Με βούλευμα Δικαστικού Συμβουλίου δεν θα γίνει κατηγορία κατά 5 δασικών υπαλλήλων

Nα μη γίνει κα­τη­γο­ρία κατά της προϊ­στα­μέ­νης κι ακόμη 4 υπαλ­λή­λων της Διεύ­θυν­σης Δασών Δω­δε­κα­νή­σου για το αδί­κη­μα της πα­ρά­βα­σης κα­θή­κο­ντος και για ψευδή βε­βαί­ω­ση για την πέμ­πτη εξ’ αυτών, πρά­ξεις που φέ­ρο­νται να τε­λέ­σθη­καν στη Ρόδο τους μήνες Μάρ­τιο και Απρί­λιο του έτους 2011, απο­φά­σι­σε με βού­λευ­μα που εξέ­δω­σε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Από την προ­α­νά­κρι­ση που διε­νερ­γή­θη­κε και την αξιο­λό­γη­ση του συ­γκε­ντρω­θέ­ντος απο­δει­κτι­κού υλι­κού, από 2 εκ­θέ­σεις πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης και από δύο τε­χνι­κές εκ­θέ­σεις προ­έ­κυ­ψαν συ­γκε­κρι­μέ­να τα ακό­λου­θα:

Δυ­νά­μει δύο μη­νυ­τη­ρί­ων ανα­φο­ρών συ­ντα­ξιού­χου αστυ­νο­μι­κού, σχη­μα­τί­σθη­καν ισά­ριθ­μες ποι­νι­κές δι­κο­γρα­φί­ες. Όσον αφορά την μεν πρώτη, κα­ταγ­γέλ­θη­κε ανοι­κο­δό­μη­ση κτη­ρί­ου – κα­τοι­κί­ας από αντί­δι­κο του ανα­φέ­ρο­ντος σε δα­σι­κή έκτα­ση στ’ Αφά­ντου και πα­ρά­βα­ση κα­θή­κο­ντος των υπαλ­λή­λων της Διεύ­θυν­σης Δασών Δω­δε­κα­νή­σου, οι οποί­οι, όπως ισχυ­ρί­στη­κε, πα­ρό­τι τε­λού­σαν εν γνώ­σει της κα­τά­λη­ψης δα­σι­κής έκτα­σης από τον αντί­δι­κό του, δεν διε­πί­στω­σαν, ως όφει­λαν, τη σχε­τι­κή πα­ρά­βα­ση και δεν υπέ­βα­λαν μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά.

Όσον αφορά τη δεύ­τε­ρη, κα­ταγ­γέλ­θη­κε με­τα­ξύ άλλων, η εκ μέ­ρους των υπαλ­λή­λων της Διεύ­θυν­σης Δασών Δω­δε­κα­νή­σου δόλια εις βάρος του μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά για τα αδι­κή­μα­τα της εκ­χέρ­σω­σης δα­σι­κής έκτα­σης  και  της αυ­το­γνώ­μο­νος  κα­τά­λη­ψης  δη­μο­σί­ου κτή­μα­τος.

Για την πρώτη ανα­φο­ρά προ­έ­κυ­ψε ότι με πράξη χα­ρα­κτη­ρι­σμού της Διεύ­θυν­σης Δασών Δω­δε­κα­νή­σου τον Δε­κέμ­βριο του 2005, δύο τμή­μα­τα της συ­γκε­κρι­μέ­νης με­ρί­δας γαιών Αφά­ντου χα­ρα­κτη­ρί­σθη­καν ως δα­σι­κά, ενώ ένα τμήμα της (το κε­ντρι­κό) ως μη δα­σι­κό. Πε­ραι­τέ­ρω, ένα τέ­ταρ­το τμήμα της εν λόγω κτη­μα­το­με­ρί­δας έχει κη­ρυ­χθεί ανα­δα­σω­τέο.

Κα­τό­πιν αυ­το­ψί­ας που διε­νερ­γή­θη­κε από τους 4 δη­μό­σιους λει­τουρ­γούς, τον Ιού­λιο του 2012, στο πλαί­σιο της προ­κα­ταρ­κτι­κής έρευ­νας που πα­ραγ­γέλ­θη­κε, δια­πι­στώ­θη­κε ότι το κτί­σμα του αντι­δί­κου συ­ντα­ξιού­χου αστυ­νο­μι­κού εδρά­ζε­ται στην χα­ρα­κτη­ρι­σμέ­νη ως μη δα­σι­κή έκτα­ση και  βρί­σκε­ται ακρι­βώς στο όριο με­τα­ξύ δα­σι­κής και μη δα­σι­κής εκτά­σε­ως, χωρίς ωστό­σο να τη­ρού­νται oι απο­στά­σεις που προ­βλέ­πο­νται από τις πο­λε­ο­δο­μι­κές δια­τά­ξεις.

Στο ίδιο πό­ρι­σμα κα­τα­λή­γει και μια έκ­θε­ση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης ενώ άλλη έκ­θε­ση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης κα­τα­λή­γει στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι τμή­μα­τα του κτί­σμα­τος, εμ­βα­δών 0,48 και  0,10 τμ. βρί­σκο­νται εντός της χα­ρα­κτη­ρι­σμέ­νης δα­σι­κής και εντός της ανα­δα­σω­τέ­ας έκτα­σης της κτη­μα­το­με­ρί­δας αντί­στοι­χα, επι­φά­νειες που κρί­νο­νται αμε­λη­τέ­ες και εντός των ανε­κτών ορίων απο­κλί­σε­ων, και επο­μέ­νως η οι­κο­δο­μή βρί­σκε­ται εκτός της χα­ρα­κτη­ρι­σμέ­νης δα­σι­κής έκτα­σης.

Σε ό,τι αφορά τη δεύ­τε­ρη κα­ταγ­γε­λία του συ­ντα­ξιού­χου αστυ­νο­μι­κού προ­έ­κυ­ψε ότι το Νο­έμ­βριο του 2010 η πέμ­πτη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη, διε­νήρ­γη­σε αυ­το­ψία επί τριών κτη­μα­το­με­ρί­δων γαιών Αφά­ντου και δια­πί­στω­σε την εκ­χέρ­σω­ση δα­σι­κής  έκτα­σης  και  σε  τμή­μα­τα  των  ανω­τέ­ρω κτη­μα­το­με­ρί­δων.

Ει­δι­κά δε ως προς το εκ­χερ­σω­θέν τμήμα μιας εξ’ αυτών δια­πι­στώ­θη­κε πα­ράλ­λη­λα και η αυ­θαί­ρε­τη κα­τά­λη­ψη δη­μο­σί­ου κτή­μα­τος, καθώς η τε­λευ­ταία κτη­μα­το­με­ρί­δα είναι ιδιο­κτη­σί­ας Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Oι ανω­τέ­ρω δια­πι­στώ­σεις της πέμ­πτης κα­τη­γο­ρου­μέ­νης απο­τυ­πώ­νο­νται σε εκ­θε­ση αυ­το­ψί­ας της Διεύ­θυν­σης Δασών Δω­δε­κα­νή­σου.

Στο πλαί­σιο της αυ­τε­πάγ­γελ­της προ­α­νά­κρι­σης που διε­νήρ­γη­σε η Διεύ­θυν­ση Δασών Δω­δε­κα­νή­σου, και συ­γκε­κρι­μέ­να η τέ­ταρ­τη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη, ως ει­δι­κή ανα­κρι­τι­κή υπάλ­λη­λος, εξε­τά­σθη­καν ενόρ­κως οι δεύ­τε­ρος και τρί­τος των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, οι οποί­οι τον Μάρ­τιο του 2011 κα­τέ­θε­σαν ότι ο ίδιος ο συ­ντα­ξιού­χους αστυ­νο­μι­κός πα­ρα­δέ­χθη­κε ενώ­πιόν τους την τέ­λε­ση των πρά­ξε­ων της εκ­χέρ­σω­σης δα­σι­κής έκτα­σης.

Κα­τό­πιν τού­των, συ­ντά­χθη­κε τον Απρί­λιο του 2011 πρω­τό­κολ­λο μή­νυ­σης της πέμ­πτης κα­τη­γο­ρου­μέ­νης, το οποίο υπέ­βα­λε στον Ει­σαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου.

Η μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά, δυ­νά­μει της οποί­ας σχη­μα­τί­σθη­κε η ποι­νι­κή δι­κο­γρα­φία, αρ­χι­κώς τέ­θη­κε στο αρ­χείο της Ει­σαγ­γε­λί­ας Πρω­το­δι­κών Ρόδου με την από 4 Οκτω­βρί­ου 2011 ανα­φο­ρά του Ει­σαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου προς τον Ει­σαγ­γε­λέα Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου.

Ο τε­λευ­ταί­ος ενέ­κρι­νε την αρ­χειο­θέ­τη­ση.

Μετά τη διε­νέρ­γεια της προ­κα­ταρ­τι­κής έρευ­νας από 5 δη­μό­σιους λει­τουρ­γούς η οποία πα­ραγ­γέλ­θη­κε δυ­νά­μει εντο­λής του Γε­νι­κού Γραμ­μα­τέα της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου, δια­τά­χθη­κε η ανά­συρ­ση της ποι­νι­κής δι­κο­γρα­φί­ας και πα­ραγ­γέλ­θη­κε πε­ραι­τέ­ρω προ­κα­ταρ­τι­κή εξέ­τα­ση από τον Ει­σαγ­γε­λέα Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου.

Με έγ­γρα­φο του τον Οκτώ­βριο του 2010 ο Ει­σαγ­γε­λέ­ας Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, διε­φώ­νη­σε με την εκ νέου αρ­χειο­θέ­τη­ση της ποι­νι­κής δι­κο­γρα­φί­ας και πα­ρήγ­γει­λε την άσκη­ση ποι­νι­κής δί­ω­ξης και η λήψη απο­λο­γί­ας του μη­νυο­μέ­νου συ­ντα­ξιού­χου αστυ­νο­μι­κού.

Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο έκρι­νε, μετά από ει­σή­γη­ση του Ει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών ότι προ­έ­κυ­ψαν επαρ­κείς εν­δεί­ξεις περί της τέ­λε­σης των αδι­κη­μά­των της εκ­χέρ­σω­σης, δα­σι­κής έκτα­σης και της αυ­το­γνώ­μο­νος κα­τά­λη­ψης δη­μο­σί­ου κτή­μα­τος από τον συ­ντα­ξιού­χο αστυ­νο­μι­κό, καθώς με πα­ραγ­γε­λία του Ει­σαγ­γε­λέα Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου ασκή­θη­κε κατ’ αυτού ποι­νι­κή δίωξη.

Σύμ­φω­να με βε­βαί­ω­ση της Ει­σαγ­γε­λί­ας Πρω­το­δι­κών Ρόδου, έχει πα­ρα­πεμ­φθεί ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου Ρόδου.

Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο έκρι­νε ότι οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι έπρα­ξαν ως όφει­λαν με βάση τα κα­θή­κο­ντά τους και σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, δεν προ­έ­κυ­ψε ο απαι­τού­με­νος δόλος σκο­πού των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, ήτοι η επι­δί­ω­ξη είτε προ­σπο­ρι­σμού πα­ρα­νό­μου οφέ­λους σε εαυ­τούς ή τρί­τους είτε πρό­κλη­σης βλά­βης στον εγκα­λού­ντα, αφού ουδέν τέ­τοιο κί­νη­τρο από την πλευ­ρά των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων δια­πι­στώ­θη­κε.