Τα σημαδιακά γεγονότα και οι προσδοκίες των Ροδίων

Ποιο θα μπο­ρού­σε να θε­ω­ρη­θεί το «γε­γο­νός της χρο­νιάς», σε έναν τόπο που πα­σχί­ζει να κρα­τή­σει κα­θα­ρό το πρό­σω­πό του, να για­τρέ­ψει τα ση­μά­δια που αφή­νουν πάνω του οι δυ­σκο­λί­ες, οι οποί­ες, εξα­πλώ­νο­νται και επι­δει­νώ­νο­νται;

Ποια θα πρέ­πει να είναι η στό­χευ­ση των πο­λι­τι­κών του τόπου μας, οι προ­τε­ραιό­τη­τες, για να μπο­ρέ­σουν αυτά τα ση­μά­δια να απα­λύ­νουν και να φανεί το όμορ­φο και λα­μπε­ρό πρό­σω­πο της Ρόδου; Οι Ρο­δί­τες απα­ντούν:

Λιάνα Σου­λού­νια

Για μένα κάθε χρο­νιά που φεύ­γει ση­μα­δεύ­ε­ται από τη «Ρόδο για τη Ζωή». Η βόλτα της Ρόδου μας, δεν διέ­ψευ­σε ποτέ τους Ρό­διους, γι’ αυτό κάθε χρόνο με­τέ­χουν όλο και πιο πολ­λοί. Για το 2016: Η Πε­ρι­φέ­ρεια ξε­κί­νη­σε την απα­γκί­στρω­ση των νη­σιών από το αθη­νο­κε­ντρι­κό κρά­τος! Θα ήθελα πολύ να το δω αυτό, διότι δυ­στυ­χώς οι πο­λι­τι­κοί μας δεν ξέ­ρουν τι ση­μαί­νει να είσαι σε νησί

Σταύ­ρος Φλα­μπου­ρά­ρης

Σε το­πι­κό επί­πε­δο, θα μπο­ρού­σα­με να ξε­χω­ρί­σου­με την αντα­πό­κρι­ση των συ­μπο­λι­τών μας στο κά­λε­σμα του δήμου για συ­στρά­τευ­ση στην αντι­με­τώ­πι­ση του προ­σφυ­γι­κού. Σ’ ένα κλίμα μι­ζέ­ριας και απο­γο­ή­τευ­σης, η αλ­λη­λεγ­γύη που έδει­ξαν και δεί­χνουν οι Ρο­δί­τες απο­δει­κνύ­ει ότι ή αν­θρω­πιά δε χά­θη­κε και δίνει ελ­πί­δα για το αύριο αυτού του τόπου και κυ­ρί­ως των παι­διών μας. Κυ­ρί­αρ­χος στό­χος για όσους ασχο­λού­μα­στε με τα κοινά, όχι μόνο για τη νέα χρονι αλλά και για κάθε χρό­νια, είναι οι πο­λι­τι­κοί να είναι κοντά στους πο­λί­τες. Να αφου­γκρά­ζο­νται τις ανά­γκες τους τόσο για θέ­μα­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας όσο και την προσ­δο­κία τους να αγω­νι­στούν για να απο­κτή­σει το νησί τη θέση που πραγ­μα­τι­κά του αξί­ζει. Βέ­βαια οφεί­λου­με να ανα­γνω­ρί­σου­με ότι ο Δήμος της Ρόδου δίνει κα­θη­με­ρι­νά εξε­τά­σεις και πι­στεύω πως σε ένα με­γά­λο βαθμό τα έχει κα­τα­φέ­ρει. Η υπο­ψη­φιό­τη­τα της Ρόδου για πο­λι­τι­στι­κή πρω­τεύ­ου­σα είναι μια πολύ καλή ευ­και­ρία για να αξιο­ποι­η­θεί όλος αυτός ο πλού­τος του τόπου μας. Από τους αν­θρώ­πους του μέχρι το τε­λευ­ταίο σο­κά­κι του. Ένας στό­χος με προ­ο­πτι­κή μα­κρό­πνοη … μια κλη­ρο­νο­μιά που θα πα­ρα­δώ­σου­με στις επό­με­νες γε­νιές.

Γιάν­νης Μα­χαι­ρί­δης

Δύ­σκο­λα θα μπο­ρού­σε κα­νείς στην πα­ρού­σα πε­ρί­ο­δο να αξιο­λο­γή­σει το σύ­νο­λο των γε­γο­νό­των που έλα­βαν χώρα το 2015 .Σε οι­κο­νο­μι­κό επί­πε­δο. Θεωρώ πως με μικρή κάμψη αντι­με­τω­πί­στη­κε η οι­κο­νο­μι­κή κρίση απο την βιο­μη­χα­νία του του­ρι­σμού! Σε κοι­νω­νι­κό επί­πε­δο η αντι­με­τώ­πι­ση του προ­σφυ­γι­κού έχει έκ­φρα­ση στο πρό­σω­πο του Αντώ­νη Δε­λη­γιώρ­γη στα νερά του Ζέ­φυ­ρου!!! Το γε­γο­νός, που θεωρώ κο­ρυ­φαίο για την Ρόδο είναι η σύν­δε­ση του δι­κτύ­ου ύδρευ­σης της ΡΟΔΟΥ με το φράγ­μα του Γα­δου­ρά!! Το με­γα­λύ­τε­ρο ανα­πτυ­ξια­κό έργο στο Αι­γαίο !!! Σε ό,τι αφορά το 2016 νο­μί­ζω πως οι καλές προ­ο­πτι­κές για τον του­ρι­σμό ίσως είναι η επι­θυ­μη­τή προσ­δο­κία!! Η αντι­με­τώ­πι­ση της κοι­νω­νι­κής κρί­σης απαι­τεί την συ­στρά­τευ­ση όλων των το­πι­κών δυ­νά­με­ων. Η με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση όμως είναι η αντι­με­τώ­πι­ση της ανερ­γί­ας που προ­ϋ­πο­θέ­τει ευ­νοϊ­κό επι­χει­ρη­μα­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον και επεν­δύ­σεις!!!

Μαρ­τί­νος Κα­νελ­λά­κης

Για την χρο­νιά που φεύ­γει πι­στεύω ότι θα πρέ­πει να πι­στω­θεί στον Ρο­δια­κό λαό η αλ­λη­λεγ­γύη που έδει­ξε προς τους πρό­σφυ­γες. Για το 2016 προ­τεί­νω στους πο­λι­τι­κούς μας να φτιά­ξουν το Μά­στερ Πλαν του νη­σιού μας , δη­λα­δή πως θέ­λου­με την Ρόδο μας για τα επό­με­να 30 χρό­νια και με την βο­ή­θεια πολ­λών αξιό­λο­γων συ­μπο­λι­τών μας να αρ­χί­σουν να τα εφαρ­μό­ζουν ένα- ένα.

Δη­μή­τρης  Του­βράς

Η αληλ­λε­γύη που έδει­ξαν οι Ρο­δί­τες στους δο­κι­μα­ζό­με­νους από τον πό­λε­μο με­τα­νά­στες. Ο στό­χος του 2016  : Θα ήθελα, η πόλη και κατά προ­έ­κτα­ση όλο το νησί, να είναι αντά­ξια στον τίτλο της ως top του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός. Σε κα­θα­ριό­τη­τα, σε δρό­μους, σε πα­ρε­χό­με­νες υπη­ρε­σί­ες κλπ. Να ανα­κα­λύ­ψου­με και να βιώ­σου­με την ποιό­τη­τα πα­ντού!

Γιάν­νης Λε­ριάς

Ακού­γο­ντας και μόνο τη λέξη “θε­τι­κό” όσον αφορά στα του νη­σιού μας, ένα πράγ­μα μου ήρθε αυ­θόρ­μη­τα στο μυαλό (ίσως να είναι και το μο­να­δι­κό): η αν­θρω­πιά με την οποία αντι­με­τω­πί­στη­καν οι Σύροι πρό­σφυ­γες από τους συ­ναν­θρώ­πους μας… Ο νε­α­ρός στρα­τιω­τι­κός που βού­τη­ξε στη θά­λασ­σα και έσωσε κόσμο, ο ναυ­τι­κός που έσωσε την έγκυο πρό­σφυ­γα, ο ανώ­νυ­μος πο­λί­της που μά­ζε­ψε ό,τι μπό­ρε­σε από φάρ­μα­κα, τρό­φι­μα και είδη έν­δυ­σης… Οι εθε­λο­ντές και η δράση τους στο κα­τα­φύ­γιο που στή­θη­κε στα παλιά σφα­γεία… Και να μην είναι το μόνο, είναι αρ­κού­ντως δυ­να­τό ώστε να επι­σκιά­σει οτι­δή­πο­τε άλλο… Και τι να ζη­τή­σω από τους πο­λι­τι­κούς μας; Τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο από το αυ­το­νό­η­το: τώρα που πλέον κα­τα­λά­βα­με ότι η σω­τη­ρία δε θα έρθει διά της ψήφου αλλά διά της σκλη­ρής ερ­γα­σί­ας, ίσως ήρθε η ώρα να κα­τα­λά­βουν κι αυτοί ότι το κύτ­τα­ρο της υγιούς ανά­πτυ­ξης είναι η επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα η οποία εδώ και καιρό βρί­σκε­ται υπό ανε­λεή διωγ­μό. Έχου­με ανά­γκη από επι­χει­ρή­σεις και κυ­ρί­ως από αυτές της πρω­το­γε­νούς πα­ρα­γω­γής. Καλές είναι οι κα­φε­τέ­ριες, καλά τα με­ζε­δο­πω­λεία, καλά και τα κομ­μω­τή­ρια – στού­ντιο αι­σθη­τι­κής αλλά έχου­με ανά­γκη από πα­ρα­γω­γή… Επε­ξερ­γα­σία απορ­ριμ­μά­των, ανα­κύ­κλω­ση, τυ­πο­ποί­η­ση και επε­ξερ­γα­σία, αξιο­ποί­η­ση το­πι­κών προ­ϊ­ό­ντων. Να στη­ρι­χθούν οι μι­κρο­με­σαί­ες και οι λοι­πές το­πι­κές επι­χει­ρή­σεις ώστε να τα βγά­λουν πέρα στον αντα­γω­νι­σμό με τα με­γα­θή­ρια. Να ανα­βαθ­μι­στεί η υπο­δο­μή του νη­σιού κυ­ρί­ως η συ­γκοι­νω­νία και οι πα­ρο­χές στο λι­μά­νι ώστε να πα­ρέ­χου­με υπη­ρε­σί­ες υψη­λής ποιό­τη­τας στους του­ρί­στες. Να απλο­ποι­η­θούν οι δια­δι­κα­σί­ες υπο­δο­χής του­ρι­στών από χώρες εκτός Σέν­γκεν (να αρθεί η βίζα για τους Ρώ­σους κ.λπ.). Να πε­ριο­ρι­στεί η φο­ρο­λό­γη­ση στις του­ρι­στι­κές υπη­ρε­σί­ες ώστε να γί­νου­με αντα­γω­νι­στι­κοί. Να δο­θούν κί­νη­τρα ώστε να πε­ριο­ρι­στεί στο ελά­χι­στο (έως και να κα­ταρ­γη­θεί τε­λεί­ως) το all inclusive.

Να γίνει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα επι­τέ­λους η 12-μηνη του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος. Μα πάνω από όλα να εφαρ­μο­στεί ένα δί­καιο και ορ­θο­λο­γι­κό φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα.

Ας πούμε με ένα ενιαίο συ­ντε­λε­στή 10 ή 15% αυ­στη­ρά και μόνο επί ει­σο­δή­μα­τος από το οποίο θα εκ­πί­πτουν ΟΛΕΣ οι δα­πά­νες (τότε θα ζη­τά­με από­δει­ξη ακόμα και για το 1.5 ευρώ που κο­στί­ζει ένας καφές) και με αυ­στη­ρές ποι­νές σε πε­ρί­πτω­ση απο­δε­δειγ­μέ­νης φο­ρο­δια­φυ­γής… Έτσι μόνο θα δη­μιουρ­γη­θούν οι συν­θή­κες για υγιή επι­χει­ρη­μα­τι­κή ανά­πτυ­ξη και (φρονώ) μόνο έτσι θα ξε­κολ­λή­σου­με από το τέλμα. Θα ήθελα να πω και για άλ­λους το­μείς ακόμα πιο ση­μα­ντι­κούς, όπως την παι­δεία και την υγεία ή τη δη­μό­σια ασφά­λεια, δε θέλω όμως να κάνω κα­τά­χρη­ση του χώρου και του χρό­νου οπότε επι­φυ­λάσ­σο­μαι για την επό­με­νη φορά.

Πάνος Βε­νέ­ρης

Θεωρώ ότι ήταν η αν­θρω­πιά που επέ­δει­ξαν οι κά­τοι­κοι και οι αρχές του τόπου στην αντι­με­τώ­πι­ση των ναυα­γί­ων  ψυχών, σω­μά­των και αν­θρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας που κα­θη­με­ρι­νά συμ­βαί­νουν και βιώ­νο­νται στο Αι­γαίο από τις λε­γό­με­νες «με­τα­να­στευ­τι­κές ροές». Όλα τα αντί­στοι­χα πε­ρι­στα­τι­κά της Ρόδου αντι­με­τω­πί­στη­καν με τον προ­σή­κο­ντα στην αν­θρώ­πι­νη υπό­στα­ση τρόπο, γε­γο­νός που πήρε και πα­νελ­λή­νιες δια­στά­σεις. Αν­θρω­πιά λοι­πόν πάνω απ’ όλα. Τα υπό­λοι­πα έπο­νται και η Ρόδος αντα­πο­κρί­θη­κε υπο­δειγ­μα­τι­κά σ’ αυτό τον τομέα. Στό­χος; Αναμ­φι­σβή­τη­τα τη συ­νερ­γα­σία. Μόνο έτσι μπο­ρεί να πάει μπρο­στά τόσο ο συ­γκε­κρι­μέ­νος όσο και κάθε τόπος. Αν υπάρ­χει συ­νερ­γα­σία, όποιο επί μέ­ρους  στόχο και να βά­λεις θα επι­τευ­χθεί. Αν όχι, χά­νου­με πο­λύ­τι­μο χρόνο και επι­κρα­τούν οι εντυ­πώ­σεις παρά η ουσία. Συ­νερ­γα­σία λοι­πόν η λέξη κλει­δί αρκεί να γί­νε­ται βέ­βαια με ει­λι­κρί­νεια  και μα­κριά από κάθε εί­δους σκο­πι­μό­τη­τα. Χρό­νια πολλά σε όλους

Γε­ώρ­γιος Χα­τζη­διά­κου

Γε­γο­νός της χρο­νιάς μα τι άλλο;  Η  αν­θρω­πιά όλων αυτών των ανώ­νυ­μων που έτρε­ξαν μόνοι  ή κάτω από τη σκέπη των  εθε­λο­ντι­κών ομά­δων καθώς  και της Δη­μο­τι­κής αρχής στο να  δώ­σουν λίγη  βο­ή­θεια  και  ένα ελά­χι­στο χα­μό­γε­λο στις ψυχές που ήρθαν και έρ­χο­νται στο νησί μας. Ως προς την ευχή , οι στό­χοι είναι πολ­λοί δεν είναι ένας,  Αν θέ­λου­με  το νησί μας,  να είναι ένα πραγ­μα­τι­κό κό­σμη­μα και να βα­δί­ζει προς το κα­λύ­τε­ρο  και να γίνει ποιο αν­θρώ­πι­νο,   θα πρέ­πει  οι πο­λι­τι­κοί ταγοί του τόπου, να αφή­σουν  στο κα­τώ­φλι του σπι­τιού τους τη  μί­ζε­ρη αντι­με­τώ­πι­ση  των όποιων προ­σπα­θειών  και τις στεί­ρας κρι­τι­κής σε ό,τι γί­νε­ται και να δώ­σουν ένα πραγ­μα­τι­κό χέρι βο­ή­θειας. Ο τόπος είναι ένας  και τα προ­βλή­μα­τα  δεν είναι του δι­πλα­νού αλλά του κάθε ενός  από μας  Καλή χρο­νιά να έχου­με με υγεία, δύ­να­μη και σω­φρο­σύ­νη.

Σα­κελ­λα­ρί­ου Πα­να­γιώ­της

Οι ει­κό­νες των συ­μπο­λι­τών μας, με κο­ρυ­φαίο τον λοχία, Αντώ­νη Δε­λη­γιώρ­γη, από την διά­σω­ση των με­τα­να­στών στη πα­ρα­λία ‘’Ζέ­φυ­ρος’’, ήταν πι­στεύω το κο­ρυ­φαίο γε­γο­νός σε το­πι­κό επί­πε­δο, αλλά με πα­γκό­σμια διά­στα­ση. Το μή­νυ­μα αν­θρω­πιάς και αλ­λη­λεγ­γύ­ης που έστει­λαν οι Ρο­δί­τες, απο­δει­κνύ­ει ότι παρ’ όλες τις δυ­σκο­λί­ες και τα προ­βλή­μα­τα που βιώ­νου­με σή­με­ρα, η ψυχή των νη­σιω­τών μας πα­ρα­μέ­νει αλώ­βη­τη. Αυτό με κάνει να αι­σθά­νο­μαι πε­ρή­φα­νος και ευ­λο­γη­μέ­νος που ζω σε αυτό τον τόπο.  Ή ανά­δει­ξη της Ρόδου , σε Πο­λι­τι­στι­κή Πρω­τεύ­ου­σα της Ευ­ρώ­πης το 2021, είναι ένας στό­χος, που ακρά­δα­ντα πι­στεύω, μπο­ρεί να έχει πολ­λα­πλά οφέλη για τον τόπο. Για να επι­τευ­χθεί όμως, θα πρέ­πει να συμ­βά­λου­με όλοι, αντι­λαμ­βα­νό­με­νοι ότι μέσα από την συ­νερ­γα­σία, τον διά­λο­γο και την ομο­ψυ­χία, μπο­ρού­με να δώ­σου­με ελ­πί­δα στον τόπο.

Νίκος Πα­πα­δό­που­λος

Αν και οι πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις (εκλο­γές, δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, δια­σπά­σεις κλπ) κυ­ριάρ­χη­σαν στα ΜΜΕ, θεωρώ ότι ένα απο­τέ­λε­σμα άφρο­νος πο­λι­τι­κής ήταν αυτό που ση­μά­δε­ψε την Ρόδο. Όταν τον πε­ρα­σμέ­νο Απρί­λη τσα­κί­στη­κε στα βρά­χια του “Ζέ­φυ­ρου” το μικρό σκά­φος με τους 92 πρό­σφυ­γες, απο­διωγ­μέ­νους από έναν πό­λε­μο που κά­ποιοι “πο­λι­τι­σμέ­νοι” επέ­βα­λαν , οι Ρο­δί­τες απέ­δει­ξαν την αν­θρω­πιά τους όταν με αυ­το­θυ­σία βού­τη­ξαν στα πα­γω­μέ­να νερά για να τους δια­σώ­σουν ! Απέ­δει­ξαν ότι ο Έλ­λη­νας ΔΕΝ είναι ρα­τσι­στής … Αυτός ο Έλ­λη­νας που δη­μιούρ­γη­σε τον Ξένιο Δία και που προ­σφέ­ρει και από το υστέ­ρη­μά του για να συν­δρά­μει τον κα­τα­τρεγ­μέ­νο ! Από την απε­λευ­θέ­ρω­ση και την εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου, το κύριο πρό­βλη­μα και πηγή δει­νών, ήταν η ανερ­γία ! Θα πρό­τει­να λοι­πόν σαν στόχο, την δη­μιουρ­γία θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας μέσα από τον πρω­το­γε­νή τομέα, τον Του­ρι­σμό και τον Πο­λι­τι­σμό. (σ.σ. Θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας και όχι θέ­σε­ων … απα­σχό­λη­σης !)

Έλενα Σ. Γιαν­νί­κη

Ήταν δύ­σκο­λη η χρο­νιά που φεύ­γει, αλλά η Ρόδος ανα­κά­λυ­ψε ένα αυ­θόρ­μη­το αλ­λη­λέγ­γυο χα­ρα­κτή­ρα που είχε εγκλω­βι­σθεί εν­δε­χο­μέ­νως τα προη­γού­με­να χρό­νια της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, σε ένα πλαί­σιο υλι­κής ευ­μά­ρειας. Αυτό το όμορ­φο πρό­σω­πο το έδει­ξε στο ναυά­γιο της 20ης Απρι­λί­ου 2015, όταν εκα­το­ντά­δες συ­μπο­λί­τες μας είδαν μπρο­στά στα μάτια τους, δυ­στυ­χείς πρό­σφυ­γες και τα­λαί­πω­ρους με­τα­νά­στες να προ­σπα­θούν να σώ­σουν τις ζωές τους μέσα στη θά­λασ­σα. Και τότε έσπευ­σαν να βου­τή­ξουν στα κρύα νερά και στη συ­νέ­χεια να προ­σφέ­ρουν φα­γη­τά και εν­δύ­μα­τα. Οι ει­κό­νες αυτές έκα­ναν το γύρο του πλα­νή­τη, δια­φη­μί­ζο­ντας την Ομορ­φιά της ψυχής της Ρόδου. Αυτό λοι­πόν και θεωρώ «το γε­γο­νός της χρο­νιάς». Υπέ­ρο­χοι κά­τοι­κοι του νη­σιού, παρά τις δικές τους οι­κο­νο­μι­κές και προ­σω­πι­κές δυ­σκο­λί­ες, εθε­λο­ντές, ορ­γα­νώ­σεις και σω­μα­τεία συ­νε­χί­ζουν να προ­σφέ­ρουν γνή­σια αλ­λη­λεγ­γύη, όχι μόνο στους πρό­σφυ­γες που φθά­νουν στις ακτές μας αλλά και σε εκα­το­ντά­δες αδύ­να­μους κοι­νω­νι­κά συ­μπο­λί­τες που ζουν δίπλα μας. Με σε­βα­σμό στην προ­σω­πι­κή πο­ρεία του κάθε πο­λι­τι­κού, θα πρό­τει­να το 2016 να έχει μια πε­ρισ­σό­τε­ρο ει­λι­κρι­νή άμεση επι­κοι­νω­νία με τους συ­μπο­λί­τες, αφή­νο­ντας το όποιο κομ­μα­τι­κό και πα­ρα­τα­ξια­κό κό­στος στην άκρη. Γιατί αυτή η επαφή θα μεί­νει στην ιστο­ρία του τόπου. Θα επι­θυ­μού­σα να στο­χεύ­σουν για το 2016 την ανα­βάθ­μι­ση της Αι­σθη­τι­κής και της αι­σθη­τι­κής Παι­δεί­ας της Ρόδου. Όχι ως έν­νοιες αφη­ρη­μέ­νες, αλλά ανα­βαθ­μί­ζο­ντας το εξω­τε­ρι­κό πε­ρι­βάλ­λον στο οποίο κι­νού­μα­στε, αυτό εμπνέ­ει και την εσω­τε­ρι­κή μας κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα για να αντα­πο­κρι­θού­με στις προ­κλή­σεις του νέου έτους.

Χρυ­σάν­θη Κα­ρά­κι­ζα

Η αντα­πό­κρι­ση των πο­λι­τών της Ρόδου στην κά­λυ­ψη των στοι­χειω­δών ανα­γκών των προ­σφύ­γων στο νησί. Στό­χος; Αλ­λα­γή στον τρόπο σκέ­ψης και δια­χεί­ρι­σης των προ­βλη­μά­των. Οι πα­λιοί τρό­ποι άσκη­σης της πο­λι­τι­κής να δώ­σουν τη θέση τους σε πρω­το­πο­ρια­κές και θαρ­ρα­λέ­ες πο­λι­τι­κές. Δείγ­μα­τα από άλ­λους Δή­μους υπα­΄ρ­χουν. Εμείς γιατί τόσο πίσω;

Γε­ωρ­γία Χα­τζη­γε­ωρ­γί­ου

Στα θε­τι­κά του 2015 βάζω την αλ­λη­λεγ­γύη και την αν­θρω­πιά που έδει­ξαν οι Ρο­δί­τες προς στους πρό­σφυ­γες που έφτα­σαν στο νησί μας. Το νιώ­σα­με πολύ έντο­να αυτό και στο Ρα­διό­φω­νο Λυ­χνά­ρι, κάθε φορά που συ­γκε­ντρώ­να­με τρό­φι­μα, ρούχα και είδη πρώ­της ανά­γκης για τα σφα­γεία, η συμ­με­το­χή του κό­σμου ξε­περ­νού­σε κάθε προσ­δο­κία κι είναι πολύ ση­μα­ντι­κό και συ­γκι­νη­τι­κό αυτό.  Ως στόχο (ελ­πί­δα) του 2016 για τη Ρόδο θέλω να προ­τεί­νω στους πο­λι­τι­κούς μας το εξής: να στα­μα­τή­σουν να αγα­πούν μόνο τις κα­ρέ­κλες τους αλλά και το ίδιο το νησί και να το δεί­ξουν στην πράξη αυτό, από λόγια χορ­τά­σα­με.