Α-τυπος και υπογραμμός: Στα όρια της παράνοιας…

Είναι γε­γο­νός πως ο υπουρ­γός Παι­δεί­ας (;) κ. Νίκος Φίλης, εφευ­ρί­σκει, σε συχνά τα­κτι­κά δια­στή­μα­τα, τρό­πους και ευ­φυο­λο­γή­μα­τα για να προ­κα­λεί το κοι­νω­νι­κό αί­σθη­μα, ενί­ο­τε λει­τουρ­γώ­ντας και «ως λαγός» της κυ­βέρ­νη­σης. Πώς άλ­λω­στε να ερ­μη­νευ­θεί το γε­γο­νός πως επι­σή­μως το Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου, όχι μόνο δεν τον έχει «μα­ζέ­ψει», αλλά αν και έχει δώσει πολ­λές αφορ­μές ακόμα και για να τον απο­πέμ­ψει από τη θέση του, δεν κου­νιέ­ται φύλλο!

Ο κ. Φίλης, λοι­πόν, μας είπε ότι η συ­γκέ­ντρω­ση που διορ­γα­νώ­νε­ται με την κω­δι­κή ονο­μα­σία #πα­ραι­τη­θεί­τε, κι­νεί­ται στα όρια της συ­νταγ­μα­τι­κής ανο­χής! Εκτι­μώ ότι η δή­λω­σή αυτή, έδωσε κί­νη­τρο ακόμα και σε αν­θρώ­πους που δεν είχαν σκοπό να πάνε στην συ­γκέ­ντρω­ση, να σπεύ­σουν! Από αντί­δρα­ση. Από αντί­δρα­ση στην κο­ροϊ­δία και τον εμπαιγ­μό. Εκτός κι αν κά­ποιοι νο­μί­ζουν ότι με το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών, έχου­με υπο­στεί λο­βο­το­μή.

Επει­δή, πολ­λοί από εμάς, δεν έχου­με κοντή μνήμη, θυ­μά­μαι ότι σαν χθες γέ­μι­ζαν τις πλα­τεί­ες οι «αγα­να­κτι­σμέ­νοι» με τα στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να βρί­σκο­νται στην πρώτη γραμ­μή. Σαν χθες θυ­μά­μαι, τις δια­δη­λώ­σεις του Κι­νή­μα­τος «δεν έχω -δεν πλη­ρώ­νω» κατά του ΕΝΦΙΑ και τις συ­γκε­ντρώ­σεις στα «διό­δια των ερ­γο­λά­βων». Σαν χθες θυ­μά­μαι τις συ­γκε­ντρώ­σεις έξω από την ΕΡΤ, σαν χθες θυ­μά­μαι τις δια­δη­λώ­σεις υπέρ των απο­λυ­μέ­νων κα­θα­ρι­στριών και τις συ­ναυ­λί­ες αλ­λη­λεγ­γύ­ης με τα κόκ­κι­να γά­ντια. Σαν χθες θυ­μά­μαι την δυ­να­μι­κή πα­ρου­σία των στε­λε­χών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στις δια­μαρ­τυ­ρί­ες των αγρο­τών, τότε που ο Αλέ­ξης Τσί­πρας κα­βα­λού­σε τα τρα­κτέρ. Σαν χθες θυ­μά­μαι, τις «αυ­θόρ­μη­τες συ­γκε­ντρώ­σεις» των πο­λι­τών στο Σύ­νταγ­μα, τότε που έστη­ναν κρε­μά­λες και φώ­να­ζαν «να καεί, να καεί το μπουρ­δέ­λο η Βουλή».

Τότε προ­φα­νώς, όλα αυτά πραγ­μα­το­ποιού­ντο εντός του πλαι­σί­ου της συ­νταγ­μα­τι­κής ανο­χής, ενώ σή­με­ρα το κί­νη­μα #πα­ραι­τη­θεί­τε κι­νεί­ται στα όρια της αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Προ­σω­πι­κά, λίγο με νοιά­ζει αν και κατά πόσο βρί­σκο­νται κόμ­μα­τα και πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις, πίσω από το #πα­ραι­τη­θεί­τε, μου αρκεί πως ίσως κά­ποιοι ση­κω­θούν από τον κα­να­πέ, που όπως φαί­νε­ται μας έχει «κα­τα­πιεί» όλους. Ακόμα κι αν χρειά­ζε­ται να πα­ρα­κι­νη­θούν από κόμ­μα­τα ή πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις. Αυτό που με νοιά­ζει όμως και με ενο­χλεί, είναι να κου­νούν το δά­χτυ­λο οι πρω­τερ­γά­τες του κι­νή­μα­τος της κα­τσα­ρό­λας, οι εμπνευ­στές του δι­χα­στι­κού συν­θή­μα­τος «ή εμείς ή αυτοί». Αυτό με ενο­χλεί. Γιατί δεν έχω μνήμη χρυ­σό­ψα­ρου. Γιατί πλέον η πο­λι­τι­κή αυτής της κυ­βέρ­νη­σης, κι­νεί­ται στα όρια της πα­ρά­νοιας…