Οργή από συγγενείς θυμάτων τρομοκρατίας για το θεατρικό έργο του Εθνικού

Αντι­δρά­σεις προ­κα­λεί η επιλογή της Πει­ρα­μα­τι­κής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου να ανε­βά­σει παρά­σταση στην οποία περι­λαμ­βά­νο­νται απο­σπά­σματα από το βιβλίο του κατα­δι­κα­σμέ­νου τρο­μο­κράτη της 17 Νοέμβρη, Σάββα Ξηρού.

Πρό­κει­ται για την παρά­σταση της Πηγής Δημη­τρα­κο­πού­λου «Ισορ­ρο­πία του Νας».

Η παρά­σταση περι­γρά­φε­ται ως εξής στην επίσημη ιστο­σε­λίδα του Εθνικού Θεάτρου:

«Με αφορμή τους Δίκαιους του Αλμπέρ Καμύ, πρα­κτικά της δίκης της 17 Νοέμβρη, το βιβλίο του Σάββα Ξηρού Η μέρα εκείνη.., καθώς και λογο­τε­χνικά, ιστο­ρικά και δημο­σιο­γρα­φικά κείμενα, η Πηγή Δημη­τρα­κο­πού­λου με την ομάδα της επι­χει­ρούν τη σύνθεση ενός νέου έργου για τους αξια­κούς κώδικες των ανθρώ­πων, τη δικαιο­σύνη και την τρο­μο­κρα­τία στην πρό­σφατη ελλη­νική ιστορία».

«Είναι προ­φα­νές ότι ο εξα­γνι­σμός του κου Ξηρού απο­τε­λεί πλέον για κάποιους διαρκή και επίμονη προ­τε­ραιό­τητα», επι­ση­μαί­νει σε σκληρή ανα­κοί­νωση που εξέδωσε η Ομάδα Συγ­γε­νών Θυμάτων Τρο­μο­κρα­τίας «Ως Εδώ», με αφορμή την επιλογή του του Εθνικού Θεάτρου να ανε­βά­σει παρά­σταση βασι­σμένη σε μαρ­τυ­ρίες του Σάββα Ξηρού. Μια επιλογή που έχει προ­κα­λέ­σει αντι­δρά­σεις:

Η ανα­κοί­νωση της Ομάδας Συγ­γε­νών Θυμάτων Τρο­μο­κρα­τίας «Ως Εδώ»

«Το Εθνικό Θέατρο απο­φά­σισε να ανε­βά­σει μια παρά­σταση βασι­σμένη στο βιβλίο του Σάββα Ξηρού, φέρ­νο­ντας στο εθνικό προ­σκή­νιο το έργο του κατά συρροή δολο­φό­νου. Του κατα­δι­κα­σμέ­νου τρο­μο­κράτη. Με αυτό τον τρόπο, η κεντρική Εθνική σκηνή – έστω και στην επίσης χρη­μα­το­δο­τού­μενη από δημό­σιους πόρους, πει­ρα­μα­τική της εκδοχή – δίνει την ευκαι­ρία στον κ. Ξηρό να κάνει τέχνη. Να γίνει τέχνη. Να δείξει τέχνη. Και δι’ αυτού του τρόπου να εξα­γνι­στεί η τρο­μο­κρα­τική πράξη. Να γίνει συμπα­θής ο δολο­φό­νος, γιατί πάνω απ’ όλα “είναι άνθρω­πος”. Άνθρω­πος λαλί­στα­τος και παντα­χού παρών στα ΜΜΕ, συνε­ντευ­ξια­ζό­με­νος στο­χα­στικά μετά την ανά­δειξή του σε “κομβικό κέντρο ανά­λυ­σης αξιακών συστη­μά­των’ από τη σκη­νο­θέ­τιδα. Μεγάλη ευκαι­ρία και σημα­ντικό δώρο που δίδεται στον κ. Ξηρό να βγει στη σκηνή της επι­και­ρό­τη­τας.

Είναι προ­φα­νές ότι ο εξα­γνι­σμός του κου Ξηρού απο­τε­λεί πλέον για κάποιους διαρκή και επίμονη προ­τε­ραιό­τητα. Και μεθο­δεύ­ε­ται με συστη­μα­τικό τρόπο γιατί έχει συγκε­κρι­μένο στόχο. Την απε­λευ­θέ­ρωσή του όχι μόνο από τη φυλακή, αλλά και από το ένοχο στίγμα του δολο­φό­νου. Και η δια­δι­κα­σία αυτή γίνεται πράξη με τις παλιές καλές μεθό­δους της ιδε­ο­λο­γι­κο­ποί­η­σης της επι­λο­γής να δολο­φο­νείς αθώους. Έτσι έκαναν και οι ναζί. Έτσι έκαναν και οι στα­λι­νι­κοί. Έτσι καλύ­πτει ο φασι­σμός τις επι­λο­γές του.

Στο ΩΣ ΕΔΩ πολε­μάμε χρόνια τώρα για τα αυτο­νό­ητα. Έχουμε κου­ρα­στεί. Πολύ. Έχουμε κου­ρα­στεί να υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε το προ­φα­νές δικαί­ωμα στη ζωή, στη Δημο­κρα­τία. Έχουμε κου­ρα­στεί να βλέ­πουμε τους ανθρώ­πους μας να δολο­φο­νού­νται ξανά και ξανά και ξανά. Έχουμε κου­ρα­στεί από την “ηρω­ο­ποί­ηση” μιας χούφτας ακρι­βο­πλη­ρω­μέ­νων δολο­φό­νων. Δεν είναι πως θα στα­μα­τή­σουμε να αντι­δρούμε. Αυτή είναι η κατάρα μας. Αλλά λίγη αυτο­συ­γκρά­τηση: Κι αν δεν έχετε το θάρρος της αντί­δρα­σης, ας έχετε του­λά­χι­στον το θάρρος της σιωπής».