Frontex: Σχεδόν αδύνατον να ελεγχθούν τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας

Νομικά και γεω­γρα­φικά εμπόδια δυσκο­λεύ­ουν τον απο­τε­λε­σμα­τικό έλεγχο των συνόρων της Ελλάδας, υπο­γραμ­μί­ζει η Frontex, ο Ευρω­παϊ­κός Οργα­νι­σμός για τη Δια­χεί­ριση της Επι­χει­ρη­σια­κής Συνερ­γα­σίας στα Εξω­τε­ρικά Σύνορα των Κρατών Μελών της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, την ώρα που η Αθήνα δέχεται επι­κρί­σεις από ορι­σμέ­νους Ευρω­παί­ους εταί­ρους της που την κατη­γο­ρούν ότι επι­τρέ­πει την είσοδο σε υπερ­βο­λικά πολλούς μετα­νά­στες.

Όταν τα πλοία περι­συλ­λέ­γουν μετα­νά­στες στη θάλασσα, είναι απλώς νομικά αδύ­να­τον για τη Frontex να τους επα­να­πα­τρί­σει. «Έτσι ήταν ανέ­κα­θεν, αυτή είναι η αρχή της μη επα­να­προ­ώ­θη­σης», εξήγησε στο Γαλλικό Πρα­κτο­ρείο η εκπρό­σω­πος του Οργα­νι­σμούς που εδρεύει στη Βαρ­σο­βία, η οποία επέ­στρεψε μόλις στην Πολωνία από τη Λέσβο.

«Είναι πολύ εύκολο να φτάσει κανείς (στην Ελλάδα) δια θαλάσ­σης. Δεν έχουμε να κάνουμε με έναν αγρό, όπου μπο­ρούμε να τοπο­θε­τή­σουμε έναν φράχτη», υπο­γράμ­μισε η Εύα Μον­κιούρ. «Με βάση το διεθνές δίκαιο, κάθε άνθρω­πος που περνά τα ευρω­παϊκά σύνορα έχει τη δυνα­τό­τητα να κατα­θέ­σει αίτημα για τη χορή­γηση ασύλου», υπεν­θύ­μισε.

Η Ελλάδα δέχεται πιέσεις από ευρω­παϊ­κές χώρες, όπως η Αυστρία, για να ελέγξει καλύ­τερα τα σύνορά της με την Τουρκία, την κυριό­τερη πύλη εισόδου των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών στην ΕΕ. Όμως τα πλοία και οι συνερ­γα­ζό­με­νοι με τη Frontex όταν εντο­πί­ζουν πρό­σφυ­γες στη θάλασσα «δεν μπορούν παρά να τους μετα­φέ­ρουν στην Ελλάδα», συνέ­χισε η Μον­κιούρ. «Στη μέση της θάλασ­σας είναι αδύ­να­τον να τους ερευ­νή­σουμε, πολύ περισ­σό­τερο που συχνά δεν δια­θέ­τουν έγγραφα ταυ­τό­τη­τας», είπε η εκπρό­σω­πος.

«Μόνο εκείνοι που περι­συλ­λέ­γο­νται από τους Τούρ­κους οδη­γού­νται στην Τουρκία», υπο­γράμ­μισε. «Και μόνο οι δια­κι­νη­τές κάνουν στροφή 180 μοιρών όταν αντι­κρί­ζουν τα πλοία της Frontex, γιατί κιν­δυ­νεύ­ουν με φυλά­κιση. Οι μετα­νά­στες δεν κιν­δυ­νεύ­ουν με τίποτα —παρά μόνο όταν δια­κιν­δυ­νεύ­ουν τη ζωή τους στην ανοιχτή θάλασσα— γιατί οι περισ­σό­τε­ροι θέλουν να ζητή­σουν άσυλο και οι άλλοι θέλουν μόνο να φτάσουν στην Ευρώπη».

Εξάλλου, συνέ­χισε η Μον­κιούρ, είναι σχεδόν αδύ­να­τον να ελεγ­χθούν τα θαλάσ­σια ελλη­νικά σύνορα και επι­πλέον η Ελλάδα έχει εκα­το­ντά­δες νησιά, ορι­σμένα από τα οποία είναι ακα­τοί­κητα και βρί­σκο­νται πολύ κοντά στις τουρ­κι­κές ακτές.

Το ίδιο ισχύει και για τα θαλάσ­σια σύνορα της Λιβύης, που είναι μήκους χιλιά­δων χιλιο­μέ­τρων και απ’ όπου οι μετα­νά­στες επι­χει­ρούν να φτάσουν στην Ιταλία. «Το να προ­σπα­θείς να εντο­πί­σεις ένα πλοιά­ριο με πρό­σφυ­γες είναι σαν να ψάχνεις ένα αυτο­κί­νητο σε μια χώρα σαν τη Ρου­μα­νία», τόνισε. Επι­προ­σθέ­τως, αυτοί που φεύγουν από τη Λιβύη πλέουν στα διεθνή θαλάσ­σια ύδατα, όπου η νομο­θε­σία προ­στα­τεύει την ελευ­θε­ρία της ναυ­σι­πλο­ΐας και απα­γο­ρεύει στις λιμε­νι­κές αρχές να παρε­μπο­δί­σουν ένα πλοιά­ριο, παρά μόνο για να παρά­σχουν βοήθεια στους επι­βά­τες του.

Το πρό­βλημα αυτή «δεν υπάρχει μεταξύ Τουρ­κίας και Ελλάδας, αφού τα πλοία της Frontex βρί­σκο­νται πάντα στα χωρικά ύδατα της μίας ή της άλλης χώρας», κατέ­ληξε.

newsbeast.gr