«Ακραία καιρικά»

Είναι αδύ­να­τον να πιστέψω, ότι τα τελευ­ταία χρόνια το «ύψος βροχής»  ήταν το μεγα­λύ­τερο που υπήρξε ποτέ, ότι εδώ και 20-30 χρόνια δεν έχει ξανα­βρέ­ξει τόσο, ότι τώρα τελευ­ταία τα «ακραία καιρικά»  απο­φά­σι­σαν να μας επι­σκέ­πτο­νται ως χώρα και να πνίγουν χωριά και πόλεις.

Κάθε φορά που συμ­βαί­νουν τερά­στιες κατα­στρο­φές από πλημ­μύ­ρες, όλοι μένουμε με ανοικτό το στόμα και μιλάμε για «βιβλική κατα­στροφή», «ακραία καιρικά» φαι­νό­μενα, πρω­το­φανή «θεο­μη­νία» και άλλα πομπώδη, αλλά τόσο κοι­νό­τοπα. Ως γνωστόν φταίει πάντα ο καιρός, ποτέ ο άνθρω­πος και οι επεμ­βά­σεις του, η απλη­στία για κέρδος σε βάρος της φύσης, η απρο­νοη­σία εκείνων που δια­χει­ρί­ζο­νται τις τύχες μας.

Πυρ­κα­γιές του καλο­και­ριού για παρά­δειγμα (ανθρώ­πων… επί­τευγμα) αντι­πλημ­μυ­ρικά έργα που γίνο­νται από την πολι­τεία με ρυθμούς… χελώνας ή δεν γίνο­νται καθόλου, έλλειψη χρη­μα­το­δό­τη­σης, λαν­θα­σμέ­νος σχε­δια­σμός, καθυ­στε­ρή­σεις λόγω γρα­φειο­κρα­τίας και τσι­μέ­ντα να φυτρώ­νουν παντού χωρίς να ασχο­λεί­ται ουδείς!

Ρέματα, χεί­μαρ­ροι, ποτάμια μπα­ζώ­νο­νται, χτί­ζο­νται και κλεί­νουν τρόπους δια­φυ­γής του φυσικού φαι­νο­μέ­νου βροχή, το οποίο όσο έντονο και να είναι δεν θα έφτανε στο σημείο να «εξα­φα­νί­ζει» περιο­χές ολό­κλη­ρες κάτω από τα νερά.

Βίαιες παρεμ­βά­σεις του ανθρώ­που που σε συν­δυα­σμό με την κρατική αδια­φο­ρία κάνουν ένα εκρη­κτικό μείγμα για εικόνες «απο­κά­λυ­ψης». Σκέ­πτο­μαι τι άραγε θα γίνει, αν χρεια­στεί να βρε­θούμε αντι­μέ­τω­ποι με τυφώνες στυλ Αμε­ρι­κής ή με βροχές στυλ Μπα­γκλα­ντές… Οι κλι­μα­τι­κές αλλαγές που συντε­λού­νται παγκο­σμίως, σίγουρα αφορούν κι εμάς. Μόνο που τις θυμό­μα­στε μετά από τις θεο­μη­νίες.

Κάθε ένας από εμάς χωρίς κανέναν ενδοια­σμό, συμ­βάλ­λει καθη­με­ρινά στον «βιασμό» της φύσης, στην κατα­στροφή του περι­βάλ­λο­ντος, λες και ότι γίνεται συμ­βαί­νει στην αυλή του γείτονα, αλλά όχι στο δικό μας σπίτι. Και με πρώτη και καλύ­τερη την αδιά­φορη πολι­τεία, η οποία όχι μόνο κοιτά από μακριά, αλλά νομι­μο­ποιεί στις περισ­σό­τε­ρες των περι­πτώ­σεων αυτό το βιασμό, απο­χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας δασικές περιο­χές, νομι­μο­ποιώ­ντας με επιβολή προ­στί­μου τσι­μέ­ντα σε δάση και σε ρέματα.

Και μετά κατα­λή­γουμε στο αβίαστο συμπέ­ρα­σμα: Η φύση εκδι­κεί­ται! Η φύση ούτε εκδι­κεί­ται, ούτε προ­κα­λεί. Απλά παλεύει να επα­να­κτή­σει το χώρο που της αφαι­ρέ­θηκε, της ανήκει και που ο άνθρω­πος βίαια έχει «απαλ­λο­τριώ­σει». Η φύση απλά μας έδειξε για μια ακόμη φορά την επομένη με ποιο τρόπο οι κακο­τε­χνίες, η έλλειψη προ­νοη­τι­κό­τη­τας, οι βια­σύ­νες, μπορούν να γίνουν σωρός, σαν τα του­βλά­κια lego.

Και το έχουμε μάθει τώρα το καλά το παι­χνίδι της «από­δο­σης ευθυνών» που κατα­λή­γει. Στο γνωστό παι­χνίδι της κολο­κυ­θιάς: «φταίει ο εργο­λά­βος» «γιατί φταίει ο εργο­λά­βος , φταίει η Περι­φέ­ρεια», «γιατί φταίει η Περι­φέ­ρεια, φταίει το Υπουρ­γείο… « Και θα έρθει στο μυαλό μας για άλλη μια φορά το τρελό πάρτι όλων αυτών των χρόνων των κον­δυ­λίων των έργων. Για να μην το κου­ρά­ζουμε άλλο:  Θεο­μη­νία το λες όταν βρέχει 40 μερό­νυ­χτα και την βγάζεις σε κιβωτό. Στην Ρόδο το 2013 στην Καλα­μάτα ή στην Θεσ­σα­λο­νίκη το 2016 το λες μπα­ζω­μένα ρέματα, κατα­πα­τή­σεις, ρεμού­λες, αδια­φο­ρία…

Υ.Γ. Ελπίζω να μην ξύπνη­σαν μνήμες μόνο σε μας από την πρώτη καται­γίδα που έπνιξε την μισή Ελλάδα και έχασαν την ζωή τους τέσ­σε­ρις άνθρω­ποι. Να θυμή­θη­καν και οι αρμό­διοι του τόπου ότι βαδί­ζουμε προς τον χειμώνα που παρα­δο­σιακά βρέχει και να ασχο­λη­θούν με όσα πρέπει για να περιο­ρί­σουν την εκδί­κηση των τσι­μέ­ντων και της ανθρώ­πι­νης βλα­κείας πολύ πριν αρχί­σουν να μας βομ­βαρ­δί­ζουν με δελτία τύπου τα οποία θα μας προει­δο­ποιούν για «ακραία καιρικά» φαι­νό­μενα, να καθα­ρί­σουμε τις υδρορ­ροές, να δέσουμε τις γλά­στρες και να μην κυκλο­φο­ρούμε ασκόπως…