Υποψήφιοι… άστεγοι 500.000 Αθηναίοι

Ο αόρατος πλη­θυ­σμός που αντι­με­τω­πί­ζει υψηλή στε­γα­στική επι­σφά­λεια και κυμαί­νε­ται από 94.000 έως 514.000 άτομα είναι από τα σημα­ντι­κό­τερα ευρή­ματα της μελέτης: «Κοι­νω­νική επι­σφα­λείς και έλλειψη στέγης στην Αθήνα. Δια­δρο­μές Απο­κλει­σμού και ένταξης» που δημο­σιο­ποί­ησε το Παρα­τη­ρη­τή­ριο Οικο­νο­μι­κών και Κοι­νω­νι­κών Εξε­λί­ξεων του Ινστι­τού­του Εργα­σίας της ΓΣΕΕ, με συγ­γρα­φείς τους επί­κου­ρους καθη­γη­τές στο Πανε­πι­στή­μιο της Κρήτης Βασίλη Αρά­πο­γλου και Κώστα Γκούνη, τη δρα ΕΜΠ Δήμητρα Σια­τί­στα και τη νομικό Δήμητρα Σουλελέ.

Όπως ανα­φέ­ρει σε σημε­ρινό (26/01) της δημο­σί­ευμα η «Εφη­με­ρίδα των Συντα­κτών», πέρα από τα στοι­χεία που δίνουν το μέγεθος αλλά και τη δρι­μύ­τητα της απειλής για ολο­κλη­ρω­μέ­νες κοι­νω­νι­κές τάξεις, στη μελέτη ανα­δει­κνύ­ε­ται και η κρατική ολι­γω­ρία: «Χαρα­κτη­ρι­στικό των αντι­φά­σεων του δια­χει­ρι­στι­κού τρόπου αντι­με­τώ­πι­σης της ακραίας φτώ­χειας απο­τε­λεί το ότι η προ­στα­σία των αστέγων κατο­χυ­ρώ­θηκε σχετικά πρό­σφατα ως μέρος των προ­ϋ­πο­θέ­σεων του δεύ­τε­ρου μνη­μο­νίου και των σχε­τι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σεων στο σύστημα υγείας και πρό­νοιας».

Στον δρόμο

Ο αριθμός των κυριο­λε­κτικά αστέγων που κοι­μού­νται στον δρόμο σχεδόν τετρα­πλα­σιά­στηκε σε δύο χρόνια, από 630 που υπο­λο­γί­ζο­νταν με την απο­γραφή του 2011, δύο χρόνια μετά, το 2013, έφτασαν τους 2.360. Αν θέλει κανείς να συμπλη­ρώ­σει μερικές ψηφίδες που συμπλη­ρώ­νουν την εικόνα, οφείλει να συνυ­πο­λο­γί­σει τους εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες που ξέβρασε το κύμα του πολέμου στις ακτές μας και έφτασαν στην Αθήνα.

Ενδει­κτικά ανα­φέ­ρο­νται τα 400 άτομα στο Πεδίον του Άρεως το περα­σμένο καλο­καίρι, τα περίπου 200 στην πλατεία Βικτω­ρίας στην συνέ­χεια, αλλά και οι 4.656 πρό­σφυ­γες που πέρασαν από τις 15 Αυγού­στου έως τις 10 Σεπτεμ­βρίου από το ανοιχτό κέντρο φιλο­ξε­νίας προ­σφύ­γων με μέση διαμονή τις τρεις ημέρες πριν φύγουν για τα βόρεια σύνορα της χώρας.

Όπως ανα­φέ­ρει το δημο­σί­ευμα, ευά­λω­τοι δεν είναι μόνο οι παρα­πάνω. Ακόμη μια βασική κατη­γο­ρία είναι τα άτομα που στε­ρού­νται κατοι­κίας και δια­βιούν σε ξενώνες, προνοιακά-σωφρονιστικά ιδρύ­ματα ή άλλα προ­σω­ρινά κατα­λύ­ματα και το 2013 ανέρ­χο­νταν σε 15.436, ενώ εδώ δια­τυ­πώ­νο­νται ερω­τή­ματα για τους «φιλο­ξε­νού­με­νους» στα ψυχια­τρεία και την τύχη τους, αφότου αυτά κλεί­σουν, καθώς δεν έχει εξα­σφα­λι­στεί η μετε­γκα­τά­στασή τους.

«Νεο­ά­στε­γοι»

Η πιο διευ­ρυ­μένη πλη­θυ­σμιακά ομάδα, όμως, είναι αυτή που η διεθνής τυπο­λο­γία τη χαρα­κτη­ρί­ζει ως άτομα που δια­βιούν σε επι­σφαλή κατοι­κία και βρί­σκο­νται αντι­μέ­τωπα και βρί­σκο­νται αντι­μέ­τωπα με τη σοβαρή απειλή να χάσουν τη στέγη τους για οικο­νο­μι­κούς, νομι­κούς ή κοι­νω­νι­κούς λόγους.

Έτσι, τον όρο «εργα­ζό­με­νος φτωχός» συμπλη­ρώ­νει αυτός του «νεο­ά­στε­γου», ο οποίος προ­έρ­χε­ται από τα μεσαία και φτωχά εισο­δή­ματα που πλήτ­το­νται λόγω της οικο­νο­μι­κής κρίσης (αύξηση ανερ­γίας, μείωση εισο­δη­μά­των, περι­κο­πές στην πρόνοια).

Οι ερευ­νη­τές προ­σπά­θη­σαν να εντο­πί­σουν την επι­σφά­λεια τόσο στον τομέα της ενοι­κια­ζό­με­νης στέγης όσο και στον τομέα ιδιό­κτη­της κατοι­κίας που βαρύ­νε­ται με δάνειο ή άλλα χρέη, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας από τα δια­θέ­σιμα στα­τι­στικά στοι­χεία τον δείκτη που ανα­φέ­ρε­ται στο ποσοστό του πλη­θυ­σμού που ζει σε νοι­κο­κυ­ριά, όπου οι συνο­λι­κές δαπάνες κατοι­κίας ξεπερ­νούν το 40% του δια­θέ­σι­μου εισο­δή­μα­τος.

Πηγή: Εφη­με­ρίδα των Συντα­κτών