Μετωπική Ρέγκλινγκ – Λαγκάρντ για το ελληνικό χρέος

Δύο ου­σια­στι­κές δια­φο­ρές χω­ρί­ζουν τον Ευ­ρω­παϊ­κό Μη­χα­νι­σμό Στή­ρι­ξης (ESM) και το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο (ΔΝΤ) στην πρό­τα­ση βρα­χυ­πρό­θε­σμης αντι­με­τώ­πι­σης του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους, η οποία θα πα­ρου­σια­σθεί από τους Ευ­ρω­παί­ους στο Τα­μείο τον Σε­πτέμ­βριο και θα κρί­νει εν τέλει, πι­θα­νό­τα­τα τον Νο­έμ­βριο, τον τρόπο συμ­με­το­χής του ΔΝΤ στο πρό­γραμ­μα χρη­μα­το­δό­τη­σης της Ελ­λά­δας.

Πριν καλά-καλά μπουν στο χαρτί οι τε­λευ­ταί­ες λε­πτο­μέ­ρειες της τρί­πτυ­χης βρα­χυ­πρό­θε­σμης λύσης, που πε­ρι­λαμ­βά­νει επι­μή­κυν­ση του χρέ­ους στα 32 από 29 έτη, γε­γο­νός που δεν απαι­τεί έγκρι­ση από τα ευ­ρω­παϊ­κά κοι­νο­βού­λια (εξού και ο μι­κρός χρό­νος επι­μή­κυν­σης), την ορι­στι­κο­ποί­η­ση ενός «τα­βα­νιού», πάνω από το οποίο δεν θα αυ­ξη­θούν τα επι­τό­κια του χρέ­ους, και την απο­φυ­γή του πέ­ναλ­τι των 200 εκατ. ευρώ λόγω μη επι­στρο­φής δα­νει­κών ύψους 10 δισ. ευρώ (που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν στο PSI II), έχουν βγει τα μα­χαί­ρια με­τα­ξύ Βρυ­ξελ­λών και Ουά­σιγ­κτον, με κα­τα­λύ­τη το Βε­ρο­λί­νο.

Οι δύο δια­φω­νί­ες

Το πρώτο μπρα ντε φερ με­τα­ξύ Ευ­ρω­παί­ων και Διε­θνούς Νο­μι­σμα­τι­κού Τα­μεί­ου αφορά το ύψος των ετή­σιων χρη­μα­το­δο­τι­κών ανα­γκών του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους.

Η Ουά­σιγ­κτον επι­μέ­νει ότι το χρέος δεν είναι βιώ­σι­μο και, σε συν­δυα­σμό με τις συ­ντη­ρη­τι­κές εκτι­μή­σεις για τη μελ­λο­ντι­κή αύ­ξη­ση του ΑΕΠ, το πο­σο­στό 15% για εξυ­πη­ρέ­τη­ση του χρέ­ους είναι πολύ βαρύ για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία.

Σύμ­φω­να με ασφα­λείς πλη­ρο­φο­ρί­ες της Realnews, ζη­τούν το πο­σο­στό να κι­νη­θεί στο 10% του ΑΕΠ. Κάτι που ούτε καν συ­ζη­τούν οι Ευ­ρω­παί­οι, ενώ οι πλη­ρο­φο­ρί­ες ανα­φέ­ρουν ότι τους προ­κα­λεί εκνευ­ρι­σμό και επι­μέ­νουν από την πλευ­ρά τους το πο­σο­στό να κα­τέ­βει στο 14,5%.

Πηγές που συμ­με­τέ­χουν στη δια­πραγ­μά­τευ­ση για το χρέος το­νί­ζουν ότι η δια­φω­νία είναι έντο­νη και θα εντα­θεί εντός του Οκτω­βρί­ου όταν το ΔΝΤ θα κλη­θεί να συ­ντά­ξει την Έκ­θε­ση Βιω­σι­μό­τη­τας για το ελ­λη­νι­κό χρέος, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τη βρα­χυ­πρό­θε­σμη λύση που προ­τεί­νει ο ESM.

Το ζή­τη­μα προ­βλη­μα­τί­ζει ιδιαί­τε­ρα την Αθήνα, καθώς μπρο­στά της έχει ορι­σμέ­νες πολύ δύ­σκο­λες ως προς το κό­στος εξυ­πη­ρέ­τη­σης του χρέ­ους χρο­νιές: Το 2022 όταν η Ελ­λά­δα πρέ­πει να πλη­ρώ­σει 33,362 δισ. ευρώ (χρε­ο­λύ­σια και τό­κους), το 2023 το κό­στος εξυ­πη­ρέ­τη­σης του χρέ­ους φθά­νει τα 28,737 δισ. ευρώ (χρε­ο­λύ­σια και τό­κους) και το 2024 στα 24,505 δισ. ευρώ (χρε­ο­λύ­σια και τό­κους).

Το δεύ­τε­ρο χάσμα από­ψε­ων είναι το πλέον ου­σια­στι­κό. Αφορά την προ­στα­σία του ελ­λη­νι­κού χρέ­ους από τον κίν­δυ­νο της επι­κεί­με­νης αύ­ξη­σης των επι­το­κί­ων.

Το ΔΝΤ επι­μέ­νει στο κλεί­δω­μα των επι­το­κί­ων στο 1,5%-1,6% (συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων όλων των μορ­φών δα­νεί­ων του χρέ­ους, όπως έντο­κα τα οποία έχουν επι­τό­κιο 3%, άλλες λή­ξεις με με­γα­λύ­τε­ρο επι­τό­κιο κ.ά.), χωρίς όμως να συ­ζη­τά το εν­δε­χό­με­νο για τα δά­νεια που το ίδιο έχει δώσει στην Ελ­λά­δα και φέ­ρουν επι­τό­κιο 4%.

Πα­τή­στε πάνω στη φω­το­γρα­φία και δια­βά­στε ανα­λυ­τι­κά το δη­μο­σί­ευ­μα της Realnews