“Υπάρχει και το κόστος της ψυχής”

Κραυγή αγωνίας, από την Χρυ­σάνθη Καρά­κιζα, καθη­γή­τριας σε ένα από το σχολεία της Ρόδου, για τα πιο ευάλωτα θύματα αυτά τα “πέτρινα” χρόνια της κρίσης που όλα τα υπο­λο­γί­ζο­νται με αριθ­μούς. Τα παιδιά μας ! Τα παιδιά που μέσα στην καται­γίδα, περι­μέ­νουν από όλους εμάς τους μεγά­λους να τους δώσουν ασπίδα και χάρτη. Προ­στα­σία και προ­σα­να­το­λι­σμό.

«Η δίνη της οικο­νο­μι­κής κρίσης παρα­σύ­ρει φυσικά και τα παιδιά. Οσοι έχουμε τη δυνα­τό­τητα να βλέ­πουμε καθη­με­ρινά τα μάτια τους, μπο­ρούμε να δια­κρί­νουμε κάποιες φορές πως πίσω απ το χαμό­γελό τους κρύβουν θλίψη και αγωνία. Κι όταν γινό­μα­στε εκ των πραγ­μά­των απο­δέ­κτες της ανάγκης τους για βοήθεια, τότε η θλίψη τους γίνεται και δική μας. Θλίψη και θυμός ταυ­τό­χρονα. Γιατί στην ανα­ζή­τηση ενός θεσμού που δωρεάν θα μπο­ρούσε να προ­σφέ­ρει ψυχο­λο­γική στήριξη σε αυτά τα παιδιά- και ειδικά σε αυτά που το ζητούν – το μόνο που βρίσκει κανείς είναι το κενό. Είναι άραγε τόσο δύσκολο να συνει­δη­το­ποι­ή­σει κανείς ότι η δημιουρ­γία υπη­ρε­σίας, φορέα, θεσμού ή όπως αλλιώς μπορεί κανείς να το πει, είναι περισ­σό­τερο από ποτέ Ανα­γκαία ; Είναι τόσο δύσκολο να υπάρχει στη διάθεση κάθε σχο­λείου επι­στή­μο­νας ψυχο­λό­γος που θα παρέχει τις γνώσεις του σ αυτά τα παιδιά; Ναι, η κρίση μας στερεί δικαιώ­ματα, « στε­νεύει» τις ζωές μας, αλλά ας μην επι­τρέ­ψουμε να θανα­τώ­νει και τις ψυχές των παιδιών. Το υπουρ­γείο, ο δήμος, η περι­φέ­ρεια; Κάποιος ας αφιε­ρώ­σει ένα ποσό από τα κον­δύ­λια του και γι’ αυτό. Ας στα­μα­τή­σουμε να παρα­τη­ρούμε και να μετράμε το κόστος μόνο με τα ευρώ. Υπάρχει και το κόστος της ψυχής.