει­τουρ­γίας δεν υπήρχε ο κανο­νι­σμός της πολυ­κα­τοι­κίας ή υπεύ­θυ­νες δηλώ­σεις των ιδιο­κτη­τών, ότι στην περιοχή που λει­τουρ­γεί δεν επι­τρέ­πε­ται η χρήση κέντρου δια­σκέ­δα­σης και ότι δεν δια­θέ­τει ιδιό­κτητο ή μισθω­μένο χώρο στάθ­μευ­σης για τους πελάτες του κ.α.

Κατη­γο­ρή­θη­καν συγκε­κρι­μένα οι δύο πρώτοι για το ό,τι την 12.09.2010 με αριθμό 38/2010 από­φα­σης της δημαρ­χια­κής επι­τρο­πής δεν αφαί­ρε­σαν την άδεια λει­τουρ­γίας του κατα­στή­μα­τος -κέντρου δια­σκέ­δα­σης με την επω­νυ­μία “BO CLUB” ιδιο­κτη­σίας “ΚΑΣΤΑΝΑΚΗ Α. ΚΩΣΤΑ Γ. Ο.Ε.”, ενώ όφειλαν να το πράξουν.

Ειδι­κό­τερα, κατόπιν καταγ­γε­λίας της εγκα­λού­σας εκδό­θηκε η υπ’ αριθμ. 38/2010 απόφαση της Δημαρ­χια­κής Επι­τρο­πής του Δήμου Ιαλυσού με την οποία ανα­κλή­θηκε η μία άδεια λει­τουρ­γίας (καφε­τέ­ριας) του ως άνω κατα­στή­μα­τος, ενώ για την δεύτερη άδεια, που αφο­ρούσε σε χρήση για κέντρο δια­σκέ­δα­σης, παρέ­πεμψε την απόφαση στις αρμό­διες τεχνι­κές υπη­ρε­σίες και στον νομικό σύμ­βουλο του Δήμου προ­κει­μέ­νου να απο­φαν­θεί εάν συντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις ανά­κλη­σής της.

Εντού­τοις παρά τις από 14.06.2010 και 21.07.2010 γνω­μο­δο­τή­σεις του νομικού συμ­βού­λου του Δήμου και των τεχνι­κών υπη­ρε­σιών περί ανα­κλή­σεως της άδειας κέντρου δια­σκέ­δα­σης και με πλειο­ψη­φία των δικών τους ψήφων απο­φά­σι­σαν δυνάμει απο­φά­σεως την μη ανά­κληση της άδειας κέντρου δια­σκέ­δα­σης, ενώ όφειλαν να την ανα­κα­λέ­σουν, καθόσον το εν λόγω κατά­στημα δεν είχε εξα­σφα­λί­σει τις απαι­τού­με­νες από το νόμο θέσεις στάθ­μευ­σης, ενώ επίσης λει­τουρ­γούσε παρά τις προ­βλε­πό­με­νες για την περιοχή χρήσεις γης, σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. πρωτ. 3318/15.06.2010 βεβαί­ωση χρήσης γης της Δ/νσης Πολε­ο­δο­μίας Χωρο­τα­ξίας και Περι­βάλ­λο­ντος Δωδε­κα­νή­σου.

Οι δύο ιδιο­κτή­τες του κατα­στή­μα­τος κρί­θη­καν ένοχοι για ηθική αυτουρ­γία στην ως άνω πράξη.

Σημειώ­νε­ται ότι ο έτερος κατη­γο­ρού­με­νος κ. Κωτι­κώ­στας είχε ψηφίσει «παρών» στην επίμαχη συνε­δρί­αση.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι και οι συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης τους κ.κ. Μ. Στάγκας, Γ. Μαυ­ρο­μά­της και Δ. Μου­τά­φης, εξέ­θε­σαν ότι έλαβαν την πολι­τική απόφαση να μην ανα­κα­λέ­σουν την άδεια λει­τουρ­γίας του κατα­στή­μα­τος, παρά τις περί του αντι­θέ­του ειση­γή­σεις, διότι το κατά­στημα λει­τουρ­γούσε με άδεια επί 20ετία και υφί­στατο απόφαση του ΣτΕ, που νομο­λό­γησε ότι δεν επι­τρέ­πε­ται η αφαί­ρεση της αδείας από κατα­στή­ματα που λει­τουρ­γούν με άδεια άνω των 5 ετών εκ των ανωτέρω λόγων.

Σε ό,τι αφορά την ηχο­ρύ­πανση τόνισαν ότι από ελέγ­χους αρμό­διων υπη­ρε­σιών δεν είχε δια­πι­στω­θεί καμία παρά­βαση, ενώ περαι­τέρω δεν υφί­στατο απα­γό­ρευση με βάση τις χρήσεις γης που ισχύουν στην περιοχή.

Σε ό,τι αφορά την πρό­βλεψη του νόμου για θέσεις πάρ­κινγκ τόνισαν ότι αφενός η εται­ρεία προ­σκό­μισε ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό με τον ιδιο­κτήτη του ακι­νή­του μετα­γε­νέ­στερα που τους εκμί­σθωνε χώρο 1,5 στρεμ­μά­των περίπου για τις ανάγκες του πάρ­κινγκ των πελατών, ενώ περαι­τέρω η συγκε­κρι­μένη διάταξη δυνάμει της οποίας υπο­χρε­ώ­θη­καν σε μετα­γε­νέ­στερο χρόνο από την  έκδοση της αδείας λει­τουρ­γίας του κατα­στή­μα­τος να έχουν θέσεις πάρ­κινγκ δεν είχε εφαρ­μογή στην περί­πτωσή τους. Ο νόμος, όπως εκτέ­θηκε στο δικα­στή­ριο, εξαιρεί τις νησιω­τι­κές περιο­χές και τους δήμους με πλη­θυ­σμό κάτω των 10.000 κατοί­κων, ενώ περαι­τέρω προ­έ­βλεπε ότι θα πρέπει να υφί­στα­ται μια θέση πάρ­κινγκ για κάθε 6 καθί­σματα στο  κατά­στημα στο οποίο όμως η άδεια λει­τουρ­γίας δεν προ­έ­βλεπε ούτε ένα κάθισμα.