Παύλος Μπακίρης: Τώρα πια ξέρουμε

Από την έναρξη της κρίσης στην Πατρίδα μας, ο εφιάλ­της που βιώ­νουμε σε όλα τα επίπεδα, οικο­νο­μικά, κοι­νω­νικά, πολι­τικά δεν έχει τελειωμό. Και σε όλα αυτά έρχεται να προ­στε­θεί ένα ακόμη μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα, αυτό του προ­σφυ­γι­κού και της παρά­νο­μης μετα­νά­στευ­σης. Ένα πρό­βλημα που-ας μη γελιόμαστε-θα είναι μακράς διαρ­κείας και που φέρει επι­κίν­δυ­νες συνέ­πειες καθώς πολύ εύκολα η προ­σφυ­γική κρίση μπορεί να μετα­τρα­πεί σε εθνική κρίση.

Ποτέ άλλοτε μετα­πο­λε­μικά, η Ελλάδα και οι Έλληνες δεν βρέ­θη­καν να αντι­με­τω­πί­ζουν συν­δυα­στικά τόσους πολλούς κιν­δύ­νους.

Στις παθο­γέ­νειες δεκα­ε­τιών που υπο­νό­μευ­σαν και χρε­ο­κό­πη­σαν το ελλη­νικό κράτος, ήρθαν να αθροι­στούν, οι αδυ­να­μίες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης να δια­χει­ρι­στεί οποια­δή­ποτε μορφής κρίση αλλά και η επι­πρό­σθετη γεω­πο­λι­τική αστά­θεια στη γει­το­νιά μας.

‘Το κάθε πέρυσι και καλύτερα’ , αποκτά έναν απει­λη­τικό τόνο για όλους μας. Γιατί περι­γρά­φει όχι μόνο την από­γνωση και την έλλειψη ελπίδας, όσο κυρίως την αδυ­να­μία της Κυβέρ­νη­σης να δια­χει­ρι­στεί με σοβα­ρό­τητα και στοι­χειώδη απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα μια ούτως ή άλλως πολύ δύσκολη κατά­σταση. Περι­γρά­φει την κατα­στρο­φική δύναμη του λαϊ­κι­σμού που δημιούρ­γησε την κρίση και που σήμερα επι­μέ­νει να μας κρατά εγκλω­βι­σμέ­νους σε αυτή, εξα­νε­μί­ζο­ντας τις τερά­στιες θυσίες που κατέ­βαλ­λαν οι πιο δημιουρ­γι­κοί αλλά και οι πιο αδύ­να­μοι Έλληνες. Με πολύ γρήγορα βήματα ξανα­γυρ­νάμε στην αρχή της κρίσης αν όχι με χει­ρό­τε­ρες συνέ­πειες.

Είναι απλό αν και όχι αυτο­νό­ητο: Χωρίς την παρα­γωγή εθνικού πλούτου από τον ιδιω­τικό τομέα με κανόνες δικαίου που θα εγγυά­ται μια απο­τε­λε­σμα­τική δημόσια διοί­κηση, ούτε η κρίση μπορεί να ξεπε­ρα­στεί, ούτε οι πιο ευά­λω­τοι οικο­νο­μικά και κοι­νω­νικά Έλληνες μπορούν να προ­στα­τευ­θούν. Με την ανα­δια­νομή της φτώ­χειας και με φορο­ε­πι­δρο­μές σε ανθρώ­πους που δεν έχουν τίποτε περισ­σό­τερο να δώσουν, δε μπορεί να βρεθεί καμία λύση. Και πάντοτε τα χρήματα δεν θα αρκούν και ο φαύλος κύκλος των περι­κο­πών δεν θα έχει τέλος.

Τρόπος άλλος να απε­λευ­θε­ρω­θεί η Ελλάδα από τις παθο­γέ­νειές της και τα δεσμά του μνη­μο­νίου δεν υπάρχει. Ούτε πρό­κει­ται αλλιώς να κερ­δί­σεις την εθνική σου κυριαρ­χία και τη διεθνή σου αξιο­πι­στία που τόσο ανάγκη έχουμε σε αυτή τη δύσκολη περίοδο.

Η προ­σπά­θεια που κατα­βάλ­λει η Νέα Δημο­κρα­τία, μέσω και της νέας της ηγεσίας, να συγκρο­τή­σει ένα μέτωπο υπέρ των δημιουρ­γι­κών δυνά­μεων της κοι­νω­νίας και ενα­ντίον του λαϊ­κι­σμού, απο­τε­λούν το μονό­δρομο που πρέπει να ακο­λου­θή­σουμε για την έξοδο από την κρίση. Είναι ταυ­τό­χρονα και δική μας υπο­χρέ­ωση αυτή η επιλογή να στεφθεί με επι­τυ­χία. Όχι μόνο ως ευχή αλλά κυρίως ως πολι­τική δράση. Οι τοπικές εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές της Νέας Δημο­κρα­τίας αλλά και η δια­δρομή της προς το Συνέ­δριο που θα επι­κυ­ρώ­σει αυτή τη πορεία, επι­βάλ­λουν το παρόν σε κάθε Έλληνα που δε μπορεί και δε θέλει να παρα­μεί­νει παθη­τι­κός θεατής.

Τώρα πια δεν υπάρχει η δικαιο­λο­γία της άγνοιας, της ανοχής ή της δοκιμής. Το κόστος αυτό το έχουμε πλη­ρώ­σει και το πλη­ρώ­νουμε πανά­κριβα.

Τώρα πια ξέρουμε.

Παύλος Εμμ. Μπα­κί­ρης.