Δικάζεται για εκβίαση και για τοκογλυφία Ροδίτης ασφαλιστής

Ενώ­πιον του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου θα ανα­βιώ­σει η υπό­θε­ση με κα­τη­γο­ρού­με­νο για εκ­βί­α­ση και το­κο­γλυ­φία Ρο­δί­τη ασφα­λι­στή, που έχει κα­τα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως σε ποινή κά­θειρ­ξης 10 ετών με ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, υπό τον όρο της κα­τα­βο­λής χρη­μα­τι­κής εγ­γύ­η­σης ύψους 4.000 ευρώ.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ενε­πλά­κη σε υπό­θε­ση δια­κί­νη­σης πλα­στο­γρα­φη­μέ­νων επι­τα­γών ιδιο­κτή­τη αλυ­σί­δας ζα­χα­ρο­πλα­στεί­ων με δρά­στη συγ­γε­νι­κό του πρό­σω­πο που, όπως υπο­στη­ρί­ζει, έπεσε θύμα του.

Ο τε­λευ­ταί­ος, κα­τα­δι­κά­στη­κε πρω­το­δί­κως σε ποινή φυ­λά­κι­σης 4 ετών, με­τα­τρέ­ψι­μη προς 10 ευρώ ημε­ρη­σί­ως, με ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, κα­τη­γο­ρεί­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι πλα­στο­γρα­φού­σε την υπο­γρα­φή του πα­τέ­ρα του σε επι­τα­γές που χρη­σι­μο­ποιού­σε για να εξο­φλή­σει τις το­κο­γλυ­φι­κές του υπο­χρε­ώ­σεις.

Το πρω­τό­δι­κο δι­κα­στή­ριο έκρι­νε αθώο στην ίδια υπό­θε­ση έναν κά­τοι­κο Αρ­χαγ­γέ­λου.

Αφορ­μή για τον σχη­μα­τι­σμό της δι­κο­γρα­φί­ας έδωσε η κοι­νο­ποί­η­ση στον κ. Ει­σαγ­γε­λέα αγω­γής, που υπο­βλή­θη­κε ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με την οποία κα­ταγ­γέλ­λε­ται η διά­πρα­ξη σο­βα­ρών αδι­κη­μά­των με την δια­χεί­ρι­ση επι­τα­γών ύψους 317.000 ευρώ.

Ο «άσω­τος» γιος του μη­νυ­τή και κα­τη­γο­ρού­με­νος στην υπό­θε­ση, φέ­ρε­ται να είχε δα­νει­στεί το­κο­γλυ­φι­κά από τον εξά­δελ­φό του και πρώτο κα­τη­γο­ρού­με­νο 40.000 ευρώ και ότι για την εξό­φλη­ση του δα­νεί­ου αυτού του πα­ρέ­δω­σε επι­τα­γές της οι­κο­γε­νεια­κής του επι­χεί­ρη­σης, τις οποί­ες είχε πλα­στο­γρα­φή­σει, αξίας 735.000 ευρώ.

Η πο­λι­τι­κή αγωγή ισχυ­ρί­στη­κε, μά­λι­στα, ότι είχε εκ­δώ­σει 48 επι­τα­γές από μπλόκ που εξέ­δω­σε πα­ρά­νο­μα και χωρίς τη συ­γκα­τά­θε­ση των εταί­ρων της εται­ρεί­ας από την Συ­νε­ται­ρι­στι­κή Τρά­πε­ζα Δω­δε­κα­νή­σου.

Ο γιος του μη­νυ­τή υπο­στη­ρί­ζει ότι από το έτος 2000 έχει χάσει πε­ρισ­σό­τε­ρα από 150.000 ευρώ στο Κα­ζί­νο της Pόδου και ότι ο συγ­γε­νής του τον ανά­γκα­σε, για να συ­νε­χί­σει να του δα­νεί­ζει, να του πα­ρα­δώ­σει επι­τα­γές της επι­χεί­ρη­σης του πα­τέ­ρα του και ότι πήρε ένα ξε­χα­σμέ­νο μπλόκ και το συ­μπλή­ρω­σε, πλα­στο­γρα­φώ­ντας τις υπο­γρα­φές των εταί­ρων της οι­κο­γε­νεια­κής του επι­χεί­ρη­σης.

Iσχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι ο πα­τέ­ρας του, εκ­βια­ζό­με­νος, επι­σκέ­φθη­κε με τον εξά­δελ­φό του συμ­βο­λαιο­γρά­φο και υπέ­γρα­ψε υπό την απει­λή σφρά­γι­σης των επι­τα­γών, πράξη ανα­γνώ­ρι­σης χρέ­ους.

Ο πρώ­τος κα­τη­γο­ρού­με­νος από την άλλη, υπο­στη­ρί­ζει ότι τα δά­νεια που χο­ρή­γη­σε στον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νο συγ­γε­νή του ήταν άτοκα και ότι τα χρή­μα­τα προ­έρ­χο­νταν από στε­γα­στι­κό δά­νειο που είχε συ­νά­ψει.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι σε κάθε πε­ρί­πτω­ση οι επι­τα­γές που είχαν πλα­στο­γρα­φη­θεί αντι­κα­τα­στά­θη­καν από τον μη­νυ­τή με νέες δικές του, αφού ανα­γνω­ρί­στη­κε το χρέος.