«Στάσου , μύγδαλα»

“Ένας βοσκός τρέχει σε έναν έρημο δρόμο, σε ένα νησί του Αιγαίου, κρατάει γκλίτσα, φορά μες στο κατα­κα­λό­καιρο μια κάπα από αυτές που φορού­σαν παλιά οι τσο­πά­νη­δες και κυνη­γάει μια του­ρί­στρια με άσπρο μίνι, φωνά­ζο­ντάς της: «Στάσου, Μύγδαλα!»…

Η σκηνή αυτή, με τον “αγροίκο” αλλά ευαί­σθητο κατά βάθος βοσκό «στοί­χειωσε» την καριέρα του Γιάννη Βόγλη, και ως ένα σημείο χαρα­κτή­ρισε και την εικόνα των Ελλήνων απέ­να­ντι σε μια του­ρί­στρια, όπως άλλωστε και τα όνειρα που κάθε του­ρί­στρια μπορεί να είχε ερχό­μενη στην Ελλάδα.. «Κορί­τσια στον Ήλιο» του Βασίλη Γεωρ­γιάδη (1968). Έφτασε μέχρι την υπο­ψη­φιό­τητα της καλύ­τε­ρης ξενό­γλωσ­σης ταινίας στις Χρυσές Σφαίρες, στο Χόλι­γουντ.

Ο Γιάννης Βόγλης, γεν­νη­μέ­νος στις 30 Σεπτεμ­βρίου 1937, «έφυγε» στις 20 Απρι­λίου 2016 . Η φιγούρα του Βόγλη να κυνη­γάει την Αν Λόμπεργκ, φωνά­ζο­ντάς της «Στάσου Μύγδαλα!» , του λεβέντη, του κακού γιού του τσι­φλικά, του γεμάτου ερωτική έξαψη ζωγρά­φου, κι όλων των άλλων ρόλων του. δύσκολα θα έκανε κάποιον να πιστέ­ψει πως ο Γιάννης Βόγλης ήταν ένας πολύ ευγε­νι­κός, καλ­λιερ­γη­μέ­νος, μορ­φω­μέ­νος και ευαί­σθη­τος άνθρω­πος, καλός και πιστός σύζυγος για πάνω από 50 χρόνια στη Σκω­τσέζα γυναίκα του, ο οποίος έζησε και έδρασε καλ­λι­τε­χνικά «μακρυά από το αγριε­μένο πλήθος», χωρίς ποτέ να δώσει δικαιώ­ματα για παρα­πέρα ή άστοχη δημο­σιό­τητα, πέραν της επαγ­γελ­μα­τι­κής του δράσης. Ήταν ένας πραγ­μα­τικά ευγε­νι­κός άνθρω­πος. Και παρ’ όλη την περι­πέ­τεια της υγείας του, ακόμη και το φινάλε του ήταν δια­κρι­τικό όπως η ζωή του και όχι παθια­σμένο όπως οι ρόλοι που έπαιξε στο θέατρο και στο σινεμά.” (Από­σπα­σμα από το απο­χαι­ρε­τι­στή­ριο άρθρο του του Ιάσονα Τρια­ντα­φυλ­λίδη)

Υ.Γ. Ο Γιάννης Βόγλης  σε μια τελευ­ταία συνέ­νευξή του, είχε παρα­δε­χτεί ότι τον φόβιζε ο χρόνος. «Ανα­ρω­τιέ­μαι πόσος που έχει μείνει να κάνω κάποια πράγ­ματα», έχει πει, ανα­λο­γι­ζό­με­νος τα λόγια του «Θείου Βάνια» του Τσέχωφ που είχε ανε­βά­σει  «σαρώ­νο­ντας» ταμεία και κρι­τι­κές: «Θα έρθει η στιγμή που όλα μας θα κατα­πο­ντι­στούν, που θα υπάρξει γαλήνη, ηρεμία σαν χάδι…»