Αλάτι στις πληγές μας

Παρα­κο­λου­θώ­ντας άλλον έναν εμφύλιο που στήθηκε (ναι, αυτό που μας λείπει είναι να «σφα­χτούμε» για τον Ξηρό), διάβασα πως το 1983, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρου­σί­ασε το έργο «Μπρεχτ-Χίτλερ». Ηταν μια πρω­τό­τυπη σύνθεση του Μάριου Πλωρίτη, ο οποίος επι­χει­ρούσε έναν συν­δυα­σμό ντο­κου­μέ­ντου, επικού θεάτρου και αυτο­βιο­γρα­φίας, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας κείμενα από το βιβλίο του Χίτλερ «Ο Αγών μου», ιστο­ρικό υλικό από την άνοδο και πτώση του Ναζι­σμού, καθώς και υλικό από το έργο του Μπέρ­τολτ Μπρέχτ. Ψάχνο­ντας στο γνωστό google, δεν βρήκα τίποτε, που να παρα­πέ­μπει σε αντι­δρά­σεις και δια­μαρ­τυ­ρίες και σκέ­φτηκα, τι κακός χαμός θα γινόταν αν αυτή η παρά­σταση παι­ζό­ταν σήμερα. Για όλα πια είμαστε ικανοί να στή­σουμε μικρούς εμφυ­λί­ους πάνω σε τρα­πέ­ζια ταβέρ­νας και πάνω στα πλη­κτρο­λό­για. Δεν έχω κατα­λή­ξει σε ασφαλή συμπε­ρά­σματα, τι είναι αυτό που μας οδηγεί να κατα­σπα­ρά­ζουμε ο ένας τις σάρκες του άλλου. Λένε πως ο χρόνος είναι βάλσαμο για τις πληγές. Εδώ είναι σαν να παρα­μέ­νουν ολά­νοι­χτες κι ο χρόνος να τους ρίχνει αλάτι. Υ.Γ. Το 2008 προ­βλή­θηκε και στις ελλη­νι­κές αίθου­σες, η ταινία «Σύμπλεγμα Μπά­α­ντερ Μάινχοφ» . Μια ταινία-ντοκιμαντέρ βασι­σμένη στο ομώνυμο πολι­τικό βιβλίο του Στέφαν Άουστ, αρχι­συ­ντά­κτη του Spiegel, για μια ομάδα που έσπειρε την κόλαση στις γερ­μα­νι­κές μητρο­πό­λεις, με 34 πολι­τι­κές δολο­φο­νίες. Ναι, άνοιξε δημό­σιος διά­λο­γος στην Γερ­μα­νία για την ταινία, ενώ παράλ­ληλα την έβλεπαν στους κινη­μα­το­γρά­φους κι ενώ ήταν η γερ­μα­νική υπο­ψη­φιό­τητα για το Όσκαρ ξενό­γλωσ­σης Ταινίας του 2009.

Ταπεινή μου άποψη: Πιστεύω πως μερικές φορές υπάρχει ο κίν­δυ­νος, να λει­τουρ­γή­σουμε σαν τα μικρά παιδιά όταν οι μεγάλοι προ­σπα­θούν να μας κρύψουν κάτι . Να κατα­σκευά­σουμε μύθους εκεί που δεν υπάρ­χουν και να κάνουμε ήρωες όσους εύκολα μπορεί να απο­δο­μη­θούν, εάν δεν τους «κλει­δώ­σουμε» στο ντου­λάπι.