Αρθρο του Γ. Ραγκούση στην “δ” για το εκλογικό σύστημα

H με­γα­λύ­τε­ρη πο­λι­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση που πρέ­πει να γίνει είναι η κα­τάρ­γη­ση της ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής που μας χρε­ο­κό­πη­σε

 

Ανα­γνω­ρί­ζω ότι αμ­φι­σβη­τώ στε­ρε­ό­τυ­πα δε­κα­ε­τιών, με κρι­τι­κή και αυ­το­κρι­τι­κή ματιά, άρα πα­ρα­κα­λώ μην βια­στεί­τε να αντι­δρά­σε­τε είτε θε­τι­κά είτε αρ­νη­τι­κά.

1) Ο εκλο­γι­κός νόμος δεν είναι ούτε τε­χνι­κό ούτε δευ­τε­ρεύ­ον ζή­τη­μα. Ο εκλο­γι­κός νόμος είναι τόσο ση­μα­ντι­κός για το είδος του πο­λι­τι­κού προ­σω­πι­κού που πα­ρά­γε­ται από κάθε εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση όσο ση­μα­ντι­κή είναι η μη­χα­νή, το μέσον πα­ρα­γω­γής για το προ­ϊ­όν που πα­ρά­γε­ται σε κάθε ερ­γο­στά­σιο. Α μη­χα­νή πα­ρα­γω­γής πα­ρά­γει α προ­ϊ­όν . Β μη­χα­νή πα­ρα­γω­γής πα­ρά­γει β προ­ϊ­όν.

2) Εάν στον δη­μο­σιο­νο­μι­κό γκρε­μό το 2009 γνω­ρί­ζου­με πια καλά ότι μας οδή­γη­σε η δη­μα­γω­γι­κή πλευ­ρά του χθες δη­λα­δή: ο πα­λαιο­κομ­μα­τι­κός λαϊ­κι­σμός, η πε­λα­τεια­κή δια­χεί­ρι­ση του κρά­τους από πο­λι­τι­κούς, επι­χει­ρη­μα­τί­ες, συν­δι­κα­λι­στές και δη­μο­σιο­γρά­φους, καθώς και η δια­φθο­ρά, τότε στον πα­λαιο­κομ­μα­τι­κό λαϊ­κι­σμό,την πε­λα­τεια­κή δια­χεί­ρι­ση και τη δια­φθο­ρά τι μας οδή­γη­σε και τι δεν μας επι­τρέ­πει να απο­μα­κρυν­θού­με;

Με άλλα λόγια όλα τα πα­ρα­πά­νω πριν κα­τα­στούν αι­τί­ες της χρε­ο­κο­πί­ας μήπως ήταν προη­γου­με­νως απο­τε­λέ­σμα­τα άλλων βα­θύ­τε­ρων αι­τιών ;

Δη­λα­δή μήπως πρέ­πει να βα­θύ­νου­με το επί­πε­δο της ανά­λυ­σης και να διε­ρω­τη­θού­με κατά πόσο δεν είναι η δη­μα­γω­γία μόνο στις πα­ρα­δό­σεις του ελ­λη­νι­κού πο­λι­τι­κού προ­σω­πι­κού; Οτι μήπως ύπαρ­χουν βα­θυ­τε­ροι μη­χα­νι­σμοί που πα­ρά­γουν και ανα­πα­ρά­γουν ανε­ξάρ­τη­τα από προ­θέ­σεις, συ­γκυ­ρί­ες και ηλι­κί­ες τον πα­λαιο­κομ­μα­τι­σμό και την πε­λα­τεια­κή λο­γι­κή;

Απά­ντη­ση: Ναι, υπάρ­χει μη­χα­νι­σμός – αίτιο που δρα και πα­ρά­γει τα συ­γκε­κρι­μέ­να φαι­νό­με­να κι απο­τε­λέ­σμα­τα.Ναι, πράγ­μα­τι η μη­χα­νι­κή του συ­στή­μα­τος ευ­νο­εί το μαύρο πο­λι­τι­κό χρήμα και κα­θι­στά επιρ­ρε­πή τον πο­λι­τι­κό στην μι­ντια­κή κι οι­κο­νο­μι­κή εξάρ­τη­ση. Πρό­κει­ται για τον από τη δε­κα­ε­τία του 1920 σταυ­ρό προ­τί­μη­σης σε συν­δυα­σμό με τις υπερ­με­γέ­θεις εκλο­γι­κές πε­ρι­φέ­ρειες.

3) αφού φτά­σα­με στο χεί­λος του δη­μο­σιο­νο­μι­κού γκρε­μού πώς είναι δυ­να­τόν να μην συ­να­ντή­σα­με καμία διά­θε­ση εθνι­κής συ­ναί­νε­σης;

Πώς είναι δυ­να­τόν πάνω σε μια Ελ­λα­δα σε κώμα να προ­σπα­θούν να γί­νουν ηγέ­τες πο­λι­τι­κοί και πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις που – εν μέσω επί­ση­μης χρε­ο­κο­πί­ας – δια­λέ­γουν για τον εαυτό τους τον εύ­κο­λο και ανέ­ντι­μο δρόμο της δη­μα­γω­γί­ας και του πα­λαιο­κομ­μα­τι­κού λαϊ­κι­σμού με το «εναλ­λα­κτι­κές υπάρ­χουν» που οδή­γη­σε στο Ζάπ­πειο του κ. Σα­μα­ρά, στην πάνω και κάτω πλα­τεία Συ­ντάγ­μα­τος και στον ένα νόμο με ένα άρθρο του Σύ­ρι­ζα;

Μήπως και σε αυτήν την πε­ρί­πτω­ση πρέ­πει να βα­θύ­νου­με το επί­πε­δο της ανά­λυ­σης και να διε­ρω­τη­θού­με κατά πόσο δεν είναι το έλ­λειμ­μα συ­ναι­νε­τι­κής λο­γι­κής στο DNA του ελ­λη­νι­κού πο­λι­τι­κού προ­σω­πι­κού; Μήπως τα συ­στή­μα­τα ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής και τα μπό­νους των 50 εδρών ήταν και είναι ένας τέ­τοιος μη­χα­νι­σμός εξου­δε­τέ­ρω­σης της εθνι­κής συ­ναί­νε­σης;

Εκλο­γι­κό σύ­στη­μα επι­λέ­γο­ντας επι­λέ­γεις το πρό­βλη­μα που θέ­λεις να αντι­με­τω­πί­σεις. Διότι δεν υπάρ­χει πα­νά­κεια. Η Ελ­λά­δα χρειά­ζε­ται στρα­τη­γι­κά μια νέα πο­λι­τι­κή τάξη πραγ­μά­των. Χρειά­ζε­ται:

Πρώ­τον, εθνι­κή συ­ναί­νε­ση για όλα τα υπαρ­ξια­κά της ζη­τή­μα­τα και….το οποίο είναι βέ­βαια τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κό από μια χωρίς πο­λι­τι­κές αρχές και ηθικό έρμα συ­γκυ­βέρ­νη­ση .

Δεύ­τε­ρον, επα­να­θε­με­λί­ω­ση και απε­λευ­θέ­ρω­ση της πο­λι­τι­κής απο τα δεσμά του πε­λα­τεια­κής και της μι­ντια­κής εξάρ­τη­σης με την πα­ρα­γω­γή ενός νέου προ­τύ­που πο­λι­τι­κού.

ΠΩΣ;

Με ένα ΝΕΟ ΕΚΛΟ­ΓΙ­ΚΟ ΣΥ­ΣΤΗ­ΜΑ – ΤΟΜΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑ­ΡΕΛ­ΘΟΝ

Προ­φα­νώς δεν αρκεί η αλ­λα­γή του εκλο­γι­κού νόμου από μόνη της αλλά είναι επί­σης βέ­βαιο οτι χωρίς αλ­λα­γή του εκλο­γι­κού συ­στή­μα­τος καμία από τις πα­ρα­πά­νω επι­διώ­ξεις δεν είναι ρε­α­λι­στι­κό να επι­τευ­χθεί ή να εδραιω­θεί .

Πρώτη ύλη, συ­στα­τι­κά για μιά ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση :

1) μο­νο­ε­δρι­κές εκλο­γι­κές πε­ρι­φέ­ρειες,

2) κα­τάρ­γη­ση σταυ­ρού προ­τί­μη­σης αλλά δια­τή­ρη­ση στον πο­λί­τη της αξιο­λό­γη­σης κι επι­λο­γής των προ­σώ­πων,

3) σύ­στη­μα απλής ανα­λο­γι­κής στην κα­τα­νο­μή των κοι­νο­βου­λευ­τι­κών εδρών μέσα από μια ευ­ρεία εκλο­γι­κή πε­ρι­φέ­ρεια που θα πλαι­σιώ­σει τις μο­νο­ε­δρι­κές και εντός τις οποί­ας έχου­με επε­ξερ­γα­στεί τον τρόπο να κα­θο­ρί­ζε­ται η σειρά εκλο­γής με βάση την επι­λο­γή των πο­λι­τών κι όχι με βάση την προ­τί­μη­ση της ηγε­σί­ας. Ενι­σχύ­ο­ντας έτσι την εσω­τε­ρι­κή δη­μο­κρα­τία στα κόμ­μα­τα.

Σή­με­ρα θέλω να φω­τί­σω την ορι­ζό­ντια γραμ­μή. Αυτή που “συν­δέ­ει” ή κα­λύ­τε­ρα χω­ρί­ζει και δι­χά­ζει τους συ­νυ­πο­ψη­φί­ους του ίδιου κόμ­μα­τος .

Ισχυ­ρί­ζο­μαι οτι ει­δι­κά η ορι­ζό­ντια γραμ­μή ειναι η ανοι­χτή κερ­κό­πορ­τα απο την οποία δια­χρο­νι­κά μπαί­νει η δι­χό­νοια και η εμ­φύ­λια διαί­ρε­ση με­τα­ξύ των υπο­ψη­φί­ων του ίδιου κόμ­μα­τος που επέ­τρε­ψε στα μι­ντια­κά κι οι­κο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα με με­γά­λη ευ­κο­λία να υπο­δου­λώ­σουν το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό. Η πρα­κτι­κή απλή κι άκρως απο­τε­λε­σμα­τι­κή, «δεν θέ­λεις;» στο κε­ντρι­κό δελ­τίο ει­δή­σε­ων ο συ­νυ­πο­ψή­φιός σου. Έτσι απλά.

Τώρα, πρέ­πει να έχου­με υπόψη μας πως :

α) Ο σταυ­ρός προ­τί­μη­σης κα­ταρ­γεί­ται μόνον στις μο­νο­ε­δρι­κές.

β) Με τις μο­νο­ε­δρι­κές πε­ριο­ρί­ζε­ται στο ελά­χι­στο δυ­να­τό η μαύρη οι­κο­νο­μι­κή και μι­ντια­κή εξάρ­τη­ση του βου­λευ­τή.

Γι αυτό, το εν­δε­χό­με­νο με­τα­τρο­πής κά­ποιων λίγων με­γά­λων εκλο­γι­κών πε­ρι­φε­ρειών όπως η Β´Αθή­νας σε ολι­γο­ε­δρι­κές με σταυ­ρό ούτε σαν μια τρύπα στο νερό δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί.Έχει πι­στεύω την αξία του να υπο­γραμ­μί­σω επί­σης το γε­γο­νός πως η εκλο­γι­κή αρ­χι­τε­κτο­νι­κή στα πλέον προηγ­μέ­να κοι­νο­βου­λευ­τι­κά σύ­στη­μα­τα όπως της Βρε­τα­νί­ας, της Γαλ­λί­ας, των ΗΠΑ όπως και της Γερ­μα­νί­ας κλπ είναι βα­σι­σμέ­νη σε μο­νο­ε­δρι­κές πε­ρι­φέ­ρειες ενώ ο εμ­φύ­λιος σταυ­ρός θε­ω­ρεί­ται είδος από άλλον πλα­νή­τη.

Κατά συ­νέ­πεια όλες οι με­γά­λες πο­λι­τι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες αυτών των χωρών, από την κ.Θά­τσερ εώς τον Β.Μπραντ και από τον Ντε Γκωλ μέχρι τον Μπά­ρακ Ομπά­μα ανα­δεί­χτη­καν μέσα από μι­κρές – πάντα ανά­λο­γα με τα με­γέ­θη της κάθε χώρας- και τα­πει­νές μο­νο­ε­δρι­κές πε­ρι­φέ­ρειες. Και βέ­βαια χωρίς σταυ­ρό προ­τί­μη­σης!

Στην Ελ­λά­δα στο υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών, με την συ­νέρ­γεια επι­φα­νών επι­στη­μό­νων, από τον Δε­κέμ­βριο του 2009 είναι έτοι­μο ένα πλή­ρες Νο­μο­σχέ­διο νέου εκλο­γι­κού νόμου με την πα­ρα­πά­νω πο­λι­τι­κή λο­γι­κή.

Ακόμη, θα γνω­στο­ποι­ή­σω πως για πρώτη φορά στην απο­γρα­φή πλη­θυ­σμού το 2011 ζη­τή­σα­με επί­ση­μα ως Υπουρ­γείο από την ΕΛ­ΣΤΑΤ και πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε κα­τα­γρα­φή νό­μι­μου πλη­θυ­σμού ανά εκλο­γι­κό δια­μέ­ρι­σμα.

Επο­μέ­νως πλέον η Ελ­λά­δα όποτε θε­λή­σει μπο­ρεί να προ­χω­ρή­σει στην νέα αρ­χι­τε­κτο­νι­κή των εκλο­γι­κών της πε­ρι­φε­ρειών, σε μο­νο­ε­δρι­κές.

Η εθνι­κή συ­ναί­νε­ση και η

μη­χα­νι­κή του συ­στή­μα­τος.

40 συ­να­πτά έτη ζή­σα­με συ­στή­μα­τα ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής γιατί οι κυ­βερ­νή­σεις συ­νερ­γα­σί­ας ήταν κάτι αδια­νό­η­το στον τόπο .

Τα διά­φο­ρα μπό­νους εδρών στο πρώτο κόμμα, σή­με­ρα 50, εί­δα­με τον τρόπο με τον οποίο ωθούν τα κόμ­μα­τα και τις ηγε­σί­ες τους να κυ­νη­γούν με κάθε μέσον την πρω­τιά.

Ζή­σα­με αλλά και ζούμε την εν­δο­τι­κό­τη­τα των κομ­μά­των εξου­σί­ας σε κάθε συ­ντε­χνια­κό, το­πι­κι­στι­κό και πε­λα­τεια­κό αί­τη­μα κατά πα­ρά­βα­ση των αρχών και κυ­ρί­ως κατά πα­ρά­βα­ση του γε­νι­κού κοι­νω­νι­κού συμ­φέ­ρο­ντος προ­κει­μέ­νου να πε­ρά­σουν για λίγες ψή­φους από τον πο­λι­τι­κή κό­λα­ση στον πο­λι­τι­κό πα­ρά­δει­σο δη­λα­δή από την δεύ­τε­ρη στην πρώτη θέση, από την πα­ραί­τη­ση από την ηγε­σία του κόμ­μα­τος στην πρω­θυ­πουρ­γία!

Η μη­χα­νι­κή του συ­στή­μα­τος της ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής σε μια κοι­νω­νία χωρίς ισχυ­ρούς θε­σμούς σε μια πο­λι­τεία χωρίς κα­νό­νες-ή κα­λύ­τε­ρα σε μια πο­λι­τεία όπου ο μο­να­δι­κός κα­νό­νας ήταν και είναι πως σε όλους τους κα­νό­νες μπο­ρείς να εξα­σφα­λί­σεις την εξαί­ρε­ση που σε βο­λεύ­ει αρκεί να φω­νά­ξεις, να πιέ­σεις και να εκ­βιά­σεις- αυτή η μη­χα­νι­κή εί­δα­με πως ενώ θα έπρε­πε να έχει κλεί­σει τον κύκλο της, ακόμη και σή­με­ρα ζει και βα­σι­λεύ­ει.

Το μπό­νους των 50 εδρών απο­δεί­χτη­κε πως λει­τουρ­γεί ως ισχυ­ρό­τα­το κί­νη­τρο για να υιο­θε­τού­νται – ακόμη και σε κα­θε­στώς επί­ση­μης χρε­ο­κο­πί­ας – οι πιο ακραί­ες και υπο­κρι­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις κα­κο­ποί­η­σης της αλή­θειας.

Ακόμη και όταν η αλή­θεια ήταν και είναι προ­ϋ­πό­θε­ση για την επι­βί­ω­ση και την ακε­ραιό­τη­τα της πα­τρί­δας.

Πι­στεύω βαθιά πως ένα σύ­στη­μα απλής ανα­λο­γι­κής δεν ειναι πλέον ένα πι­στο­ποι­η­τι­κό αρι­στε­ρής οπτι­κής αλλά ένα μέσον υπέρ­βα­σης της πο­λι­τι­κής και θε­σμι­κής μας υπα­νά­πτυ­ξης.

Δεν είναι δυ­να­τόν να μεί­νουν αμε­τά­βλη­τες οι δομές που μας χρε­ο­κό­πη­σαν. Αν οι δομές δεν αλ­λά­ξουν είναι θέμα χρό­νου η Ελ­λά­δα να χρε­ο­κο­πή­σει ξανά.

Σή­με­ρα το χει­ρό­τε­ρο βέ­βαια είναι πως οι δο­μι­κές αι­τί­ες που μας οδή­γη­σαν στην χρε­ο­κο­πία όχι μόνον δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται αλλά κι αυτές που σε ορι­σμέ­νους το­μείς αρ­χι­κά εκ­μη­δε­νί­στη­καν, ανα­βιώ­νουν. Δυ­στυ­χώς είναι σε εξέ­λι­ξη η νε­κρα­νά­στα­ση του πα­λιού.

Για να αλ­λά­ξου­με λοι­πόν υπό­δειγ­μα πρέ­πει να αλ­λά­ξου­με την μη­χα­νι­κή του συ­στή­μα­τος.

Αντί επι­λό­γου.

Με την Προ­ε­δρευό­με­νη Κοι­νο­βου­λευ­τι­κή Δη­μο­κρα­τία, για να πε­τύ­χου­με συν­θή­κες πο­λι­τι­κής στα­θε­ρό­τη­τας στην εκτε­λε­στι­κή εξου­σία, έχου­με ανά­γκη τη συν­δρο­μή εκλο­γι­κών νόμων με με­γά­λα μπό­νους εδρών για το πρώτο κόμμα. Ει­δι­κά στην Ελ­λά­δα που έβγαι­νε βαθιά δι­χα­σμέ­νη από κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές συ­γκρού­σεις κατά τη διάρ­κεια ολο­κλή­ρου σχε­δόν του 20 αιώνα, ζή­σα­με συ­στή­μα­τα ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής γιατί οι κυ­βερ­νή­σεις συ­νερ­γα­σί­ας ήταν κάτι αδια­νό­η­το στον τόπο ενώ η συ­γκε­κρι­μέ­νη μορφή του πο­λι­τεύ­μα­τος δεν άφηνε άλλα πε­ρι­θω­ρία.

Επει­δή όμως ουδέν καλό – που ήταν η κυ­βερ­νη­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα – αμι­γές κακού, στη συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση το κακό μας κό­στι­σε πάρα πολύ. Η χρε­ο­κο­πία και τα μνη­μό­νια μας κό­στι­σαν πάρα πολύ.

Υπάρ­χει άραγε πο­λι­τεια­κή και θε­σμι­κή διέ­ξο­δος, προ­κει­μέ­νου να έχου­με και απλή ανα­λο­γι­κή και στα­θε­ρό­τη­τα στην εκτε­λε­στι­κή εξου­σία;

Να έχου­με δη­λα­δή και αντι­πε­λα­τεια­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα και στα­θε­ρό πο­λι­τι­κό κύκλο που συ­νι­στούν δύο από τις πλέον κρί­σι­μες προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να βγει η πα­τρί­δα μας από τη συ­στη­μι­κή και πο­λι­τι­κή της κρίση ;

Ναι, πο­λι­τι­κά υπάρ­χει.

Αρκεί να συν­θέ­σου­με τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα κάθε επι­λο­γής στο πλαί­σιο ενός νέου πο­λι­τεια­κού, δη­μο­κρα­τι­κού με­τα­σχη­μα­τι­σμού που θα συ­μπε­ρι­λά­βει και τη Συ­νταγ­μα­τι­κή κα­το­χύ­ρω­ση του νέου εκλο­γι­κού συ­στή­μα­τος.

Η συ­νο­λι­κή πο­λι­τεια­κή και θε­σμι­κή λύση είναι η Προ­ε­δρι­κή Δη­μο­κρα­τία αντί για την Προ­ε­δρευό­με­νη Δη­μο­κρα­τία, η κα­τάρ­γη­ση των πα­λαιο­κομ­μα­τι­κών μπό­νους, οι μο­νο­ε­δρι­κές χωρίς σταυ­ρό για την ανα­νέ­ω­ση του πο­λι­τι­κού προ­σω­πι­κού καθώς και ένα δεύ­τε­ρο νο­μο­θε­τι­κό σώμα – φρου­ρός των Ελ­λή­νων που πα­ρά­γουν και δη­μιουρ­γούν.

Αρκεί να μην δούμε το πρό­βλη­μα απο­κλει­στι­κά από την σκο­πιά των πο­λι­τι­κών, των πο­λι­τι­κών επι­στη­μό­νων ή των συ­νταγ­μα­το­λό­γων.

Αρκεί σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση να δούμε το πρό­βλη­μα από την σκο­πιά των επό­με­νων Ελ­λή­νων.