A-τυπος και υπογραμμός: Η προδοσία

Η προ­δο­σία πάντα πονάει γιατί έρχεται από κάποιον που έχεις εμπι­στευ­τεί, από κάποιον στον οποίον έχεις επεν­δύ­σει, από κάποιον στον οποίον έχεις ενα­πο­θέ­σει τις ελπίδες σου. Το κακό που προ­έρ­χε­ται από κάποιον εχθρό ή κάποιον χαμηλά στην εκτί­μησή σου, δεν εκπλήσ­σει∙ είναι λίγο εως πολύ ανα­με­νό­μενο.

Μετά την κρυο­λου­σία της προ­δο­σίας, έχεις πολλά να δια­χει­ρι­στείς. Θλίψη, θυμό, απο­γο­ή­τευση, ενοχές. Ανα­ζη­τάς απα­ντή­σεις, που γνω­ρί­ζεις εκ των προ­τέ­ρων ότι δεν θα πάρεις ποτέ. Φαύλος κύκλος αν απο­φα­σί­σεις να ανα­λω­θείς στο πώς και το γιατί. Συνέβη. Αφήνεις τον προδότη να δια­χει­ρι­στεί τις συνέ­πειες των πράξεών του και πας παρα­κάτω.

Συνο­μι­λώ­ντας με συγκε­ντρω­μέ­νους αγρότες της περιο­χής μας στο Μαντράκι την περα­σμένη εβδο­μάδα, που στην πλειο­νό­τητά του ο συγκε­κρι­μέ­νος κλάδος στήριξε με νύχια και δόντια τον Αλέξη Τσίπρα, δια­πί­στωσα πως οι συγκε­κρι­μέ­νοι άνθρω­ποι νιώθουν προ­δο­μέ­νοι, του­λά­χι­στον όσοι τον ψήφισαν. Οσοι δεν τον ψήφισαν, είναι οργι­σμέ­νοι.

-«Μας πρόδωσε κι αυτός».

-«Γιατί τον ψήφισες»;

-«Γιατί πρώτα με πρόδωσε ο χώρος μου, το ΠΑΣΟΚ. Και μετά πίστεψα στα ψέματα αυτου­νού».

-«Καλά την πρώτη φορά. Και τη δεύτερη;»

-«Είπε ότι είχε άλλο πρό­γραμμα. Παράλ­ληλο είπε».

-«Και τώρα που δεν υπάρχει ούτε παράλ­ληλο, ούτε ορι­ζό­ντιο, ούτε κάθετο. Και τώρα; Τι κάνουμε, τώρα;».

Η στι­χο­μυ­θία μεταξύ δύο αγροτών μπροστά μου, ξεδί­πλωσε την αγωνία μιας ολό­κλη­ρης κοι­νω­νίας.

«Τι κάνουμε τώρα;». Τώρα που ο βασι­λιάς ξεγυ­μνώ­θηκε, τώρα που τα ψέματα δεν φτου­ράνε να συν­θέ­σουν μια πιστευτή πρόταση, τώρα που και η τελευ­ταία ελπίδα εξα­νε­μί­στηκε, τώρα που η κοι­νω­νία βράζει, τώρα που το μαχαίρι έφτασε στο κόκαλο, τώρα που κατα­λά­βαμε ότι δεν υπάρ­χουν μάγοι, σωσίες, μεσσίες, σώστες και δια­σώ­στες… Τώρα που η Αρι­στερά ξευ­τε­λί­στηκε από όψιμους αρι­στε­ρι­στές, τώρα που το κέντρο μπα­τά­ρει προς τα δεξιά, τώρα που η Κεντρο­α­ρι­στερά κιν­δυ­νεύει να μείνει γράμμα κενό με ευθύνη των κομ­μά­των που σήμερα υπο­τί­θε­ται ότι την υπη­ρε­τούν, τι κάνουμε τώρα;

Τώρα πρέπει να γίνει ουσια­στι­κός διά­λο­γος, τώρα πρέπει να κοι­τά­ξουμε ο ένας τον άλλον στα μάτια, τώρα πρέπει να μπουν βάσεις για μια νέα κεντρο­α­ρι­στερά, καθαρή από καπη­λευ­τές, προ­δό­τες, εκμε­ταλ­λευ­τές και πολι­τι­κά­ντη­δες. (Προ­φα­νώς και δεν διεκ­δι­κεί τα πρωτεία μόνον ο κ. Τσίπρας, προη­γή­θη­καν του κ. Τσίπρα κι άλλοι της ίδιας σχολής. Από τους καλύ­τε­ρους έμαθε!).

Τώρα όμως είναι η ώρα να ανα­λά­βουμε τις ευθύνες μας κι εμείς οι πολίτες. Να κλεί­σουμε στο χρο­νο­ντού­λαπο της ιστο­ρίας τα εκλο­γικά ρου­σφε­το­λο­γικά αλι­σβε­ρί­σια, το παζάρι της ψήφου, την κου­το­πο­νη­ριά του νεο­έλ­ληνα και να μάθουμε επι­τέ­λους να επι­λέ­γουμε πολι­τι­κούς.

Δεν υπάρ­χουν άλλες δικαιο­λο­γίες, γιατί δεν υπάρχει άλλος χρόνος. Μια κοι­νω­νία χωρίς τις αρι­στε­ρές της ισορ­ρο­πίες, είναι κοι­νω­νία κατα­δι­κα­σμένη. Οι προ­δό­τες στην πάντα. Ή τώρα ή ποτέ.