Ενα “δημόσιο πρόσωπο» αλλιώτικο από άλλα!

Με αφορ­μή το χθε­σι­νό φω­το­ρε­πορ­τάζ της «δη­μο­κρα­τι­κής» για την κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί εδώ και χρό­νια στο «νε­κρο­τα­φείο» πα­λιών οχη­μά­των και χω­μα­τε­ρή, στ’ Ασγού­ρου, ο υπεύ­θυ­νος Μιχ. Σταυ­ρής, έδωσε έκτα­κτη συ­νέ­ντευ­ξη τύπου, όχι για να δι­καιο­λο­γή­σει τα πράγ­μα­τα, αλλά να απευ­θύ­νει, ουρ­λιά­ζο­ντας στην κυ­ριο­λε­ξία, ένα ακα­τά­σχε­το υβρε­ο­λό­γιο κατά της εφη­με­ρί­δας, κά­νο­ντας λόγο για… «ανή­θι­κο δη­μο­σί­ευ­μα» και για «δη­μο­σιο­γρα­φία του χει­ρί­στου εί­δους», ενώ ανα­ρω­τή­θη­κε «με ποιο δι­καί­ω­μα βγά­λα­με φω­το­γρα­φί­ες»!!

«Πό­νε­σαν», ως φαί­νε­ται, κατά το Δήμο μεριά, γιατί δεν «υπα­κού­σα­με» στα τη­λε­φω­νή­μα­τα «να μην γρά­ψου­με τί­πο­τα».

Ει­ρή­σθω εν πα­ρό­δω ότι ει­σα­γω­γι­κά το ρε­πορ­τάζ της η «δ» ανέ­φε­ρε τα ακό­λου­θα για τον «προ­στά­τη της ηθι­κής» και της «σού­περ δη­μο­σιο­γρα­φί­ας», που ψεύ­δε­ται ασυ­στό­λως με όσα δη­λώ­νει για όσα γί­νο­νται και δεν γί­νο­νται στ’ Ασγού­ρου:

«Η δη­μο­τι­κή αρχή, κα­τέ­βα­λε προ­σπά­θεια για την βελ­τί­ω­ση της ει­κό­νας μέσω της υπη­ρε­σί­ας Τρο­χαί­ου Υλι­κού, αλλά η κα­τά­στα­ση εξα­κο­λου­θεί να είναι απο­καρ­διω­τι­κή με δε­δο­μέ­νο μά­λι­στα ότι το κό­στος των οχη­μά­των που δια­λύ­θη­καν και που κλη­ρο­νό­μη­σε σε με­γά­λο βαθμό ο ενιαί­ος Δήμος από τους κα­πο­δι­στρια­κούς είναι δυ­σθε­ώ­ρη­το.

Τόσο ο αρ­μό­διος αντι­δή­μαρ­χος κ. Μι­χά­λης Πα­λαιο­λό­γος όσο και ο εντε­ταλ­μέ­νος σε θέ­μα­τα τρο­χαί­ου υλι­κού κ. Μ. Σταυ­ρής, υπε­ρα­μύ­νο­νται των προ­σπα­θειών που έχουν κα­τα­βλη­θεί για την μεί­ω­ση του κό­στους κα­τα­νά­λω­σης καυ­σί­μων, για την απο­κα­τά­στα­ση οχη­μά­των που είχαν βλά­βες, για την επέ­κτα­ση του συ­νερ­γεί­ου αυ­το­κι­νή­των και για τις ενέρ­γειες κα­τα­γρα­φής των οχη­μά­των που χρη­σι­μο­ποιεί σή­με­ρα ο Δήμος Ρόδου».

Αντί λοι­πόν να πει ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ, κα­τέ­φυ­γε σε ύβρεις, τις οποί­ες δεν προ­τι­θέ­με­θα να σχο­λιά­σου­με από το βήμα αυτό. Αλ­λω­στε οι ανα­γνώ­στες, που και γνώση έχουν και κρίση, έχουν βγά­λει ήδη τα συ­μπε­ρά­σμα­τά τους.

Τα αχα­λί­νω­τα ψεύδη και το υβρε­ο­λό­γιο, όμως, του αν­θρώ­που αυτού, δεν πρό­κει­ται να τα προ­σπε­ρά­σου­με.

Τον λόγο θα έχουν η Δι­καιο­σύ­νη και τα άλλα αρ­μό­δια όρ­γα­να της Πο­λι­τεί­ας.

Οψό­με­θα, λοι­πόν, εις Φι­λίπ­πους, για να μά­θου­με τε­λι­κά ποιοί είναι οι ανή­θι­κοι και τι­πο­τέ­νιοι δη­μο­σιο­γρά­φοι, που «τολ­μούν» να γρά­φουν την αλή­θεια και να πε­ρι­γρά­φουν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και δεν την πνί­γουν μέσα στα σκου­πί­δια και στη χω­μα­τε­ρή του δη­μο­τι­κού «νε­κρο­τα­φεί­ου», στ’ Ασγού­ρου.

Πα­ρα­θέ­του­με τώρα τις βα­σι­κές δη­λώ­σεις του κ. Μιχ. Σταυ­ρή, για να πλου­τί­σει το λε­ξι­λό­γιό του ο πο­λί­της και να πάρει ένα δείγ­μα πο­λι­τι­σμού και συ­μπε­ρι­φο­ράς, που ίσως να του είναι μέχρι τώρα άγνω­στα:

«Βρί­σκο­μαι σή­με­ρα εδώ με αφορ­μή δη­μο­σί­ευ­μα σε το­πι­κό Τύπο όσον αφορά το Τρο­χαίο Υλικό, του οποί­ου την διεύ­θυν­ση έχω την τιμή να υπη­ρε­τώ. Το Τρο­χαίο Υλικό, ου­σια­στι­κά εάν θα έκανε τον απο­λο­γι­σμό του, αυτό που θα πε­ρί­με­νε να ακού­σει από τον Ρο­δια­κό λαό –γιατί σε αυτόν θα απο­λο­γη­θού­με- είναι ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ γι’ αυτά που έχου­με προ­σφέ­ρει. Κι είμαι σή­με­ρα εδώ όχι για μένα, γιατί εγώ αι­σθά­νο­μαι καλά με τον εαυτό μου και με όλα αυτά που έχω κάνει –αλλά για να υπε­ρα­σπί­σω τους υπαλ­λή­λους του Τρο­χαί­ου Υλι­κού. Διότι αυτοί είναι που έχουν πε­τύ­χει όλα αυτά μέχρι τώρα. Και φυ­σι­κά υπάρ­χουν ατέ­λειες και υπάρ­χουν πράγ­μα­τα που πρέ­πει ακόμη να κά­νου­με και θα προ­σπα­θή­σου­με να τα κά­νου­με. Όταν μια ομάδα αν­θρώ­πων δου­λεύ­ει ώρες ατε­λεί­ω­τες για να πε­τύ­χει κά­ποια πράγ­μα­τα, του­λά­χι­στον είναι ανή­θι­κο για μένα, να βγαί­νεις με ένα τέ­τοιο δη­μο­σί­ευ­μα –φα­ντα­στεί­τε πώς θα αι­σθά­νο­νται όλα αυτά τα παι­διά.

Πάμε να δούμε τι έχει κάνει η διεύ­θυν­ση Τρο­χαί­ου Υλι­κού μέχρι σή­με­ρα. Το δη­μο­σί­ευ­μα ανα­φέ­ρει σε νοι­κο­κύ­ρε­μα. Το Τρο­χαίο Υλικό κι αν νοι­κο­κύ­ρε­ψε τα πράγ­μα­τα. Και τα νοι­κο­κύ­ρε­ψε στα καύ­σι­μα. Ελέγ­χου­με πλέον τα καύ­σι­μα και έχου­με πε­τύ­χει με επί­ση­μα δε­δο­μέ­να, με στοι­χεία της διεύ­θυν­σης οι­κο­νο­μι­κών, να κά­νου­με οι­κο­νο­μία στα καύ­σι­μα με σύ­στη­μα εισ­ρο­ών – εκρο­ών που έχου­με το­πο­θε­τή­σει και με πλήρη μη­χα­νο­γρά­φη­ση. Από 1,5εκ. ευρώ που βρή­κα­με για κα­τα­νά­λω­ση στο καύ­σι­μο τον χρόνο, έχου­με οδη­γη­θεί σε 960.000 ευρώ. Εάν αυτό δεν είναι νοι­κο­κύ­ρε­μα, πείτε μου ποιο είναι το νοι­κο­κύ­ρε­μα για τον Ρο­δια­κό και φο­ρο­λο­γού­με­νο λαό.

Στο κομ­μά­τι της επι­σκευ­ής και συ­ντή­ρη­σης. Η αλή­θεια είναι ότι πα­ρα­λά­βα­με ένα νε­κρο­τα­φείο οχη­μά­των. 140 απε­νερ­γο­ποι­η­μέ­να οχή­μα­τα και έχου­με κα­τα­φέ­ρει να βγά­λου­με σε λει­τουρ­γία τα 70 από αυτά. Τα υπό­λοι­πα πα­ρα­μέ­νουν ακι­νη­το­ποι­η­μέ­να –όπως δεί­χνουν και οι ωραί­ες φω­το­γρα­φί­ες του δη­μο­σιεύ­μα­τος- κι αυτό γιατί δεν συμ­φέ­ρει οι­κο­νο­μι­κά να επι­σκευα­στούν. Έχου­με μπει στην δια­δι­κα­σία της από­συρ­σης που είναι δύ­σκο­λη, χρο­νο­βό­ρα και έχει πολ­λές απαι­τή­σεις. Δεν είναι ένα απλό αυ­το­κί­νη­το ενός ιδιώ­τη που απλά πάει και το απο­σύ­ρει. Υπάρ­χουν επι­τρο­πές που θα πρέ­πει να ελέγ­ξουν τα οχή­μα­τα και γι’ αυτό τον λόγο βρί­σκο­νται εκεί και δεν τα με­τα­κι­νού­με. Αυτό για εμάς είναι νοι­κο­κύ­ρε­μα. Και για εμάς, νοι­κο­κύ­ρε­μα είναι η μη­χα­νο­γρά­φη­ση της απο­θή­κης –όπου ελέγ­χου­με και ξέ­ρου­με τι ανταλ­λα­κτι­κό υπάρ­χει στην απο­θή­κη. Και με τα δε­δο­μέ­να που έχου­με θα προ­χω­ρή­σου­με σε μια στο­χευ­μέ­νη με­λέ­τη που για πρώτη φορά θα γίνει στο Τρο­χαίο Υλικό, για να δούμε τι ακρι­βώς χρεια­ζό­μα­στε για τη νέα πε­ρί­ο­δο. Εάν αυτό δεν είναι νοι­κο­κύ­ρε­μα, τότε ποιο είναι;

Βρί­σκο­μαι εδώ όχι για μένα. Εγώ έχω να απο­λο­γη­θώ στον Ρο­δια­κό Λαό που με τί­μη­σε με την ψήφο του, ήρθα να δου­λέ­ψω τε­χνο­κρα­τι­κά και όχι πο­λι­τι­κά, προ­βάλ­λω την επι­στή­μη μου (την πλη­ρο­φο­ρι­κή και την μη­χα­νο­γρά­φη­ση) και την έχω το­πο­θε­τή­σει σε πολλά κομ­μά­τια του Τρο­χαί­ου Υλι­κού. Ήρθα να δώσω πράγ­μα­τα και όχι να πάρω.

Μ’ αυτά τα δη­μο­σιεύ­μα­τα όμως, ξέ­ρε­τε άν­θρω­ποι που έρ­χο­νται να προ­σφέ­ρουν, δυ­στυ­χώς απο­γοη­τεύ­ο­νται. Και είμαι ένας από αυ­τούς που απο­γοη­τεύ­τη­κα, γιατί μετά από τόση δου­λειά, μετά από τόση προ­σπά­θεια, βλέπω ένα δη­μο­σί­ευ­μα σή­με­ρα, το οποίο, κατ’ εμέ είναι ανή­θι­κο και άτοπο.

Γιατί υπήρ­χε συ­νο­μι­λία, εξή­γη­σα στον γρα­φών του άρ­θρου ‘έλα μαζί μου να σου εξη­γή­σω την κάθε γωνιά του Τρο­χαί­ου Υλι­κού, να σου ανα­λύ­σω τι δου­λειά κάνει κα­θη­με­ρι­νά το Τρο­χαίο Υλικό’.

Στ’ Ασγού­ρου, όντως υπήρ­χαν σκου­πί­δια –όπως πολύ όμορ­φα μας το πα­ρα­θέ­τουν οι φω­το­γρα­φί­ες. Όταν χα­λά­σει ένα απορ­ριμ­μα­το­φό­ρο, έχει πρό­βλη­μα στην λει­τουρ­γία του, όχι σαν αυ­το­κί­νη­το αλλά στον μη­χα­νι­σμό του. Για να επι­σκευα­στεί, θέ­λο­ντας και μη θα πρέ­πει να μεί­νει εκεί. Ο δη­μο­τι­κός υπάλ­λη­λος δεν είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να δου­λέ­ψει σε ένα γε­μά­το με σκου­πί­δια απορ­ριμ­μα­το­φό­ρο. Γι αυτό αδειά­ζου­με τα σκου­πί­δια στ’ Ασγού­ρου, πη­γαί­νει το όχημα για επι­σκευή και κα­τό­πιν έρ­χε­ται ει­δι­κό όχημα και τα παίρ­νει.

Εκεί­νη την ημέρα, ένα απορ­ριμ­μα­το­φό­ρο είχε ξε­φορ­τώ­σει δύο τό­νους σκου­πί­δια (είχε πρό­βλη­μα στην πόρτα) κι επει­δή δεν μπο­ρού­σε να πάει στον ΧΥΤΑ, άδεια­σε τα απορ­ρίμ­μα­τα εκεί και πή­ρα­με φω­το­γρα­φί­ες.

Αυτό όμως δεν είναι δη­μο­σιο­γρα­φία.

Γιατί ξέ­ρε­τε, το κακό μπο­ρείς να το βγά­λεις εύ­κο­λα προς τα έξω. Επι­τέ­λους, όμως πρέ­πει να βγά­λου­με και το καλό. Γιατί για τα παι­διά που δου­λεύ­ουν αυτή είναι η επι­βρά­βευ­ση.

Δη­μο­σιο­γρα­φία δεν είναι μόνο το κακό. Δη­μο­σιο­γρα­φία είναι να επι­βρα­βεύ­σου­με και το καλό. Και το Τρο­χαίο Υλικό δεν μπο­ρεί να πει κα­νείς ότι δεν έχει κάνει δου­λειά. Ήταν άστο­χη η το­πο­θέ­τη­ση.

Τη­λε­φω­νι­κά του είπα: Εάν σε μια διεύ­θυν­ση ψά­χνεις να βρεις ένα κακό, δεν θα το βρεις στο Τρο­χαίο Υλικό, ψάξε να το βρεις αλλού. Επέ­μει­νε να γίνει το άρθρο.

Τέλος πά­ντων, εγώ τον ευ­χα­ρι­στώ που με έφερε σή­με­ρα εδώ. Δεν είμαι ιδιαί­τε­ρα των Μέσων Ενη­μέ­ρω­σης. Ήθελα να κάνω αυτό τον μίνι-απο­λο­γι­σμό γιατί εί­μα­στε στο μά­ξι­μουμ της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου κι αυτό που μας απα­σχο­λεί πε­ρισ­σό­τε­ρο είναι να δου­λέ­ψου­με και να βγά­λου­με την σεζόν και όχι να δί­νου­με συ­νέ­ντευ­ξη. Ωραία είναι κι η συ­νέ­ντευ­ξη αλλά θα ήθελα να την κάνω πιο επί­ση­μα και πιο ορ­γα­νω­μέ­νη.

Δυ­στυ­χώς, το άρθρο αυτό με ανα­γκά­ζει να είμαι σή­με­ρα εδώ. Το Τρο­χαίο Υλικό λοι­πόν, στο τμήμα επι­σκευ­ής και συ­ντή­ρη­σης, έχου­με κα­τα­φέ­ρει αυτή την στιγ­μή να λει­τουρ­γούν 366 οχή­μα­τα, που είναι ο με­γα­λύ­τε­ρος στό­λος εν λει­τουρ­γία, επί Καλ­λι­κρα­τι­κού Δήμου. Εάν αυτό δεν είναι νοι­κο­κύ­ρε­μα, τότε ποιο είναι; Θα υπο­σχε­θώ δύο πράγ­μα­τα:

Στον ρο­δια­κό λαό ότι θα συ­νε­χί­σου­με να τι­μού­με και να σε­βό­μα­στε τα λεφτά του φο­ρο­λο­γού­με­νου πο­λί­τη κά­νο­ντας νοι­κο­κύ­ρε­μα στα καύ­σι­μα, στα ανταλ­λα­κτι­κά, στην διεύ­θυν­ση και μια υπό­σχε­ση στον γρα­φών του άρ­θρου, ότι από εβδο­μά­δα θα φυ­τέ­ψω λου­λου­δά­κια στ’ Ασγού­ρου, να είναι όμορ­φα και να έρθει να πάρει φω­το­γρα­φί­ες. Τε­λι­κά, ποιος είναι αυτός που βλέ­πει το δέ­ντρο και χάνει το δάσος; Εμείς, εί­δα­με το δάσος. Εί­δα­με τα ση­μα­ντι­κά πράγ­μα­τα και όχι του θε­α­θή­ναι.

(σε πολύ υψηλό τόνο): Η αγα­νά­κτη­σή μου έχει να κάνει μ’ αυτά τα παι­διά που στις 15 Αυ­γού­στου το συ­νερ­γείο ήταν εκεί και δού­λευε για να βγά­λου­με αυ­το­κί­νη­τα! Αυτό είναι νοι­κο­κύ­ρε­μα! Και είναι ανή­θι­κο με ένα δη­μο­σί­ευ­μα να βγαί­νει και να κα­τη­γο­ρεί αυτά τα παι­διά! Είναι αμαρ­τία γι’ αυ­τούς τους υπαλ­λή­λους! Όχι για μένα! Εγώ δεν έχω να απο­λο­γη­θώ σε κα­νέ­ναν!»

Σε ερώ­τη­ση συ­ντά­κτη της «δ» σχε­τι­κά με τα σκου­πί­δια ο κ. Σταυ­ρής είπε: «Όταν ένα απορ­ριμ­μα­το­φό­ρο έχει πρό­βλη­μα στον μη­χα­νι­σμό του, για να επι­σκευα­στεί θα πρέ­πει να αδειά­σει στ’ Ασγού­ρου. Κα­τό­πιν, πλέ­νε­ται, πη­γαί­νει στους τε­χνί­τες και ανα­γκα­στι­κά τα σκου­πί­δια μέ­νουν εκεί. Μπο­ρεί να κά­νου­με 2 ή και 3 μέρες για να τα πά­ρου­με από εκεί στον ΧΥΤΑ. Είναι ανα­πό­φευ­κτο».

Είπε τέλος ότι «έχου­με μπει στην δια­δι­κα­σία να πα­ραγ­γεί­λου­με 5 απορ­ριμ­μα­το­φό­ρα ενώ θα απο­σύ­ρο­νται αυτά που δεν λει­τουρ­γούν επει­δή έχουν με­γά­λο κό­στος επι­σκευ­ής. Ανταλ­λα­κτι­κά υπάρ­χουν και χρη­σι­μο­ποιού­νται εκεί που απαι­τεί­ται».