Το σοκ των λέξεων

Το σοκ της φτώχειας μας, συνοδεύεται σταθερά από το σοκ των λέξεων. Η κρίση ντύνεται με λέξεις  καινούργιες. Λέξεις που οι εκάστοτε κυβερνώντες αλλάζουν το νόημά τους ώστε να γίνουν ικανές να χειραγωγήσουν, να παραπλανήσουν.  Η μεταρρύθμιση είναι η πλέον πολυχρησιμοποιημένη και ταλαιπωρημένη. Την ακούμε από εποχής εκσυγχρονιστή Σημίτη, εξακολουθήσαμε να την ακούμε επί Καραμανλή, την συναντήσαμε όταν ο Γ. Παπανδρέου  φουριόζος την επανέφερε σε μεταμοντέρνα μορφή.Είναι η καρδιά των μνημονίων, είναι το μαγικό εργαλείο  κάτι σαν ουρί του παραδείσου, το θαυματουργό ραβδί που θα αξιοποιήσει τις αναγκαίες θυσίες. Ομως αν σκαλίσεις την πρόσοψη των περισσότερων μεταρρυθμίσεων βρίσκεις συνήθως περικοπές, φόρους και πάλι περικοπές και φόρους, ατέλειωτους φόρους… Ωστε όταν ακούει ο συνταξιούχος ή ο  εργαζόμενος την επαναλαμβανόμενη μέχρι πλύσεως εγκεφάλου λέξη  «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις-μεταρρυθμίσεις-μεταρρυθμίσεις», ψάχνει το άδειο πορτοφόλι του να δει αν υπάρχει ακόμη