Απαγορεύονται οι χρησικτησίες εκκλησιαστικών ακινήτων αναδρομικά από το έτος 1938!

Μείζον θέμα έχει ανα­κύ­ψει σε δικη­γο­ρι­κούς κύκλους της Ρόδου και της Κω, μετά την δια­πί­στωση ότι εισήχθη σχεδόν «μου­λω­χτά» στο Νόμο 4301/2014 «Οργά­νωση της νομικής μορφής των θρη­σκευ­τι­κών κοι­νο­τή­των και των ενώσεών τους στην Ελλάδα και άλλες δια­τά­ξεις», παρά­γρα­φος στο 22ο άρθρο του, με το οποίο όχι μόνο απα­γο­ρεύ­ο­νται πλέον οι χρη­σι­κτη­σίες εκκλη­σια­στι­κών ακι­νή­των στα Δωδε­κά­νησα, αλλά παρα­πέρα δίδεται ανα­δρο­μική ισχύ στις δια­τά­ξεις του από το έτος 1938!!!

Την ύπαρξη της συγκε­κρι­μέ­νης πρό­βλε­ψης του νόμου αγνο­ού­σαν οι δικη­γό­ροι της Ρόδου, μέχρι που το θέμα ανέκυψε σε έφεση που άσκησε ο ιερός ναός Αρχαγ­γέ­λου για την απόρ­ριψη αιτή­σεως χρη­σι­κτη­σίας ενός κατοί­κου της περιο­χής.

Το γεγονός μάλιστα ότι δίδεται στο νόμο ανα­δρο­μική ισχύς, γεγονός που ανα­μέ­νε­ται να προ­σβλη­θεί ως αντι­συ­νταγ­μα­τικό από τους δικη­γό­ρους του νομού, φέρνει τα πάνω κάτω σε ιδιο­κτη­σίες, που απο­κτή­θη­καν δια χρη­σι­κτη­σίας από την εκκλη­σία. Θεω­ρη­τικά δηλαδή οι Ιερές Μητρο­πό­λεις στα Δωδε­κά­νησα και οι ιεροί ναοί δύνα­νται να ζητή­σουν την ακύρωση όλων των απο­φά­σεων χρη­σι­κτη­σίας, που έχουν ευδο­κι­μή­σει, με τρι­τα­να­κο­πές!!!

Το τι θα σήμαινε δε κάτι τέτοιο για περιο­χές, όπως τα Στεγνά Αρχαγ­γέ­λου, μόνο ως εφιάλ­της μπορεί να περι­γρα­φεί για εκα­το­ντά­δες οικο­γέ­νειες.

Πιο συγκε­κρι­μένα με τον ως άνω νόμο, άρθρο 22, παρά­γρα­φος 7, θεσπί­στηκε το απα­ρά­γρα­πτο των εκκλη­σια­στι­κών δικαιω­μά­των επί ακι­νή­των στα Δωδε­κά­νησα.

Σύμφωνα, συγκε­κρι­μένα με το άρθρο 4 του ΑΝ 1539/1938:

«1. Τα επί των ακι­νή­των κτη­μά­των δικαιώ­ματα του Δημο­σίου εις ουδεμία υπό­κει­νται παρα­γρα­φήν».

Δυνάμει του άρθρου 22 παρ.7 του Ν. 4301/2014 (ΦΕΚ Α 223/07.10.2014), απο­σα­φη­νί­στηκε ότι τα Εκκλη­σια­στικά ακίνητα στα Δωδε­κά­νησα τυγ­χά­νουν της αυτής νομικής προ­στα­σίας με τα δημόσια κτήματα.

Ειδι­κό­τερα, το άρθρο 22 παρ.7 του Ν. 4301/2014, προ­βλέ­πει επί λέξει:

«7. Οι δια­τά­ξεις των άρθρων 4 και 23 του α.ν. 1539/ 1938, όπως ισχύει, έχουν ανάλογη εφαρ­μογή και επί των κτη­μά­των και εν γένει ακι­νή­των, που ανήκουν στα νομικά πρόσωπα δημο­σίου δικαίου των Ιερών Μητρο­πό­λεων της Δωδε­κα­νή­σου και της Πατριαρ­χι­κής Εξαρ­χίας Πάτμου, των Ιερών Ναών και των Ιερών Μονών τους και στα υπα­γό­μενα σε αυτά εκκλη­σια­στικά ιδρύ­ματα, Ιερά Προ­σκυ­νή­ματα και εκκλη­σια­στικά μουσεία».

Οι αγωγές χρη­σι­κτη­σίας εκκλη­σια­στι­κών ακι­νή­των στα Δωδε­κά­νησα δεν μπορούν να ευδο­κι­μή­σουν πλέον και θα απορ­ρί­πτο­νται ως νόμω αβά­σι­μες, καθόσον η περιου­σία που απο­κτούν οι Ιερές Μητρο­πό­λεις της Δωδε­κα­νή­σου, οι Ιεροί Ναοί και οι Ιερές Μονές και τα δίκαια της εκκλη­σίας επ’ αυτής είναι απα­ρά­γρα­πτα, ήτοι δεν υπό­κει­νται σε χρη­σι­κτη­σία, δεν απαλ­λο­τριώ­νο­νται και τα δικαιώ­ματα επ’ αυτής δεν παρα­γρά­φο­νται.

Σημειώ­νε­ται ότι στην αιτιο­λο­γική έκθεση του νόμου, δεν γίνεται καμία ειδική μνεία ή επε­ξή­γηση, για τη συγκε­κρι­μένη πρό­βλεψη και ο τρόπος δια­τύ­πω­σής της ήταν τέτοιος, που πέρασε απα­ρα­τή­ρη­τος από τους βου­λευ­τές του νομού.

Σημειώ­νε­ται μάλιστα ότι με τον συγκε­κρι­μένο νόμο θεσμο­θε­τή­θηκε για πρώτη φορά η έννοια του θρη­σκευ­τι­κού νομικού προ­σώ­που, μιας νέας μορφής νομικού προ­σώ­που που προ­σι­διά­ζει στο σωμα­τείο του Αστικού Κώδικα, προ­τεί­νο­ντας ωστόσο σημα­ντι­κές δια­φο­ρές από τον τύπο αυτό, προ­κει­μέ­νου να ρυθ­μί­σει με τον καλύ­τερο τρόπο – και με ταυ­τό­χρονη προ­στα­σία και σεβασμό του θεμε­λιώ­δους ατο­μι­κού δικαιώ­μα­τος της θρη­σκευ­τι­κής ελευ­θε­ρίας, έκφανση της οποίας είναι και η ελεύ­θερη λατρεία- το ευαί­σθητο θέμα της οργά­νω­σης και της από­κτη­σης νομικής μορφής θρη­σκευ­τι­κών ομάδων που επι­θυ­μούν να λει­τουρ­γούν περισ­σό­τερο οργα­νω­μένα και με έναν εξω­τε­ρικό νομικό τύπο που να αντι­λαμ­βά­νε­ται το εσω­τε­ρικό δίκαιο.

Το θέμα ήδη απα­σχο­λεί τον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο Ρόδου και ο πρό­ε­δρος κ. Κώστας Σαρρής ανα­μέ­νε­ται να τοπο­θε­τη­θεί συνο­λικά στο ζήτημα που ανέκυψε, κυρίως για την αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τητα της ανα­δρο­μι­κής ισχύος του από το έτος 1938.