Ηπιότερος νόμος για έκδοση εικονικών φορολογικών στοιχείων – Εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στη Ρόδο

Την πρώτη από­φα­ση με την οποία παύει ορι­στι­κά η ποι­νι­κή δίωξη σε βάρος κα­τη­γο­ρού­με­νων για έκ­δο­ση ει­κο­νι­κών φο­ρο­λο­γι­κών στοι­χεί­ων σε εφαρ­μο­γή ηπιό­τε­ρου νόμου, εξέ­δω­σε το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου.

Κα­τη­γο­ρού­με­νοι ήταν ένας κά­τοι­κος Πα­ρα­δει­σί­ου και ένας κά­τοι­κος Κο­σκι­νού, που φέ­ρο­νται, ο μεν πρώ­τος ως ερ­γο­λά­βος ιδιω­τι­κών τε­χνι­κών έργων και ο δεύ­τε­ρος ως λο­γι­στής-φο­ρο­τε­χνι­κός της επι­χεί­ρη­σης, τα έτη 2002 και 2004, να εξέ­δω­σαν ει­κο­νι­κά φο­ρο­λο­γι­κά στοι­χεία και συ­γκε­κρι­μέ­να:

– Κατά τη δια­χει­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο από 01-01-2002 έως 31-12-2002 νό­θευ­σαν τι­μο­λό­γιο κα­θα­ρής αξίας 406,20 € με επέμ­βα­ση στο στοι­χείο και πα­ρα­ποί­η­ση του ώστε να εμ­φα­νί­ζει κα­θα­ρή αξία δια­φο­ρε­τι­κή από το πρω­τό­τυ­πο 4.006,20 €.

-Κατά τη δια­χει­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο 01-01-2004 έως 31-12-2004 νό­θευ­σαν το τι­μο­λό­γιο κα­θα­ρής αξίας 104,43€ με επέμ­βα­ση στο στοι­χείο και  πα­ρα­ποί­η­ση του ώστε να εμ­φα­νί­ζει κα­θα­ρή αξία δια­φο­ρε­τι­κή από το πρω­τό­τυ­πο 6.104,43 €.

Όπως εξέ­θε­σαν στο δι­κα­στή­ριο οι συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής τους, δι­κη­γό­ροι κ.κ. Κώ­στας Σαρ­ρής και Δη­μή­τρης Γε­ωρ­γάς, έχει ήδη κα­ταρ­γη­θεί η διά­τα­ξη που προ­έ­βλε­πε το έγκλη­μα για το οποίο ασκή­θη­κε η ποι­νι­κή δίωξη.

Η κα­τη­γο­ρία σε βάρος τους στη­ρί­ζε­ται στο άρθρο 19 § 1 Ν. 2523/1997, όπως ίσχυε, σύμ­φω­να με το οποίο:

«1. Όποιος εκ­δί­δει πλα­στά ή ει­κο­νι­κά φο­ρο­λο­γι­κά στοι­χεία, καθώς και όποιος απο­δέ­χε­ται ει­κο­νι­κά φο­ρο­λο­γι­κά στοι­χεία ή νο­θεύ­ει τέ­τοια στοι­χεία, ανε­ξάρ­τη­τα από το αν δια­φεύ­γει ή μη την πλη­ρω­μή φόρου, τι­μω­ρεί­ται με ποινή φυ­λά­κι­σης του­λά­χι­στον τριών (3) μηνών.

“Ει­δι­κά, όποιος εκ­δί­δει ή απο­δέ­χε­ται ει­κο­νι­κά φο­ρο­λο­γι­κά στοι­χεία για ανύ­παρ­κτη συ­ναλ­λα­γή στο σύ­νο­λό της ή για μέρος αυτής, τι­μω­ρεί­ται: α) με φυ­λά­κι­ση του­λά­χι­στον ενός (1) έτους, εφό­σον η συ­νο­λι­κή αξία των ει­κο­νι­κών φο­ρο­λο­γι­κών στοι­χεί­ων υπερ­βαί­νει το ποσό των τριών χι­λιά­δων (3.000) ευρώ και β) “με κά­θειρ­ξη”, εφό­σον το ως άνω ποσό υπερ­βαί­νει τις εκα­τόν πε­νή­ντα χι­λιά­δες (150.000) ευρώ.”

Στην § 2 του ιδίου άρ­θρου ορί­ζε­ται ότι «Το αδί­κη­μα του άρ­θρου αυτού είναι αυ­το­τε­λές και ανε­ξάρ­τη­το από τα αδι­κή­μα­τα, που προ­βλέ­πο­νται και τι­μω­ρού­νται με τις λοι­πές ποι­νι­κές δια­τά­ξεις του πα­ρό­ντος νόμου», ενώ στην § 4 δί­δε­ται ο ορι­σμός του ει­κο­νι­κού στοι­χεί­ου.

Ωστό­σο με το άρθρο 8 Ν. 4337/2015 (ΦΕΚ Α 129/17.10.2015) προ­στέ­θη­κε νέο Κε­φά­λαιο Δω­δέ­κα­το στον Ν. 4174/2013 «Κώ­δι­κας Φο­ρο­λο­γι­κής Δια­δι­κα­σί­ας και άλλες δια­τά­ξεις», το οποίο κε­φά­λαιο απο­τε­λεί­ται από τα άρθρα 66 έως και 71. Με το άρθρο 71 § 1 ορί­ζε­ται πλέον ότι:

«1. Τα άρθρα 17, 18, 19, 20 και 21 του ν. 2523/1997, όπως ισχύ­ουν, κα­ταρ­γού­νται. Όπου στην κεί­με­νη νο­μο­θε­σία γί­νε­ται πα­ρα­πο­μπή στις ρυθ­μί­σεις του ν. 2523/1997 (άρθρα 17 έως 21), εν­νο­ού­νται στο εξής οι αντί­στοι­χες ρυθ­μί­σεις των δια­τά­ξε­ων του πα­ρό­ντος Κε­φα­λαί­ου (άρθρα 66-70)».

Στο νέο άρθρο 66 Ν. 4174/2013, στις §§ 1 έως και 4 ορί­ζε­ται το έγκλη­μα της φο­ρο­δια­φυ­γής στις διά­φο­ρες εκ­φάν­σεις του και η τι­μω­ρία αυτού, ενώ στην § 5 προ­βλέ­πε­ται πλέον το έγκλη­μα έκ­δο­σης πλα­στών ή ει­κο­νι­κών φο­ρο­λο­γι­κών στοι­χεί­ων ή της νό­θευ­σης αυτών.

Σύμ­φω­να με την νέα ρύθ­μι­ση, εάν τα πλα­στά ή ει­κο­νι­κά ή νο­θευ­μέ­να φο­ρο­λο­γι­κά στοι­χεία χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν για την διά­πρα­ξη ή υπο­στή­ρι­ξη του εγκλή­μα­τος της φο­ρο­δια­φυ­γής, ο δρά­στης τι­μω­ρεί­ται μόνο για την τε­λευ­ταία, δηλ. την φο­ρο­δια­φυ­γή, και όχι και για ή μόνο για την έκ­δο­ση κλπ. των ει­κο­νι­κών κλπ. φο­ρο­λο­γι­κών στοι­χεί­ων. Υπάρ­χει δη­λα­δή πλέον φαι­νό­με­νη συρ­ροή και η πράξη της έκ­δο­σης κλπ. ει­κο­νι­κών κλπ. στοι­χεί­ων δεν τι­μω­ρεί­ται.

Επι­προ­σθέ­τως, δεν υπάρ­χει πλέον αντί­στοι­χη διά­τα­ξη με αυτήν της § 2 του άρ­θρου 19 Ν. 2523/1997, που όριζε ότι το έγκλη­μα του άρ­θρου αυτού είναι αυ­το­τε­λές και ανε­ξάρ­τη­το από τα εγκλή­μα­τα που προ­βλέ­πο­νταν στις δια­τά­ξεις των άλλων άρ­θρων του αυτού νόμου, ήτοι όριζε ρητά ότι η έκ­δο­ση κλπ. ει­κο­νι­κών κλπ. φο­ρο­λο­γι­κών στοι­χεί­ων συ­νέρ­ρεε αλη­θι­νά με το επί­σης δια­γρα­φό­με­νο τότε ως αυ­το­τε­λές έγκλη­μα της φο­ρο­δια­φυ­γής.