Το ντοκιμαντέρ «Καλημέρα Γειτόνισσα» για τη μοναδική κάτοικο στην Κίναρο στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Με τον τίτλο «Εδώ είναι η πατρίδα μου» η εφη­με­ρίδα «ΕΘΝΟΣ» και η Μαρία Ριτζα­λέου κάνουν ένα αφιέ­ρωμα στη Ρηνιώ Κατσο­τούρχη την μονα­δική κάτοικο στην Κίναρο και ανα­φέ­ρο­νται στο ντο­κι­μα­ντέρ «Καλη­μέρα Γει­τό­νισσα» που γυρί­στηκε την σκη­νο­θέ­τιδα της ΕΡΤ3, Τάνια Χατζη­γε­ωρ­γίου.

Ένα ντο­κι­μα­ντέρ που υπο­βλή­θηκε από την ΕΡΤ3 στο 18ο Φεστι­βάλ Ντο­κι­μα­ντέρ Θεσσαλονίκης-Εικόνες του 21ου Αιώνα, που θα γίνει 11 με 20 Μαρτίου στη Θεσ­σα­λο­νίκη.

Το δημο­σί­ευμα από την εφη­με­ρίδα “ΕΘΝΟΣ”:

Στον άγριο τόπο της Ρηνιώς Θηραίου-Κατσοτούρχη, το ανε­μο­δαρ­μένο νησί των 4,5 τετρα­γω­νι­κών χιλιο­μέ­τρων του Αιγαίου, στην Κίναρο, όπου κατέ­πεσε την περα­σμένη Πέμπτη το ελι­κό­πτερο του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού Agusta Bell 212, παρα­σύ­ρο­ντας στον θάνατο τους τρεις αξιω­μα­τι­κούς, ταξι­δεύει τα τελευ­ταία 7 χρόνια η σκη­νο­θέ­τις της ΕΡΤ3, Τάνια Χατζη­γε­ωρ­γίου, απο­τυ­πώ­νο­ντας την καθη­με­ρι­νό­τητα της 72χρονης ερη­μί­τισ­σας, μονα­δι­κής κατοί­κου του.

Το ντο­κι­μα­ντέρ «Καλη­μέρα Γει­τό­νισσα» γυρί­στηκε εξο­λο­κλή­ρου από την ίδια τη σκη­νο­θέ­τιδα, καθώς είναι δύσκολο να μετα­κι­νη­θεί και να δια­μεί­νει στην Κίναρο κινη­μα­το­γρα­φικό συνερ­γείο και υπο­βλή­θηκε από την ΕΡΤ3 στο 18ο Φεστι­βάλ Ντο­κι­μα­ντέρ Θεσσαλονίκης-Εικόνες του 21ου Αιώνα, που θα γίνει 11 με 20 Μαρτίου στη Θεσ­σα­λο­νίκη.

«Πήγα για πρώτη φορά στην Κίναρο το 2009 για γυρί­σματα για την εκπομπή ”Αληθινά Σενάρια”. Εντυ­πω­σιά­στηκα από την αγριό­τητα του τοπίου, αλλά και την πίστη της Ρηνιώς και του συζύγου της, Μικέ, που τίμησαν τον λόγο τους και μετά από πολύ­χρονη παρα­μονή στην Αυστρα­λία επέ­στρε­ψαν στην Κίναρο για μόνιμη εγκα­τά­σταση», δηλώνει στο «Εθνος» η Τάνια Χατζη­γε­ωρ­γίου.

Η υπό­σχεση

Το 2011 επέ­στρεψε και έκτοτε πήγε συνο­λικά 7 φορές, ενώ πλέον θεωρεί φίλη της τη Ρηνιώ Θηραίου-Κατσοτούρχη. Είναι μάλιστα χαρα­κτη­ρι­στικό πως όταν ο Μικές Κατσο­τούρ­χης πέθανε, τον Ιούνιο του 2013, η Τάνια Χατζη­γε­ωρ­γίου, πήρε το αερο­πλάνο, πέταξε για την Αθήνα και συνό­δεψε τη σορό του, μαζί με τη Ρηνιώ, στην Κάλυμνο για να ταφεί.

«Δεν ήθελα να την αφήσω μόνη της κι ακόμη και τώρα που το ντο­κι­μα­ντέρ τελεί­ωσε, θα πηγαίνω μια-δυο φορές τον χρόνο να τη βλέπω. Της το υπο­σχέ­θηκα και θα κρατήσω τον λόγο μου», μας λέει. Η σκη­νο­θέ­τις ήταν ταυ­τό­χρονα οπε­ρα­τέρ, ηχο­λή­πτρια, φωτο­γρά­φος. Αν είχε συνερ­γείο μαζί της, θα ήταν δια­φο­ρε­τική η ποιό­τητα, αλλά και πάλι είναι ευχα­ρι­στη­μένη για την ταινία της, διάρ­κειας 59 λεπτών – από συνο­λικά 35 ώρες.

Η Ρηνιώ Θηραίου-Κατσοτούρχη ζει μόνη της στην Κίναρο, παρέα με 200 αιγο­πρό­βατα, τα οποία γνω­ρί­ζει ένα προς ένα με… το μικρό τους όνομα. Εχει ηλε­κτρικό ρεύμα από φωτο­βολ­ταϊκά και ανε­μο­γεν­νή­τρια και κουβαλά νερό από το πηγάδι πάνω, στην παλιά χώρα. Εκεί έχει και δύο σπίτια της οικο­γέ­νειάς της σε σχετικά καλή κατά­σταση, αλλά η ίδια προτιμά να μένει κάτω, στο απάνεμο λιμα­νάκι, στο παλιό καφε­νείο του πατέρα της. Δίπλα της, σε μια απο­θη­κούλα, που μόλις και μετά βίας χωρά ένα κρεβάτι εκστρα­τείας, έμενε και μένει, όταν πηγαί­νει η Τάνια Χατζη­γε­ωρ­γίου.

«Είναι άγριος και αφι­λό­ξε­νος τόπος. Ισως μόνο τη Ρηνιώ να δέχεται και μόνο αυτή να τον αντέχει. Το ψηλό­τερο φυτό είναι ο θάμνος, τίποτε άλλο. Τα παιδιά της ζουν στην Αυστρα­λία και στην Κάλυμνο και ο γιος της Γιώργος την επι­σκέ­πτε­ται, όποτε μπορεί από τις υπο­χρε­ώ­σεις του και όποτε το επι­τρέ­πει ο καιρός», μας λέει η Τάνια Χατζη­γε­ωρ­γίου, που σπού­δασε δημο­σιο­γρα­φία στη Θεσ­σα­λο­νίκη, σκη­νο­θε­σία στο Λονδίνο και έκανε μετα­πτυ­χιακό στην κοι­νω­νική ανθρω­πο­λο­γία, επίσης στο Λονδίνο.

Οι δυο γυναί­κες έχουν ζήσει μέσα σε ακραίες και­ρι­κές συν­θή­κες. Τον Ιανουά­ριο του 2015, όταν βρέθηκε εκεί για τα τελευ­ταία γυρί­σματα, φυσούσε πολύ και χιόνιζε αστα­μά­τητα. Σε συν­δυα­σμό με την απε­ρα­ντο­σύνη της θάλασ­σας, η παρα­μονή στην Κίναρο είναι μια μονα­δική εμπει­ρία.

«Δεν ζητάει τίποτα. Είναι ένας άνθρω­πος απο­λύ­τως αυτάρ­κης. Αλλά θα μπο­ρούσε η πολι­τεία να τις φτιάξει μερικές στοι­χειώ­δεις υπο­δο­μές. Γιατί είναι πολύ σημα­ντικό το ότι μένει εκεί και νιώθει ευτυ­χι­σμένη», δηλώνει η σκη­νο­θέ­τις, η οποία ομο­λο­γεί ότι ένιωσε «περί­εργα», όταν έμαθε για την πτώση του ελι­κο­πτέ­ρου του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού. Είχε περ­πα­τή­σει και η ίδια στη θέση Πάπα, όπου κατέ­πεσε, είχαν κάνει γυρί­σματα με τη Ρηνιώ. «Αυτή η εικόνα με τα συντρίμ­μια θα την πονάει πολύ», ανα­φέ­ρει.

ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ ΕΘΝΟΣ